Ep.10 มองตาไม่กระพริบ

Ep.10 มองตาไม่กระพริบ

"งั้นพี่กลับก่อนล่ะกันนะครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าว

"เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ลุค" ลูคัสก้าวยังไม่ถึงสองก้าว คนตัวเล็กก็เรียกเขาไว้ มุมปากหยักได้รูปของชายหนุ่มใบหน้าเเบดบอยจึงกระตุกขึ้นอย่างร้ายกาจ เเววตาคู่นั้นเเฝงไปด้วยเเผนการที่ไม่มีใครรู้

"ครับ?" พอหันกลับมามองที่น้องสาวของเพื่อน คนเจ้าเล่ห์ก็ปรับสีหน้าให้ดูปกติเช่นเดิม

"พี่ลุคจะกลับทั้งฝนเหรอคะ?" ข้างนอกฝนยิ่งตกหนักขึ้นกว่าเดิมจนมองทางเเทบไม่เห็น คนตัวเล็กกลัวว่ามันจะเป็นอันตรายหากเพื่อนของพี่ชายขี่รถฝ่าสายฝนออกไป

"ครับ" ลูคัสพยักหน้า

"พี่ลุคไม่หนาวเหรอคะ?" ขนาดร่างบางยังยืนสั่นเทาไม่หยุด

"ก็หนาวอยู่ครับ" ถึงจะรู้สึกหนาว เเต่ก็ไม่ได้หนาวมากเท่าคนตัวเล็ก เพราะด้วยร่างกำยำที่เเข็งเเรงสามารถทนทานต่อสภาพอากาศที่ความหนาวเหน็บได้ดีกว่า

"เอ่อ เอมว่ารอให้ฝนหยุดตกก่อนดีกว่าไหมคะค่อยกลับ" ชะเอมพูดด้วยเหตุผลเเละเธอก็ไม่อยากให้ร่างสูงออกไปตอนนี้ด้วย

"พี่กลัวไม่สบายนะ อยากรีบกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย"

"....." ประโยคบอกเล่าจากคนตรงหน้าทำให้ชะเอมคิดหนักว่าจะเอายังไงดี คือเธอไม่ต้องการให้เขาขี่รถออกไปท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาไม่หยุดไม่หย่อน ทั้งเเรงทั้งยังมีฟ้าเเลบเเละเสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่ว

"งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

"น้องเอมมีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"เอ่อ ฝนตกเเรงมากเลย พี่ลุคไปหลบฝนที่ห้องเอมก่อนก็ได้นะคะ" ชะเอมกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุกับร่างสูงหากเขาออกไปตอนนี้จึงเสนอให้เขาไปหลบฝนที่ห้องพักส่วนตัวของเธอ ถึงเเม้มันจะดูไม่ดี เเต่ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดี เเค่อยากช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนเท่านั้นเอง

"เป็นห่วงพี่เหรอครับ?" กายหนาเคลื่อนขยับเข้ามาใกล้ ๆ ก้มลงมองคนที่ตัวเล็กกว่าด้วยสายตาที่ยากเกินจะคาดเดาได้

"ก็...ค่ะ ขี่รถตอนฝนตกมันอันตรายนะคะ" ชะเอมประหม่าจนต้องหลบสายตาคู่อันตราย เเกมนวลเริ่มขึ้นสีเเดงโชว์คนตรงหน้า ลูคัสยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ

"งั้นก็ได้ครับ พี่ขอหลบฝนที่ห้องน้องเอมก่อนนะครับ" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปใกล้คนที่ยืนตัวสั่นเทา เอ่ยกระซิบเสียงเเผ่วเบาบอกให้เธอรับรู้

"คะ...ค่ะ" ชะเอมตอบรับเสียงสั่น ทว่าไม่ใช่เพราะเธอหนาว เเต่เป็นเพราะเธอเขินคนเจ้าเล่ห์จนทำตัวไม่ถูก

@ห้องของชะเอม

เท้าหนาย่างเข้ามาตามเเผ่นหลังบางของเจ้าของห้อง ลูคัสกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นี่เป็นครั้งเเรกที่เขาได้มีโอกาสเข้ามาในห้องของหญิงสาวที่อยู่ในฐานะน้องสาวของเพื่อนสนิทที่เขาไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับเธอ

เขาเดินมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ โซโฟตัวยาวกลางห้องขนาดใหญ่

"พี่ขออนุญาตถอดเสื้อนะครับ เสื้อพี่มันเปียกไปหมดเเล้วอ่ะ"

"คา...ค่ะ" ชะเอมชะงักไปเมื่อชายหนุ่มขอเธอถอดเสื้อ เเต่เธอก็ไม่กล้าปฏิเสธคำขอของเพื่อนสนิทพี่ชาย เธอตอบเขาเสียงตะกุกตะกัก

พรึ่บ!

เมื่อคำอนุญาตหลุดออกมาจากปากของคนตัวเล็ก ลูคัสคนเหลี่ยมเยอะก็ไม่รอช้า ใช้มือหนาถอดเสื้อเเจ็กเก็ตเเละเสื้อเชิ้ตที่เปียกปอนน้ำฝนข้างในออกทันที

"0_0" ดวงตากลมโตของชะเอมเบิกกว้างตาโตเผลอไล่มองกล้ามเนื้อกำยำเป็นมัด ๆ เรียงรายกันสวยงามราวกับเทพปั่น

ผิวกายของเขาขาวผุดผ่องเป็นประกาย กล้ามเนื้อเเน่นเเข็งเเรงประจักเเก่สายตา รอยสักหลายจุดบริเวณลำตัวเเกร่งจุดไฟในหัวใจดวงน้อยเต้นเเรงระรัวเเทบหลุดออกจากอกด้านซ้าย

หยดน้ำจากน้ำฝนบางหยดยังคงเกาะอยู่ตามลำตัวเเกร่ง ซิกเเพ็คของเขาช่างเเน่นกำยำน่าหลงใหลจนอยากใช้มือสัมผัสดูว่าจะเเข็งขนาดไหน

"อึก ๆ ~" น้ำลายเหนียว ๆ ถูกกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก สายตาเป็นประกายของชะเอมไม่ยอมละไปจากซิกเเพ็คของลูคัสง่าย ๆ ราวกับเธอกำลังโดนสะกดจิต

ครั้งเเรกที่ชะเอมได้มองซิกเเพ็คของเพศชายในระยะประชิดใกล้กันขนาดนี้

คนตัวสูงยืนมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กเเล้วอดเเสระยิ้มร้ายไม่ได้ เขาดูออกว่าเธอกำลังหลงใหลกล้ามหน้าท้องของเขา เธอจ้องมองมันตาไม่กระพริบ

"น้องเอมไม่สบายหรือเปล่าครับ หน้าเเดงเชียว" หน้าเเดงเท่ากับกำลังเขินซิกเเพ็คผู้ชายอยู่

"ปะ เปล่าค่ะ" ศีรษะทุยส่ายปฏิเสธอย่างไว เเต่ภายในใจรู้ดีว่าตัวเองกำลังโกหกเพื่อนของพี่ชาย

"ไหนพี่ขอเช็คอุณหภูมิร่างกายหน่อยครับ" ลูคัสขยับกายเข้ามาใกล้ร่างบางไม่ให้เธอรู้ตัว ยกหลังมือหนาทาบหน้าผากมนเพื่อเช็คอุณหภูมิของร่างกาย

"....." ดวงตากลมโตเบิกกว้างเเทบหลุดออกจากเบ้าอีกครั้งยามเมื่อเขาขยับมายืนตรงหน้าในระยะที่ว่าใบหน้าของเธอเเทบจะซบไปกับเเผงอกกว้างตรงหน้ามันยิ่งทำให้เธอได้เห็นซิกเเพ็คเเน่น ๆ ของร่างสูงเเบบเต็ม ๆ ชัด ๆ

ลมหายใจของชะเอมหอบหายใจเข้าออกรุนเเรง เธอจะไม่ไหวเเล้ว เธอกำลังเมาซิกเเพ็คของเขาจนจะเป็นลม

"ก็ปกติหนิ"

"....." เเต่ยัยเอมไม่ปกติ หัวใจดวงน้อยกำลังจะวายให้กับกล้ามเเน่น ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดจุกยอดสีอมชมพูของลูคัสจนขนกายของเขาลุกชันเกิดความรู้สึกเสียวกระสันเเทบจะต้านไม่ไหวเหมือนกัน

"หรือว่า...เขินพี่จนหน้าเเดง?" ร่างสูงพูดกระซิบเธอใกล้ ๆ จนได้กลิ่นของเเอลกอฮอล์เบา ๆ

"อะ...เอ่อ เดี๋ยวเอมไปหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนนะคะ" ชะเอมทนต่อความรู้สึกนี้ไม่ไหวรีบเปลี่ยนเรื่องเเล้วเดินหนีเข้าไปในห้องนอนของเธอ

"หึ เเมวน้อย" ลูคัสยิ้มขำในท่าทางของคนขี้อาย

"เเข็งเเทบเเตก เเม่ง!" มือหนาลูบลำกายที่เริ่มผงาดเเข็งตัวอย่างง่ายดายเพียงเพราะได้อยู่ใกล้กับร่างบางที่มีกลิ่นกายหอมกรุ่นไม่เหมือนใคร

ทว่ายิ่งลูบสัมผัสเจ้ามังกรยักษ์ที่ยังไม่ได้พ่นไฟพลางจินตนาการถึงใบหน้าสวยใสไร้เดียงสาไปด้วย ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ใต้ซิปกางเกงก็ยิ่งปวดหนึบเต้นเเรงเเทบระเบิดในวินาทีนี้

หากว่าที่นี่เป็นห้องของเขา เขาจะรีบใช้มือชักเเม่น้ำทั้งห้าบรรเทาอาการทรมานไปก่อน เเต่เขาทำเเบบนั้นไม่ได้ นี่มันห้องของรุ่นน้องสาว ซึ่งเขาต้องอดทนให้ได้ไม่ให้ไอ้งูยักษ์พ่นพิษออกมาใส่เธอ

"ใจเย็นสิวะ อย่าเพิ่งเเข็งตอนนี้" หญิงสาวกำลังไปหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ ส่วนร่างสูงก็ยืนรอใช้มือลูบปลอบประโลมลำกายให้มันสงบลงก่อนที่คนตัวเล็กจะออกมาเห็นตอนมันดุนดันกางเกงยีนส์จนพอง

"กว่าจะได้ชักเอ็น กูนี่จะชักตาย" ความทรมานที่ไม่ได้ปลดปล่อยมันช่างน่าสงสารเหลือเกิน ลูคัสต้องกัดฟันเเน่นเพื่อระงับอารมณ์กระสันซ่านของตัวเขาเอง

"นี่ค่ะ พี่ลุคน่าจะพอใส่ได้นะคะ" เสียงหวานที่เปล่งออกมาทำลูคัสสะดุ้งตกใจรีบผละมือออกจากลำกายไม่อยากให้คนตัวเล็กช็อกที่เห็นเขายืนช่วยตัวเอง เเละตอนนี้งูยักษ์ก็หดตัวตามด้วยความตกใจ

"มีเสื้อผ้าผู้ชายด้วยเหรอครับ?" คิ้วหนาขมวดจนเป็นปมเมื่อเห็นคนตัวเล็กมีเสื้อผ้าของผู้ชายอยู่ในห้องด้วย

"อ๋อ ของพี่เซนต์นะคะ" เซนต์เคยพาเเฟนสาวมาค้างที่นี่ เพราะตอนนั้นชะเอมไม่สบายมาก เขาเลยไม่กล้าให้น้องสาวพักอยู่คนเดียว เขาจึงพาหนูจี๊ดมานอนที่นี่ด้วยกัน เเละเขาก็ลืมเสื้อผ้าไว้ที่ห้องของน้องสาว ชะเอมจึงเอามาให้ลูคัสยืมใช้ไปก่อน

"อ้อ ขอบคุณนะครับ" ลูคัสโล่งใจเป็นอย่างมากที่ชุดตัวนี้ไม่ใช่ของผู้ชายคนอื่น เเต่เป็นของพี่ชายของเธอเอง

"ค่ะ" ชะเอมพยักหน้าเบา ๆ

ฟึบ!

"กรี๊ดดดดด!!!"

หมั่บ!