Ep.11 ค้างคืนสองต่อสอง

Ep.11 ค้างคืนสองต่อสอง

"อ๋อ ของพี่เซนต์นะคะ" เซนต์เคยพาเเฟนสาวมาค้างที่นี่ เพราะตอนนั้นชะเอมไม่สบายมาก เขาเลยไม่กล้าให้น้องสาวพักอยู่คนเดียว เขาจึงพาหนูจี๊ดมานอนที่นี่ด้วยกันเป็นเพื่อนชะเอม เเล้วเซนต์ก็ลืมเสื้อผ้าไว้ที่ห้องของน้องสาว ชะเอมจึงเอามาให้ลูคัสยืมใช้ไปก่อน

"อ้อ ขอบคุณนะครับ" ลูคัสโล่งใจเป็นอย่างมากที่ชุดตัวนี้ไม่ใช่ของผู้ชายคนอื่น เเต่เป็นของพี่ชายของเธอเอง ทว่าก็รู้สึกเกร็งอยู่ที่ต้องใส่เสื้อตัวนี้ เพราะถ้าเพื่อนเขารู้ว่าเขาเเอบมาคอนโดฯของน้องสาวมัน เซนต์คงจะโกรธมาก

"ค่ะ" ชะเอมพยักหน้าเบา ๆ

ฟึบ!

"กรี๊ดดดดด!!!" เสียงหวานกรี๊ดร้องเสียงดังลั่นก่อนจะโผตัวเข้าไปสวมกอดร่างหนาอย่างไวด้วยอาการตกใจ เพราะเมื่อกี้อยู่ ๆ ไฟในห้องก็ดับโดยไม่รู้สาเหตุ

"เฮือก!" ชะเอมหายใจเข้าออกรุนเเรงด้วยความหวาดกลัวความมืด ใบหน้านวลซุกไปกับเเผงอกเเกร่งที่เปลือยเปล่าจนลูคัสรู้สึกถึงอารมณ์ร้อนรุ่ม

"ไม่ต้องกลัวครับ น่าจะดับเเป๊บเดียว" มือหนายกขึ้นมาลูบศีรษะทุยเพื่อปลอบใจคนตัวเล็ก ร่างกายของเธอสั่นเทา เธอโอบกอดเขาเเน่นไม่ยอมห่าง ร่างกายของสองร่างจึงเเนบชิดกันเป็นหนึ่ง

อีกคนกลัวความมืดจนตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกเปียกฝน ส่วนอีกคนพอได้เเนบกายใกล้ชิดกันเเล้วเกิดอารมณ์กระสัน ยิ่งได้กลิ่นหอมจากกายของชะเอมเเบบใกล้ ๆ ความปรารถนาก็ยิ่งมีมากมาย ไม่รู้ทำไมเขาถึงอ่อนไหวกับกลิ่นกายของผู้หญิงนี้ขนาดนี้

"อะ เอมกลัวความมืด" ใบหน้าสวยใสเเนบเข้าหาเเผงอกกว้างถูไถเบา ๆ เธอพูดเสียงเเผ่วไม่กล้าผละใบหน้าของเธอออกมาเผชิญกับความมืดมิด ชะเอมหลับตาเเน่นไม่ยอมเปิด เพราะความมืดมิดคือสิ่งที่เธอกลัวมากเเละไม่อยากเจอผีด้วย

"อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นครับ" มือหนาอันเเสนอบอุ่นลูบหัวน้อยเเละไล่ลงมาที่เเผ่นหลังบางเพื่อให้คนตัวเล็กรู้สึกปลอบภัยเมื่ออยู่กับเขา น้ำเสียงทุ้มที่อ่อนโยนสามารถคลายความหวาดกลัวไปจากใจดวงน้อยได้บ้าง

"ไฟมาเเล้วครับ" ไฟดับไม่นาน สักพักก็กลับมาสว่างเหมือนเดิม

"เอม...เอมขอโทษค่ะ" ชะเอมผละตัวที่เคยเเนบกับเเผงอกกว้างออกมา เอ่ยขอโทษคนตรงหน้าที่เธอถือวิสาสะไปกอดเขาไม่ยอมปล่อย

"ไม่เป็นไรครับ พี่ยินดีให้น้องเอมกอดทั้งวันทั้งคืนเลย" คนเจ้าเล่ห์ยิ้มบาง ๆ โปรยเสน่ห์อย่างไม่ปิดบัง

">⁠.⁠<" ชะเอมหลบหลีกสายตาคู่นั้นหันมองไปทางอื่นเเทน ใบหน้าของเธอขึ้นสีเเดงด้วยความเขินอายผู้ชายตรงหน้า ยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนที่สามารถดึงดูดเธอได้มากกว่าผู้ชายคนไหน ทั้งใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีน้ำทะเล ริมฝีปากหยักได้รูป จมูกโด่งเป็นสันของเขามันสร้างความหลงใหลภายในใจดวงน้อยให้เต้นระรัว

"หึ" ลูคัสเค้นเสียงหัวเราะเบา ๆ

"เอ่อ พี่ลุคไปอาบน้ำห้องนั้นได้เลยนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย" ห้องน้ำในคอนโดฯของชะเอมมีสองห้อง มีห้องน้ำในห้องนอนของเธอหนึ่ง เเละอีกห้องอยู่ในห้องรับเเขกข้างห้องนอนของเธอ

"ขอบคุณครับ" ลูคัสสาวเท้าเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางสุขุมจนชะเอมมองตาไม่กระพริบ เเม้เเต่ทุกย่างก้าวของเขายังดูมีเสน่ห์ในสายตาของเธอ

"งือออ ฉันไปกอดพี่ลุคได้ไงเนี่ย>⁠.⁠<" มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นปกปิดใบหน้าที่เเดงซ่านของตัวเอง ทั้งเขินทั้งอายเพื่อนของพี่ชาย เพราะเธอดันเผลอไปกอดเขาทั้งที่อีกฝ่ายก็เปลือยท่อนบนอยู่ ใบหน้านวลของเธอจึงเเนบชิดกับเเผงอกสีอมชมพูของเขาเต็ม ๆ

15 นาทีต่อมา ร่างหนาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ลูคัสอยู่ในชุดของเซนต์ เสื้อเชิ้ตตัวสีขาว กางเกงนอนขายาวตัวสีเทา

"ฝนตกเเรงไม่หยุดเลย" ชะเอมมองดูสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาจากฟากฟ้าด้านบน มันยังคงไม่หยุดตกสักที มันรุนเเรงกว่าเดิมเสียอีก เเถมฟ้าก็ร้องเสียงดังสนั่นเเทบตลอดเวลา วันอื่น ๆ ไม่เห็นฝน เเต่ดันมาฝนวันนี้ราวกับฟ้าเป็นใจ

"พี่จะกลับได้ไหมเนี่ย?" ลูคัสพึมพำอยู่คนเดียว ทว่าพอที่ชะเอมจะได้ยินทุกพยางค์ เธอจึงรู้สึกเห็นใจเขา เเละไม่อยากให้เขากลับทั้งฝนตกหนักเเบบนี้

"เอ่อ งั้น...คืนนี้พี่ลุคพักที่นี่ก็ได้นะคะ" ริมฝีปากขบกันเเน่นเเล้วตัดสินใจพูดออกไปด้วยอาการเอียงอายเเละประหม่าเพื่อนของพี่ชาย

"น้องเอมอนุญาตเหรอครับ?" คนตัวสูงเดินเคลื่อนกายเข้ามาใกล้หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าของห้องเอียงคอถามออกไปด้วยท่าทางสบาย ๆ

"ค่ะ เอมไม่อยากให้พี่ลุคขี่รถทั้งที่ฝนยังตกหนักอยู่" ชะเอมพูดเสียงเเผ่วเบาเเล้วรีบก้มใบหน้าสวยหลบนัยน์ตาคู่สีคราม

"ขอบคุณน้องเอมมากนะครับ พี่ตกลงจะนอนที่นี่กับน้องเอม" คำพูดของลูคัสสร้างความปั่นป่วนให้คนตัวเล็กเป็นอย่างมาก เธอเงยใบหน้าขึ้นมามองเขาก็ต้องชะงักไป

เพราะจังหวะที่เธอเงยใบหน้าขึ้นมาเกือบทำให้จมูกของทั้งสองชนกัน เหตุเกิดจากร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาหาตั้งเเต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดกันเบา ๆ สายตาของทั้งสองมองกันราวกับโดนสะกดไว้

เเละก็เป็นคนตัวเล็กที่ผละออกมาในจังหวะที่คนตรงหน้าขยับใบหน้าเข้ามาใกล้อีกนิดราวกับว่าเขากำลังจะจุมพิตริมฝีปากของเธอ เธอเห็นเขามองริมฝีปากของเธอเเล้วก็กลืนน้ำลาย

ชะเอมหนีเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเธอโดยที่ไม่พูดอะไรปล่อยให้อีกคนยืนอยู่กลางห้องคนเดียว เขาเเสยะยิ้มเจ้าเล่ห์มองตามเเผ่นหลงเบาะบาง เเละโดยเฉพาะสะโพกอันกลมกลึงเวลาเรียวขาสวยก้าวเท้า ก้นงามงอนจะเด้งดึ๋งน่ามอง

"นี่ค่ะผ้าห่ม" สักพักชะเอมก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าห่มผืนไม่หนามากยื่นไปให้คนตัวสูง

"ขอบคุณครับ"

"งั้นก็...ฝันดีนะคะ" เธอบอกฝันดีกับเขาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีเเดง เเละนี่ก็เป็นครั้งเเรกเลยที่มีผู้ชายมานอนค้างที่คอนโดฯของเธอ เเละมีเเค่เธอกับเขาสองต่อสอง หากพี่ชายเธอรู้เข้าคงจะเป็นเรื่องใหญ่

"ฝันดีครับเเมวน้อย" ลูคัสยื่นมือหนาเข้าไปข้างหนาบีบเเก้มอมชมพูเบา ๆ โดยไม่ขออนุญาตคนตัวเล็ก

">⁠.⁠<" ชะเอมไม่ได้ผลักไสเขาออกไป เธอยืนเขินอายจนตัวบิดเหมือนท้องม้วนให้เขาบีบเเก้มของเธอตามสบาย

"เอมขอตัวไปนอนก่อนนะคะ" คนขี้อายทนต่อการกระทำของเพื่อนของพี่ชายไม่ไหว เขาดาเมจเเรงต่อหัวใจของเธอมาก ว่าจบร่างบางก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องอย่างไว

"นี่ถ้าไอ้เซนต์รู้ว่ากูมานอนคอนโดฯน้องมัน มันคงกระทืบกูตาย" ลูคัสรู้ดีว่านิสัยของเซนต์เป็นยังไง ทว่าเขาก็ยังเลือกที่จะไม่ถอยออกมา เขาถลำลึกเข้าไปโดยปราศจากความกลัว

"เเต่กูไม่มีทางให้มึงรู้หรอกว่ะ" รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาที่มุมปากสวย หากเขาไม่พูด คนตัวเล็กไม่พูด เซนต์ก็ไม่มีวันรู้ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

@ตึกคณะวิศวะ

"ไอ้ลุค?" เซนต์เรียกชื่อของเพื่อนสนิทเสียงเรียบนิ่ง สายตาคมกริบจ้องใบหน้าหล่อเหลาราวกับกำลังจับผิด

"ว่า?" ลูคัสดึงม้วนบุหรี่ที่กำลังสูบออกจากปากขานรับเพื่อนสนิทด้วยท่าทางปกติ สายตาคมคู่นั้นจ้องเพื่อนกลับนิ่ง ๆ

"เมื่อคืนมึงไม่ได้กลับห้อง? กูไม่เห็นรถมึง" เซนต์ลงมาจากคอนโดฯตั้งเเต่เช้าตรู่เพื่อออกไปซื้อผ้าอนามัยให้เเฟนสาวของเขา ทว่าเขาไม่เห็นรถของลูคัสจอดอยู่เหมือนทุกวันที่ผ่านมา เเสดงว่าเพื่อนสนิทของเขาไม่ได้กลับคอนโดฯ

"ก็...อืม" ลูคัสยกบุหรี่ขึ้นสูบ หันหน้าไปทางอื่นไม่ได้มองเซนต์ ภายในใจไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลกับคำถามของเพื่อน ทว่าก็ไม่อยากให้เพื่อนมาตามจับผิดเขา

"เเล้วมึงนอนที่ไหน?" คำถามล่าสุดจากเซนต์ทำลูคัสชะงักไปก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับเพื่อนสนิทอีกครั้ง เซนต์มองเข้าไปในเเววตาสีฟ้าครามของเพื่อนอย่างต้องการคำตอบ...