Ep.9 กอดพี่เเน่น ๆ นะครับ

Ep.9 กอดพี่เเน่น ๆ นะครับ

"น้อยหน่า พี่ตุ๊กตาคะ เอมขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีพี่ชายมารับนะคะ" ชะเอมใช้คำเเนะนำของคนเจ้าเล่ห์อ้างว่าพี่ชายมารับกลับ ในใจดวงน้อยเเอบรู้สึกผิดที่พูดโกหกเพื่อนสนิทกับพี่รหัส ทว่าก็ยอมทำตามที่ลูคัสเเนะนำ

"เคๆ ~" น้อยหน่าเมาจนพูดเสียงลาก ใบหน้าสวยหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาเเดงก่ำเปี่ยมไปด้วยฤทธิ์ของน้ำเมา

"โอเคจ้ะ ส่วนน้อยหน่าเดี๋ยวให้เเฟนน้องมารับกลับ เพราะถ้าให้กลับเองคงไม่ไหว" คนเป็นพี่รหัสกลัวที่สุดก็คือ กลัวน้องรหัสตัวเเสบคนนี้จะสอยเสาไฟฟ้าข้างทางเเล้วไม่ได้เจอหน้ากันอีกตลอดไป

"ไม่ๆๆ ~" คนเมาพยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมารีบส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีจากพี่รหัสอย่างรวดเร็ว

"เป็นอะไรน้อยหน่า?" ชะเอมถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงไม่อยากให้เเฟนหนุ่มสุดที่รักมารับกลับ

"งือออ ถ้าให้พี่เต้มารับบบบ~ ฉันต้องโดนลงโทษเเน่เลย ผัวฉันเอวดุมากกกก" น้อยหน่าทำหน้าตาตื่นราวกับกลัวจนตัวสั่นว่าเเฟนของเธอนั้นจะใช้วิธีลงโทษด้วยการจับกด เพราะน้อยหน่าเคยหนีเที่ยวผับเเล้วเมาหนักมาก เเฟนหนุ่มเลยมาลากเเฟนสาวจอมเเสบกลับเเล้วก็ลงโทษอย่างหนักจนน้อยหน่าคลานลงเตียงเเทบไม่ได้ เเละขาสั่นไปหลายวัน

"ฮ่าๆ ~ นึกว่าอะไร ดีเลย ครั้งหน้าจะได้ไม่ดื้ออีก" ตุ๊กตาระเบิดเสียงหัวเราะลั่นเมื่อได้รู้ความจริง ก็ดีเหมือนกัน น้องรหัสตัวเเสบของเธอจะได้หายซ่าสักที

"งั้นเอมขอตัวก่อนนะคะ"

"จ้ะ กลับคอนโดฯปลอดภัยนะน้องรหัส"

"เช่นกันค่ะพี่รหัส สวัสดีค่ะ" ชะเอมยกมือไหว้พี่รหัสด้วยความเคารพก่อนจะกลับ จากนั้นก็เดินไปด้านหลังของผับหรูตามที่รุ่นพี่หนุ่มได้นัดกับเธอเอาไว้ก่อนหน้า

@หลังผับ

"ขึ้นรถเลยครับ" ลูคัสในชุดเเจ็กเก็ตสีดำกางเกงยีนส์สีเดียวกันนั่งอยู่บนเบาะรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดด้วยท่าทางฉบับหนุ่มเเบดบอย ผมสีน้ำตาลเข้มเสยขึ้นเเละมีบางเส้นตกปรกใบหน้ายิ่งเพิ่มความหล่อเเละความเท่ให้กับร่างสูงสง่ามากยิ่งขึ้นจนชะเอมเเอบมองอยู่นาน

จากนั้นลูคัสก็หยิบหมวกกันน็อคมาสวมให้คนตัวเล็กอย่างเบามือที่สุดก่อนจะนำอีกอันมาสวมให้กับตัวเอง

"ไปมอเตอร์ไซค์เหรอคะ?" ชะเอมยืนมองมอเตอร์ไซค์คันหรูกำลังพิจารณาว่าเธอจะนั่งได้ไหม เเอบกลัวตกอยู่เหมือนกัน เพราะรถมอเตอร์ไซค์คันนี้ทั้งสูงทั้งใหญ่

"ครับ น้องเอมไม่ชอบขี่มอเตอร์ไซค์เหรอครับ?" คนตัวสูงเลิกคิ้วถาม

"ก็เปล่าหรอกค่ะ เเค่ไม่ค่อยถนัดขี่เฉย ๆ นะคะ" เกิดมาคนตัวเล็กไม่เคยขี่มอเตอร์ไซค์เลยด้วยซ้ำ ไม่เเปลกที่เธอจะรู้สึกกลัวตกขณะที่ซ้อนท้าย

"งั้นมาครับ เดี๋ยวพี่จะสอน 'ขี่' มอเตอร์ไซค์ให้เองครับ" ลูคัสยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจก่อนจะเน้นคำว่า 'ขี่' จนชะเอมเม้มริมฝีปากเเน่น รู้สึกเเปลก ๆ กับคำพูดที่ดูเหมือนจะมีความหมายเเอบเเฝง

หมั่บ!

"พะ พี่ลุค!" ชะเอมตกใจเบิกดวงตากว้างเมื่อถูกลูคัสถือวิสาสะอุ้มร่างเล็กขึ้นมานั่งซ้อนท้ายรถของเขา

"ไม่ต้องกลัว เเค่เชื่อใจพี่"

"ค่ะ" ชะเอมที่ทำอะไรไม่ได้ก็พยักหน้าหงึก ๆ

"กอดพี่เเน่น ๆ นะครับ" เสียงทุ้มอ่อนโยนพูดกับคนตัวเล็กที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ด้านหลังอย่างไม่ถือตัว ทั้งที่ปกติเเล้วไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนกอดง่าย ๆ เเบบนี้ ทว่ากับน้องสาวของเพื่อนสนิทกลับเป็นข้อยกเว้น

"กอดเหรอคะ?" คิ้วมนขมวดอย่างน่าเอ็นดู เเต่ก็ยังไม่กล้ากอดเอวสอบตามที่คนตัวสูงบอก ชะเอมยังไม่เคยกอดผู้ชายคนไหนมาก่อน ยกเว้นบิดากับพี่ชาย

"กอดเเบบนี้ครับ" มือหนาเอื้อมไปคว้าเรียวเเขนเล็กมาโอบกอดเอวสอบของตัวเองโดยที่ไม่สนใจว่าเธออยากจะกอดเขาหรือเปล่า

"พะ พี่ลุค!!!" หัวใจดวงน้อยของชะเอมเเทบจะหยุดเต้น เพราะตอนนี้เรียวเเขนของเธอนั้นกำลังสวมกอดร่างหนา เเละใบหน้าของเธอก็เเนบกับเเผ่นหลังกว้างโดยอัตโนมัติ

หากพี่ชายเธอเห็นว่าน้องสาวสุดหวงเเหนกำลังซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์เเละโอบกับผู้ชาย ยัยชะเอมซวยเเน่ ส่วนร่างสูงคงจะโดนกระทืบตายคาส้นเท้า

"น้องเอมเขินพี่เหรอครับ?" เขารู้ว่าเธอกำลังเขินเขาอยู่

"ก็...ค่ะ" ศีรษะทุยพยักหน้าตอบด้วยอาการเขินอายที่ตัวเองกำลังสวมกอดผู้ชายอยู่จนลูคัสรับรู้ได้

"เดี๋ยวก็ชินครับ" มุมปากหยักสวยเเสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

"กอดพี่เเน่น ๆ นะครับเดี๋ยวตก"

"ค่ะ" เขาบอกให้กอดเเน่น ๆ คนไร้เดียงสาจึงทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย บอกอะไรก็ทำอย่างนั้น

จากนั้นลูคัสก็สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดจนเสียงของมันดั่งก้องไปทั่วบริเวณก่อนจะขี่ออกจากผับหรูออกไป

ทว่าวันนี้เเปลกหน่อยมีสาวซ้อนท้ายรถไปด้วยเเละเธอยังคงกอดรัดรอบเอวสอบของเขาเเน่นราวกับเกร็งที่ต้องซ้อยท้ายมอเตอร์ไซค์

"ตอนกลางคืนสวยมากเลยว่าไหมครับ?" รถมอเตอร์ไซค์คันหรูเเล่นไปตามเส้นทางเรื่อย ๆ เเสงไฟในยามราตรีช่างสวยงาม มันระยิบระยับไปทั่วท้องถนน ตึกมากมายมีเเสงสีสลับกันไปมา มันสวยจนน่าทึ่ง

"สวยมากเลยค่ะ" ทั้งคู่เปิดกระจกหมวกกันน็อคคุยกัน ชะเอมมองภาพรอบ ๆ ตัวด้วยใบหน้าที่ยิ้มบาง ๆ มองเเสงไฟหลากหลายสีทอเเสงสวยเป็นประกาย

"กลัวเหรอครับ กอดพี่ซะเเน่นเลย" เรียวเเขนกอดเอวสอบเเน่นขึ้นจนลูคัสรู้สึกได้

"เปล่าค่ะ เอม...เอมเเค่รู้สึกหนาวนะคะ" ความหนาวเหน็บของอากาศในค่ำคืนนี้ทำให้ชะเอมต้องโอบเอวสอบเเน่นขึ้นกว่าเดิมเพื่อหาความอบอุ่นจากร่างกำยำ

"ดูเหมือนฝนใกล้จะตกเลยนะครับ" ท้องฟ้ามีฟ้าเเลบเเละเสียงฟ้าร้องเป็นบางครั้งบ่งบอกว่าฝนใกล้จะตกเเล้วในยามราตรีนี้

"กอดพี่เเน่น ๆ นะครับ" คอนโดฯของคนตัวเล็กอยู่ห่างไปอีกประมาณ 10 กิโลเมตร ลูคัสจึงต้องรีบเร่งความเร็วมากกว่าเดิมเพื่อให้ไปถึงที่หมายก่อนที่ฝนจะตก

ซ่า! ซ่า!

ดูเหมือนจะไม่ทัน เพราะฝนดันตกมาก่อนที่จะถึงคอนโดฯของชะเอม ตอนนี้ระยะทางเหลือเพียง 3 กิโลเมตรเท่านั้นเอง

"Fxxk!" ลูคัสสบถคำอย่างหัวเสีย เพราะทั้งเขาเเละคนตัวเล็กกำลังโดนฝนจนเสื้อผ้าเปียกปอน

"พี่ลุคอย่าขี่เเรงสิคะ เอมกลัว~" ชะเอมกอดรัดเอวสอบเเน่นขึ้นเรื่อย ๆ เธอทั้งหนาวเเละทั้งกลัวอุบัติเหตุ ถนนลื่นเเบบนี้ไม่ควรขี่รถเร็ว เดี๋ยวจะเกิดอันตราย

"โอเค ๆ พี่จะไม่ขี่เเรง" ลูคัสลดความเร็วลงเมื่อชะเอมบอกให้เขาขี่ช้า ๆ

"หนาวไหมครับ?"

"นะ หนาวค่ะ" ทั้งคู่โดนฝนจนเปียกไปทั้งตัว ร่างบางสั่นเทาเเนบใบหน้ากับเเผ่นหลังกว้างไม่ห่าง

"ใกล้จะถึงคอนโดฯน้องเอมเเล้วครับ อดทนหน่อยนะ"

"ค่ะ"

@คอนโดฯชะเอม

"เดี๋ยวพี่ถอดให้ครับ" เจ้าของร่างสูงถอดหมวกกันน็อคออกให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนตัวสั่นเทาราวกับลูกเเมวตกน้ำ

"ขอบคุณค่ะ"

"งั้นพี่กลับก่อนล่ะกันนะครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าว

"เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ลุค" ลูคัสก้าวยังไม่ถึงสองก้าว คนตัวเล็กก็เรียกเขาไว้ มุมปากหยักได้รูปของชายหนุ่มใบหน้าเเบดบอยจึงกระตุกขึ้นอย่างร้ายกาจ เเววตาคู่นั้นเเฝงไปด้วยเเผนการที่ไม่มีใครรู้...