คนดีอยู่ยาก

คนดีอยู่ยาก

กลิ่นหอมอ่อนๆ ตามไรผมที่สะบัดไหวตามสายลมพร้อมกลิ่นหอมจางๆปะทะจมูกโด่งเป็นสัน จนเจ้าของจมูกโด่งอดใจไม่ไหว เผลอสูดเข้าไปจนเต็มปอด เลือดลมในกายตีแผ่กระจายตอบสนองกลิ่นสาบสาวข้างกาย จนรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นผิดจังหวะ ยิ่งกว่าตอนเขาเพ่งมองริมฝีปากหล่อนเสียอีก 

เฮริครีบผละห่าง เมื่อนึกได้ว่าตนเองเสียเวลามามากพอแล้ว ที่สำคัญเขามีนัดถึงสองแห่ง

          “....” ตากลมโตตะลึงนิ่งไปเป็นครู่ ก่อนจะได้สติ “อย่าเอาความป่าเถื่อนของคุณมาใช้กับคนอย่างพวกเรา” น้ำเสียงหนักแน่นโต้กลับ ตอนนี้แค่หน้าตาหล่อเหลา ก็ไม่สามารถเรียกความรู้สึกปลาบปลื้มก่อนหน้ากลับมาได้

“เธอรู้หรือว่าฉันไม่ใช่คนไทย”

“ไม่... หรือถึงเป็นก็แค่ลูกครึ่ง”

“ลูกครึ่งแล้วทำไม มันไม่ดีตรงไหน?”

“ก็แล้วมันดีหรือเปล่าล่ะ มายัดเยียดข้อหาแถมขู่กรรโชกทำร้ายร่างกาย มันน่าภูมิใจหรือไง หากคนไทยมีนิสัยแบบนี้”

“จะปากดีมากไปแล้วนะ” กรามหนาบดเข้าหากันจนสันนูน แม้หน้าตาจะไม่ใช่ไทยแท้แต่เขาก็รักความเป็นไทยที่คนเป็นแม่สอนไว้เสมอ ‘เกิดเป็นคนไทยแม้จะครึ่งหนึ่งแต่ก็มีหัวใจดวงเดียวเหมือนกัน รักสามัคคีไม่เบียดเบียนคนที่อ่อนแอกว่าเป็นใช้ได้’คำสอนที่เขาจำขึ้นใจ

แต่กับผู้หญิงคนนี้ ไม่รู้สินะ เขาจะเห็นเธออ่อนแอกว่าหรือไม่ ในเมื่อหล่อนเถียงคำไม่ตกฟาก และตอนนี้เขามีเกมเล่นใหม่อีกแล้ว...

สายตาคมเชือดเฉือนต่างไม่ยอมกัน ก่อนจะหันไปสั่งอีกคนอย่างกลั้นอารมณ์ไว้ขีดสุด “เมลสัน จัดการโทร.ให้มิกซ์มารับ ฉันต้องทิ้งนายไว้ที่นี่ จัดการเช็กข้อมูลผู้หญิงคนนี้ไว้ให้ดี ไม่เช่นนั้นฉันจะถือว่านายไม่ทำตามคำสั่งฉัน”

เฮริคยอมให้ก่อนเพราะยังมีงานที่ต้องทำ แต่หากไม่ติดธุระสำคัญที่ไหน เขาไม่ปล่อยให้สาวสวยตรงหน้าได้หยิ่งผยองจองหองใส่ โดยที่ไม่ได้สั่งสอนเป็นแน่

เมลสันที่โดนเปลี่ยนคำสั่งงานหน้าเหวอพอๆ กับคนที่กำลังโดนข้อหาทั้งที่ไม่รู้ว่าเธอได้ทำอะไรลงไป

“นายๆ/ว้าย!” คนโดนรับงานใหม่ร้องเรียกตกใจพร้อมกับเสียงหวานแหลมที่อยู่ๆก็ถูกเหวี่ยงไปอยู่ในอ้อมแขนของอีกคน โดยที่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ทันตั้งตัว

“จัดการซะ แล้วฉันจะรอฟัง” เสียงเหี้ยมเอ่ยย้ำ พร้อมเดินอ้อมไปอีกฝั่งอย่างไม่ใส่ใจ

อาการมึนงงมองท้ายรถเมอร์ซิเดสเบนซ์คันหรูเคลื่อนออกไปด้วยความเร็วเมื่อถนนโล่ง

เมลสันค่อยๆ ดันร่างบางสมส่วนที่ยังอยู่ในอาการค้างออกห่างจากอกอย่างแผ่วเบา “เอ่อ ผมขอโทษด้วยนะครับ” เพราะเขารู้ดีว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สาวสวยผู้นี้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

รติกาลรู้สึกตัว “นี่...ตกลงมันเรื่องอะไรกันคะ” เธอรู้สึกเบลอๆ สมองเหมือนมีตัวหนังสือนับหมื่นตัวลอยวน

“คือ...” เมลสันไหวไหล่ โดยไม่มีคำตอบแน่นอนให้หญิงสาว

“แหวน ทำไมไม่งมหากัน มันแพงไม่ใช่หรอ”

เมลสันเหมือนนึกขึ้นได้ เท้าหนาก้าวเดิน และก้มๆมองๆตรงรูที่กล่องกำมะหยี่ตกลงไป แล้วส่ายหน้า “คงหาเจอหรอกครับ น้ำดำและเหม็นมาก ที่สำคัญแหวนคงลอยไปไหนต่อไหนแล้วละ” รติกาลได้ยินแบบนั้นก็เดินไปดูให้เห็นกับตา และก็เป็นไปอย่างที่อีกคนพูด

“บ้าที่สุด”

ณ ห้องอาหารที่จัดตกแต่งไว้อย่างลงตัว ชายหนุ่มลูกครึ่งแต่งตัวภูมิฐาน แค่เพียงก้าวแรกที่ย่างก้าวเข้ามา สายตาทุกคู่ต่างหันมองเป็นตาเดียวกันนั้น บ่งบอกได้ว่าคนอย่าง เฮริค มิลลส์ตัล ดึงดูดสายตาผู้คนแค่ไหน  บริกรหนุ่มโน้มตัวลงเกือบครึ่งตัว ก่อนจะเชื้อเชิญเดินนำแขกรูปงามเข้าห้องที่จัดเตรียมไว้โดยไม่ต้องบอกกล่าว

          “เฮริค”

ปนัชดา ชนะพงค์พันธ์ วัย 26 ปี รูปร่างสูงระหง ในชุดเดรสแขนกุดผ้าชีฟองสีชมพู ติดโบหน้า ช่วงอก จีบรอบตัวกระโปรงสั้นเลยเข่า ช่วงบนเข้ารูป คว้านคอลึกเห็นร่องอกอวบอิ่มลุกขึ้น สองแขนเรียวยาวเสลาอ้ารับสอดใต้เอวสอบ ปลายจมูกโด่งงามงอนจรดบนแก้มสากอย่างไม่มีเคอะเขิน บ่งบอกถึงความสนิทของคนสองคนได้ดี

          “มาสายนะคะ” คำพูดไม่เชิงต่อว่า น้ำเสียงนุ่มนวลหวานหู เรียกรอยยิ้มของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

          “ขอโทษนะครับ เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย” เสียงทุ้มเอ่ยบอก พร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน          

“อุบัติเหตุ ยังไงคะ” เสียงของเธอแผ่วตาม พร้อมใช้สายตาสำรวจ บนร่างกายชายหนุ่มมองซ้ายแลขวาด้วยความห่วงใย

          “หิวแล้ว กินอะไรกันก่อนดีกว่า” เขาตัดบท

           “....” ตากลมโตภายใต้ขนตางอนมองอย่างฉงน เธอจึงจำใจปล่อยอีกฝ่ายออกจากวงแขนและเดินไปยังโต๊ะ โดยได้แต่จับจ้องแผ่นหลังหนาภายใต้เสื้อสูทราคาแพงด้วยความไม่เข้าใจ