Alle Kapitel von เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

พ.ศ.2565ร่างสมส่วนชายไทยพร้อมก้าวย่างเร่งรีบไปตามริมฟุตปาธใบหน้าเครียดขรึมคอยหลีกหลบผู้คนที่เดินสวนไปมา ฝ่ามือหนากำเข้าแล้วปล่อยซ้ำๆ ยามเห็นสิ่งตรงหน้า ที่สายตาเขาจับภาพได้ มันสะเทือนไปถึงหัวใจจนปวดแปลบเหมือนคนกำลังถูกจี้ด้วยมีดคมแล้วทิ่มแทงไล่หลัง กรามหนาขบเข้าหากันตลอดเส้นทาง สายตาหรี่แคบมองแผ่นหลังชายหญิงที่เดินคลอเคลียเคียงคู่กันเหมือนคู่รัก...มันไม่แปลกสักนิดหากผู้หญิงที่เขาเดินตามเป็นคนอื่น ผู้คนเริ่มหนาตา รถราบนท้องถนนเริ่มขวักไขว่เมื่อเป็นเวลาเลิกงาน ช่วงจังหวะเพียงนิดเขาหลบหญิงสูงวัยนางหนึ่ง หากแต่ปะทะกับร่างผอมบางอีกคนกระเด็น “หะ/อุ้ย!” เสียงของเขาและหล่อน ดังอย่างตกใจไม่แพ้กัน แต่เมื่อฝ่ายชายหันสายตากลับมา ไม่ต้องบอกว่าร่างหนาสมส่วนที่สูงร้อยแปดสิบกว่ากับหญิงสาวร่างบอบบางเพรียวลม ใครจะเจ็บกว่ากัน เมื่ออีกฝ่ายลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนทางเท้าใบหน้าเหยเก ที่เรียกสายตาของคนสัญจรให้หันมอง แต่ไม่มีใครหยุดสนใจซักถาม “ให้ตายสิ... ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ” เมื่อรู้ตัวว่าผิดแม้ไม่ได้ตั้งใจ มนัสไม่รีรอ เอ่ยคำขอโทษทันที และด้วยความตกใจจนลืม

พ.ศ.2569 บนถนนสายหลักเมืองหลวงของประเทศไทย ร่างหนาในชุดสูทราคาแพงนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเฮริค มิลลส์ตัล วัย 32 ปี นักธุรกิจหนุ่มเลือดร้อน หรือในวงการเดียวกันตั้งฉายาไว้ว่า ‘เสือร้ายนัยน์ตาสีฟ้า’ กำลังเร่งรีบเดินทางเคลียร์ปัญหาธุรกิจที่เขามีหุ้นส่วนดูแลอยู่“เมลสัน หากนายขืนช้าไปกว่านี้ ฉันจะให้นายออกไปวิ่งแข่งกับรถเลยนะ” ความที่ไม่ได้ดั่งใจเฮริคจึงพาลลงเอากับคนสนิทอีกฝ่ายส่งยิ้มเจื่อนๆ ผ่านกระจกหลัง “จะให้ผมทำไงล่ะครับก็รถมันติด ”“เออน่า ทนรับไปหน่อยสิ แล้วคำว่าครับเลิกพูดได้ไหม อยู่กันสองคน จะครับทำไม”เฮริคมองค้อนให้จนน่าขำ คนโดนบังคับให้รับและเตือนในคราเดียว ฉีกยิ้มแล้วหันกลับไปสนใจถนนเบื้องหน้าต่อเมื่อไม่ได้อยู่ต่อหน้าธารกำนันคนอื่นๆเฮริคต้องการให้เพื่อนรักกึ่งบอดี้การ์ดอย่างเมลสัน ปฏิบัติใช้ตัวให้เป็นเรื่องปรกติ นาย/ฉัน เท่านั้นแม้มีบ้างบางครั้งที่เพื่อนสนิทคนอื่นๆ เอ่ยถามถึงความเป็นมาระหว่างที่คบหาเพื่อนคนละระดับ เขาเลือกให้คำตอบกลับไปว่า‘เพื่อนจริงคือเรากำหนดไม่ได้ว่าเขาจะมีฐานะและภูมิหลังยังไงรู้แค่ว่าตอนนี้เขาซื่อสัตย์และพร้อมสู้อุปสรรคไปกับเราก็พอ’นึกไปถึงเพื่อนบางกลุ่มที

แม่มดชัดๆ... เฮริคบริภาษกับตัวเองในใจ เขานึกชื่นชมหล่อนมากกว่าด่าทอ หล่อนทำให้ไฟในกายเขาลุกโชนได้อย่างน่าแปลก ทั้งที่ไม่ได้สัมผัสผิวกายกันแม้แต่น้อย ผิดกับผู้หญิงคนอื่นๆหากหล่อนไม่เปลื้องผ้ากระโดดค้อมใส่เขาก่อน หรือเขาอดอยากปากแห้งมาเป็นแรมคืน อย่าหวังว่าเขาจะเล่นด้วยกับพวกหล่อนยิ่งคิดยิ่งอยากปลดปล่อย...เฮริคถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะรีบสลัดความคิดทิ้ง เมื่อเป้ากางเกงส่วนกลางเริ่มพองขยายตัวจนน่าเกลียด ดีที่ว่าเสื้อสูทตัวยาวบิดบังส่วนนั้นไว้ได้รติกาลเริ่มปรับสมองประมวลภาพหนุ่มหล่อตรงหน้า สายตากลมโตเพ่งกว้างขึ้น สำรวจคนตรงหน้าใหม่อีกครั้งไม่ว่าการแต่งกายรูปร่างหน้าตา หัวใจรติกาลเต้นแรงไปพร้อมๆ กับสายตาที่ลากผ่านไปตามร่างกายที่มีเสื้อผ้าราคาแพงปิดทับ ดารานายแบบฮอลลีวูด ยังต้องชิดซ้าย...เมลสันตามลงมาติดๆมองหญิงสาวแล้วนึกขำ ต่างกันกับสายตาคมเข้มของเฮริคที่จับจ้องใบหน้าเกลี้ยงเกลามีไรผมปรกลงมาเล็กน้อย สำหรับเขามองหล่อน ว่าเป็นภาพที่น่ารักและน่าทะนุถนอมนัก สำหรับผู้หญิงท่าทางซื่อๆตรงหน้า และดีใจที่หล่อนผู้นี้ไม่เป็นอะไรอย่างที่เขากลัว ผิดกับเจ้านายที่ผู้ชายด้วยกันมองดูแล้วรู้สึกได้...

คนดีอยู่ยากกลิ่นหอมอ่อนๆ ตามไรผมที่สะบัดไหวตามสายลมพร้อมกลิ่นหอมจางๆปะทะจมูกโด่งเป็นสัน จนเจ้าของจมูกโด่งอดใจไม่ไหว เผลอสูดเข้าไปจนเต็มปอด เลือดลมในกายตีแผ่กระจายตอบสนองกลิ่นสาบสาวข้างกาย จนรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นผิดจังหวะ ยิ่งกว่าตอนเขาเพ่งมองริมฝีปากหล่อนเสียอีก เฮริครีบผละห่าง เมื่อนึกได้ว่าตนเองเสียเวลามามากพอแล้ว ที่สำคัญเขามีนัดถึงสองแห่ง “....” ตากลมโตตะลึงนิ่งไปเป็นครู่ ก่อนจะได้สติ “อย่าเอาความป่าเถื่อนของคุณมาใช้กับคนอย่างพวกเรา” น้ำเสียงหนักแน่นโต้กลับ ตอนนี้แค่หน้าตาหล่อเหลา ก็ไม่สามารถเรียกความรู้สึกปลาบปลื้มก่อนหน้ากลับมาได้“เธอรู้หรือว่าฉันไม่ใช่คนไทย”“ไม่... หรือถึงเป็นก็แค่ลูกครึ่ง”“ลูกครึ่งแล้วทำไม มันไม่ดีตรงไหน?”“ก็แล้วมันดีหรือเปล่าล่ะ มายัดเยียดข้อหาแถมขู่กรรโชกทำร้ายร่างกาย มันน่าภูมิใจหรือไง หากคนไทยมีนิสัยแบบนี้”“จะปากดีมากไปแล้วนะ” กรามหนาบดเข้าหากันจนสันนูน แม้หน้าตาจะไม่ใช่ไทยแท้แต่เขาก็รักความเป็นไทยที่คนเป็นแม่สอนไว้เสมอ ‘เกิดเป็นคนไทยแม้จะครึ่งหนึ่งแต่ก็มีหัวใจดวงเดียวเหมือนกัน รักสามัคคีไม่เบียดเบียนคนที่อ่อนแอกว่าเป็นใช้ได้’คำสอนที่

ยอมเท่าที่ยอมได้ “ผมต้องขอตัวไปธุระก่อน” เมื่อจัดการค่าอาหารเรียบร้อยเฮริคจึงเอ่ยขึ้น เพื่อเป็นการบอกว่าเวลาของเขาคงหมดไปกับหล่อนแค่นี้ “....” ใบหน้าเรียวรีรูปไข่ตกแต่งเครื่องหน้าไร้รอยตำหนิ หุบลงพร้อมกับสายตาที่ส่งประกายความหวัง หรี่แสงลงอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นได้ชัดถึงความผิดหวัง “ติดธุระด่วนหรือคะ” เธออยากไปต่อเหมือนทุกครั้งที่ออกมาเจอเขา นั่นคือดูหนัง ฟังเพลงเบาๆ สักพักแล้วชายหนุ่มจะกลับไปส่งบ้าน “ก็ไม่ด่วนมากหรอกครับแต่กลัวเจ้ามนัสจะเครียดตายสะก่อน” “อ้าว หากไม่มีอะไรด่วนอยู่ต่ออีกหน่อยสิคะหรือให้ดาไปกับคุณก็ได้” “หือ...” “นะคะ ดาอุตส่าห์ขอแม่มาแล้วให้ดาได้สนุกอีกสักหน่อยนะคะเดี๋ยวหลัง จากนี้ไม่รู้คุณจะมีเวลาว่างให้ดาได้เจออีกเมื่อไหร่”หล่อนทายถูกเพราะหลังจากนี้เขาเองคงไม่มีเวลาที่จะมานั่งทานอาหารกับใครแบบนี้อีกได้...สายตาคมหวานทอดมองอย่างเว้าวอน เพราะทุกครั้งที่หล่อนโทรหาคำตอบที่ได้ คือ ‘งานผมยุ่งจัง ขอเป็นวันอื่นได้ไหม’ จนแล้วจนรอดเธอก็ต้องเป็นคนโทรถามย้ำ เมื่อสายเรียกเข้าว่าจะโทรกลับมาไม่มีวี่แวว สามครั้งใ