เฮียเก้า 9

ยิ่งเข้าใกล้ห้องของเขา หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง เธอรู้ว่าในห้องนั้นมีอะไรบ้าง แต่ไม่รู้ว่าบทลงโทษของเขาในคืนนี้จะเป็นอย่างไร จะหนักหน่วงและสาหัสแค่ไหน ก็มิอาจคาดเดาได้ เพราะแต่ละครั้งที่เธอขัดคำสั่งของเขา เฮียเก้าก็มีวิธีทำโทษที่แตกต่างออกไป ทว่าสิ่งที่เหมือนกันทุกครั้งคือ เธอเสียวจนแทบขาดใจ และต้องร้องขอชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเขาสาสมใจ เธอถึงจะได้รู้ว่า เธอยังไม่ตาย ยังหายใจอยู่

“อ๊ะ !” แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่แป้งร่ำก็อดตกใจไม่ได้ เมื่อเขาดันแผ่นหลังเธอแนบกับบานประตูทันทีหลังจากที่ปิดล็อกประตูห้องชุดเรียบร้อย

แป้งร่ำเงยหน้ามองเขาอย่างหวาดหวั่น เมื่อเขาค้ำมือข้างหนึ่งบนบานประตูเหนือศีรษะเธอ เขาก้มลงมาใกล้ สูดลมหายใจลึก

“แป้งดื่ม ?” เขาถามขณะที่ปลายจมูกโด่งแตะอยู่กับปลายจมูกของเธอ

“นิดเดียวเองค่ะ” ไม่รู้ทำไมเธอถึงต้องหวาดหวั่นขนาดนี้ ทั้งที่ตอนแรกเธอเป็นคนงอน และต้องการไปเที่ยวผับเพื่อประชดเขา

“เฮียเคยบอกแล้วว่า ดื่มได้แค่ตอนที่เฮียอยู่ด้วย ถ้าเกิดเมาไม่ได้สติคนมา มีคนอื่นมาแตะต้องเนื้อตัว แป้งจะรู้ตัวไหม แล้วเมื่อกี้ถ้าเฮียไปช่วยไว้ไม่ทัน แป้งก็อาจจะถูกลากเข้าไปข่มขืนในห้องน้ำแล้วก็ได้ อย่าดื่มอีก เฮียไม่อยากให้ใครมาแตะต้องแป้ง แป้งเป็นของเฮียคนเดียว”

แป้งร่ำเม้มปากแน่น เธอมองสบตาคมในระยะประชิด เอะอะก็สั่งก็ห้าม อยากให้เธอทำดั่งใจ แล้วทีตัวเองล่ะ ไปเร่เอาแก้มให้คนอื่นหอม ไม่เห็นจะหวงเนื้อหวงตัวไว้ให้เธอคนเดียวบ้างเลย

“แล้วทีเฮียเก้าเอาแก้มไปให้ผู้หญิงคนอื่นหอมล่ะ”

กฤตภัทรยิ้มบาง เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนกดจมูกหอมแก้มเนียนเบา ๆ แล้วถามคลอเคลียแก้มนุ่ม ๆ ของเธอว่า

“หึงเฮียเหรอ”

แป้งร่ำเบี่ยงหน้าหนี เธอพูดโดยไม่มองหน้าเขา

“ไม่ได้หึงค่ะ แต่ในเมื่อเฮียไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องแป้ง เฮียก็ต้องไม่ให้ใครมาแตะต้องเนื้อตัวของเฮียเหมือนกัน”

“นี่แหละเขาเรียกว่าหึง”

“แป้งไม่ได้หึง” แป้งร่ำแทบจะตะคอกใส่หน้าเขา เขากับเธอไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย เธอจะหึงเขาทำไม

“แป้งก็แค่ไม่อยากติดโรคเพราะความสำส่อนของเฮีย”

กฤตภัทรถึงกับคิ้วกระตุก เมื่อถูกน้องกล่าวหาว่าสำส่อน ตั้งแต่ได้เธอ เขาก็ไม่เคยเอากับใครอีก แม้จะอดอยากปากแห้ง กว่าจะได้กินแต่ละทีก็ยากเย็นแสนเข็ญ พอถูกเธอกล่าวหาแบบนี้ คนที่รักษาเนื้อรักษาตัวไว้ให้เธอคนเดียวจึงโมโห

วงแขนแข็งแรงโอบรัดเอวบาง ดึงคนปากดีกล่าวหาว่าเขาสำส่อนมากอดไว้แน่น

“ก่อนจะว่าอะไรคนอื่น ช่วยดูตัวเองก่อน เฮียไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้าหา ผิดกับแป้งที่เมื่อกี้เปิดโอกาสให้ไอ้ขี้เมานั่นเกือบลากเข้าไปข่มขืนในห้องน้ำแล้ว”

“ถึงเฮียไม่มาช่วย แป้งก็หนีเองได้ ปล่อยนะ ! แป้งเจ็บ” เมื่อเขาเริ่มรัดแรงขึ้น แป้งร่ำก็โอดครวญ และพยายามจะดิ้นหนี

“คิดว่าแรงเท่านี้จะพาตัวเองหนีรอดได้เหรอ อยากรู้ไหมว่า ถ้าเกิดเฮียไปช่วยไม่ทัน แป้งจะโดนมันทำอะไรบ้าง” เสียงของเขาแหบพร่า นัยน์ตาลุกโชนด้วยไฟปรารถนา

“แป้งไม่อยากโดนอะไรทั้งนั้น”

“ไม่อยากโดนก็ดิ้นสิ ดิ้นแรง ๆ ร้องดัง ๆ ตะโกนขอความช่วยเหลือสิ ตะโกนดัง ๆ ว่า ช่วยแป้งด้วยค่ะ แป้งกำลังจะถูกเฮียเก้าข่มขืน”

“อ๊ะ ! เฮีย ! อย่านะ !”

6 บทลงโทษแสนเสียว

         

          แป้งร่ำกรีดร้องตกใจ เมื่อเขากระชากสาบเสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมขาดออกจากกันทุกเม็ด เขาดึงบราครึ่งเต้าขึ้นไปกองเหนือเนินอกอวบ แล้วก้มดูดนมข้างซ้ายของเธอเต็มปาก เต้าขวาถูกมือใหญ่บีบขยำจนเนื้อปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้ว

          “โอ๊ย ! แป้งเจ็บนะเฮีย” แป้งร่ำทุบตีบ่าบึกบึนสองข้าง และเธอพยายามดิ้นหนี ทว่าวงแขนแข็งแรงเพียงข้างเดียวที่รัดเอวคอดอยู่กลับรัดแน่นและรัดแรงจนเธอไม่อาจขยับไปไหนได้

          กฤตภัทรทั้งดูดทั้งขบเม้มเต้านมสาวอย่างรุนแรง เขาเม้มปากขยี้หัวนม ผงกหัวออกห่าง ดึงให้มันยืดยาวออกมา ก่อนจะอ้าปากกว้าง งับเอาเต้านมเกือบครึ่งเต้าเข้าปาก ดูดสุดแรงแล้วปล่อย เขาเบี่ยงหน้าไปงับเต้านมอีกข้างแล้วทำเหมือนเดิม

          “อ๊าย !” แป้งร่ำหวีดร้องด้วยความเจ็บ สองมือบางดันบ่ากว้าง และพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ยิ่งหนีก็ดูเหมือนเขาจะยิ่งรุนแรงมากขึ้น

          เพราะมัวแต่ผลักไสเขาออกห่าง แป้งร่ำจึงไม่รู้ตัวเลยว่าเฮียเก้ารูดซิปแล้วรั้งกระโปรงตัวสวยลงไปกองแทบเท้าตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มร้ายให้ แล้วอุ้มเธอกระเตงขึ้นด้านหน้า

          “เฮีย ! แป้งจะกลับบ้าน”

          “ให้เฮียเอาก่อนแล้วค่อยกลับ”

          “คนบ้า ! อื๊อ !” แป้งร่ำมีโอกาสต่อว่าเขาแค่คำเดียวเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นปากอิ่มก็ถูกปิดไว้ด้วยจูบดุดัน

          กฤตภัทรกระชับกายสาวไว้ด้วยวงแขนเพียงข้างเดียว มืออีกข้างจับท้ายทอยเธอตรึงไว้ เพื่อให้เธอรับจูบลงทัณฑ์จากเขา