เฮียเก้า 8

          แม้จะหงุดหงิดและไม่พอใจคนที่ออกไปข้างนอก แต่แป้งร่ำก็ทำงานของตนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ท่านรองประธานก็ยังไม่กลับมาอีก ที่จริงเธอควรจะดีใจที่เขาไม่มาก่อกวนวุ่นวายกับเธอ แต่ทำไมกลับกลายเป็นว่า เธอโกรธที่เขาไม่กลับเข้ามา และไม่บอกเธอด้วยว่าไปไหน

          “น้องแป้งคะ วันนี้วันเกิดเลขาของท่านผู้ช่วยประธาน เขานัดกินเลี้ยงที่ผับ ไปสนุกด้วยกันนะคะ จะได้ทำความรู้จักคุ้นเคยกันไว้ด้วย” จีรนันท์เอ่ยชวนด้วยความหวังดี เธออยากให้แป้งร่ำคุ้นเคยกับเพื่อนพนักงานด้วยกัน

          แป้งร่ำหันไปยิ้มให้คนชวน เธอนั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ในเมื่อเขายังไปไหนมาไหนโดยไม่บอกเธอ เธอก็จะไปไหนมาไหนโดยไม่บอกเขาเหมือนกัน

          แม้จะต้องการประชดใครบางคน แต่แป้งร่ำก็ระวังตัวเป็นอย่างมาก เธอดื่มเพียงเล็กน้อย และนั่งข้างจีรนันท์ตลอดเวลา แต่ในผับที่ผู้คนแออัด เสียงเพลงอึกทึก และทุกคนต่างก็ปลดปล่อยตัวเองด้วยการเต้นไปตามจังหวะดนตรี จึงทำให้แป้งร่ำหลีกเลี่ยงการเบียดเสียดกับคนอื่นได้ยาก มีทั้งผู้หญิงผู้ชายที่เดินผ่านเธอ บางคนก็จงใจมาเต้นใกล้ ๆ แต่เพื่อเป็นการรักษาบรรยากาศสนุกสนานของคนอื่น แป้งร่ำก็เลือกที่จะขยับหนี หรือไม่ก็ถ้ามันเหลืออดจริง ๆ เธอก็ลุกหนีไปเข้าห้องน้ำ เหมือนอย่างตอนนี้

          แป้งร่ำบอกจีรนันท์ว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วเธอก็เดินไปคนเดียว เมื่อจัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จ แป้งร่ำก็เดินออกมาส่องกระจกดูความรียบร้อยของตัวเอง หญิงสาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

          “สงสัยคงต้องขอตัวกลับแล้วล่ะ” แม้พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุด แต่เธอก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว เธออยากกลับบ้าน การได้มาเที่ยวไม่ได้ทำให้เธอลืมภาพน่าหมั่นไส้นั่นสักนิด

...ภาพที่ยัยลิลลี่หอมแก้มเฮียเก้าของเธอ

          แป้งร่ำเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอกะว่าจะไปบอกจีรนันท์ว่าขอตัวกลับก่อน ทว่าพอเดินพ้นประตูทางเข้าห้องน้ำหญิงมาไม่กี่ก้าว แป้งร่ำก็ต้องอุทานตกใจ เพราะเดินชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่เมามากและเดินมาชนเธอเอง

          “อ้าว ! น้อง อยากมีเรื่องเหรอ” ไอ้คนเมาว่าเสียงอ้อแอ้ มันชี้หน้าเธอ และมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ

          “เปล่าค่ะ ขอโทษนะคะ” แป้งร่ำไม่อยากมีเรื่องกับมัน เธอจึงกล่าวคำขอโทษ แล้วเดินเลี่ยงจะกลับเข้าไปในผับ

          “จะไปไหน” ไอ้คนเมาจับต้นแขนเธอกระชากเข้าไปหาสุดแรง

          “เอ๊ะ ! ปล่อยนะ !” แป้งร่ำเซจนเกือบล้ม หญิงสาวพยายามสะบัดแขนออกจากมือของมัน แต่มันไม่ยอมปล่อย

          “สวย น่าเอาฉิบหาย” มันว่าพลางจะดึงเธอเข้าไปกอด

          ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนซวย ปกติห้องน้ำจะมีคนเดินเข้าออกไม่ขาด แต่พอเธอตกอยู่ในอันตราย กลับไม่มีใครสักคนเดินผ่านมา

          “ปล่อยฉันนะ !” แป้งร่ำทั้งผลัก ทั้งทุบเพื่อให้มันปล่อย เธอดิ้นและสะบัดตัวหนี แต่มันมีแรงเยอะกว่า และพยายามฉุดเธอเข้าไปในห้องน้ำชาย

          “ปล่อยฉัน อ๊ะ !” แป้งร่ำตกใจที่อยู่ดี ๆ ก็ถูกกระชากไปปะทะกับร่างกำยำของใครอีกคน ใบหน้าของเธอซุกกับอกกว้างของเขาพอดี กลิ่นกายคุ้นเคยทำให้เธอเบิกตากว้าง และรีบเงยหน้ามองคนที่กอดเอวเธอไว้ทันที

          “เฮียเก้า”

          เจ้าของชื่อไม่ขานรับ เขาทำเพียงแค่หลุบตามองเธอด้วยสายตาดุ ก่อนจะหันไปมองคนที่บังอาจมาแตะต้องผู้หญิงของเขาอย่างไม่พอใจ และพร้อมจะเอาเรื่องเต็มที่

          “มึงเป็นใคร ปล่อยเมียกูนะ” ไอ้คนเมาชี้หน้าคนที่มาแย่งคนสวยไปกอด เขาขยับเข้าไป หมายจะยื้อแย่งเธอมา แต่กลับถูกเท้าหนัก ๆ ยันเข้าที่ยอดอกสุดแรง จนหงายหลังล้มลงบนพื้น และมันคงถูกตามไปกระทืบซ้ำ หากคนในอ้อมแขนของเจ้าของฝ่าเท้าหนัก ๆ ไม่ห้ามไว้เสียก่อน

          “เฮียเก้า พอแล้วค่ะ อย่ามีเรื่องกันเลย แป้งอยากกลับบ้านแล้วค่ะ” แป้งร่ำไม่รู้ว่าระหว่างคนเมา กับคนที่ยืนกอดเธออยู่ เธอสมควรจะกลัวใครดี แม้จะอุ่นใจที่เขามาช่วยเธอไว้ได้ทัน แต่คนมีชนักติดหลังเรื่องขัดคำสั่งของเขาก็รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ยังไงพิกล

          กฤตภัทรหลุบตามองคนที่ยืนอิงแอบเขาอยู่ เขาถอนหายใจแรง ย่อตัวลงแล้วอุ้มเธอขึ้นแนบอก พาเดินออกประตูหลังผับ ตรงไปยังรถคันหรูของเขาที่จอดอยู่ช่องจอดรถสำหรับแขกวีไอพี

          “แป้งเอารถมา แป้งจะขับรถกลับเองค่ะ” แป้งร่ำรีบบอกเมื่อเขาอุ้มเธอเดินมาจวนจะถึงรถของเขาแล้ว

          “คิดว่าเฮียจะปล่อยคนทำผิดไปง่าย ๆ เหรอ คืนนี้แป้งต้องถูกทำโทษทั้งคืน”

          หลังจากถูกเขาจับยัดใส่รถ และถูกบังคับให้โทรบอกคุณแม่ว่า คืนนี้เธอจะค้างที่คอนโดเพื่อน แป้งร่ำก็กำโทรศัพท์ไว้แน่น เธอนั่งเงียบไปตลอดทาง กระทั่งเฮียเก้าขับรถพาเธอมาถึงคอนโดของเขา เขาลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ เขาไม่พูดอะไรสักคำ ในตอนที่จับมือเธอไว้แน่น แล้วพาเดินตรงไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องชุดของเขา