ตอนที่ 2

         อีกห้องซึ่งอยู่หลังบ้าน…

แสงแดดของยามเช้า สาดลอดบานหน้าต่างเข้ามาอาบร่างของชายหนุ่มที่ยังนอนเหยียดยาวอยู่กับพื้นตั้งแต่เมื่อคืน ภายในห้องเล็กๆ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นที่คุมขัง

‘กันย์’ ชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้าย ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง ก่อนจะสะดุ้งตื่นในเวลาต่อมา

หลังจากมีเสียงไขกุญแจคลายโซ่ที่คล้องประตูเอาไว้ พร้อมกับเท้าใหญ่ของใครบางคนถีบประตูเข้ามาเสียงดังโครม

ชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ความง่วงซึมจากฤทธิ์ของยาสลบทำให้ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง   

กันย์คลอนศีรษะไปมา ราวกับว่ากำลังพยายามครุ่นคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตัวเองจะมาอยู่ตรงนี้

จากนั้นภาพของเห็นการณ์เมื่อคืนที่ผับก็ทยอยผุดเข้ามาในหัว

แต่การที่ชายหนุ่มยังนอนนิ่งไม่ลุกขึ้นมา ยิ่งทำให้คนใจร้อนที่เพิ่งถีบประตูเข้ามารู้สึกขัดใจ จึงเดินไปที่ตู้เย็นตั้งอยู่มุมห้อง คว้าขวดน้ำเย็นเฉียบออกมาเปิดฝาแล้วราดลงบนหัวของกันย์ในทันที

ซ่า…

เสียงน้ำราดลงมาเต็มหน้า เข้าตา เข้าปาก และบางส่วนเข้าจมูกถึงกับทำให้คนตัวเล็กสำลัก

“แค่ก... แค่ก… แค่ก… ”

กันย์ยกมือขึ้นลูบใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

“ตื่นได้แล้วโว้ยไอ้เวร… ”

พ่อเลี้ยงเดชนั่นเอง…

กราดเสียงเหี้ยมใส่กันย์ที่กำลังพยายามจะลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าอย่างทุลักทุเล ไม่อาจพยุงกายเพราะมือสองข้างถูกเชือกเส้นใหญ่มัดไพล่หลังเอาไว้ราวกับว่าเป็นนักโทษอุกฉกรรจ์

หนุ่มผู้โชคร้ายมองหน้าพ่อเลี้ยงเดช…

นึกสงสัยว่าตัวเองทำความผิดอะไรไว้ กูไปฆ่าพ่อแม่ใครตายหรือยังไง? จึงได้ถูกลักพาตัวมายังสถานที่คุมขังซึ่งไม่รู้ว่าที่ไหน

“มึงเป็นใคร… ทำไมต้องทำกับกูแบบนี้… ”

คนโดนจับมาถามด้วยความโกรธเพราะสำลักน้ำที่เข้าจมูก จ้องมองหน้าผู้ชายตัวใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราดูเหี้ยมเกรียมน่าเกรงขาม

“แค่นี้ยังน้อยไป ถ้าเทียบกับสิ่งที่มึงทำไว้… ไอ้สัตว์… เดี๋ยวมึงจะได้เจอกูยิ่งกว่านี้… ”

พ่อเลี้ยงเดชขบกรามกรอดจนเส้นเลือดนูนขึ้นเป็นริ้วที่ขมับสองข้าง

“ผม… เอ่อ… ผมว่าน่าจะเป็นการเข้าใจผิด… ”

เสียงของกันย์อ่อนลง…

ในสถานการณ์ที่รู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าทางไอ้เหี้ยมคนนี้จะเอาถึงตาย ครั้นเมื่อมองออกไปจากหน้าต่างก็เห็นว่าที่นี่ถูกโอบล้อมไว้ด้วยป่าเขาจนไม่รู้ว่าตัวเองถูกลักพาตัวมาไว้ที่ส่วนใดของโลก

“ไม่ผิด… ถูกตัว… มึงนี่แหละใช่เลย… ไอ้กันย์”

พ่อเลี้ยงกราดเสียงใส่ชายหนุ่มผู้เป็นต้นเหตุแห่งความแค้น ดวงตาแดงก่ำราวกับมีก้อนไฟจุดเอาไว้  

“เอ่อ… คุณรู้จักชื่อผมด้วย แล้วผม… เอ่อ… ผมไปทำอะไรให้คุณเจ็บแค้น… บอกผมที… ”

กันย์ยอมรับว่ารู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ…