ตอนที่ 3

แต่ต้องพยายามทำใจดีสู้เสือ ยิ่งในมุมที่ตัวเองกำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น เงยหน้ามองพ่อเลี้ยงเดชยืนจังก้าเต็มความสูงใหญ่

ยิ่งทำให้กันย์รู้สึกราวกับว่าร่างของตัวเองกำลังถูกบีบให้ลีบเล็กลงทุกที ส่วนพ่อเลี้ยงเดชนั้นดูตัวใหญ่ตระหง่านและทรงอำนาจน่าเกรงขาม อีกทั้งดวงตาคมกริบคู่นี้ยังมีประกายของสัตว์นักล่าสุดเหี้ยมโหดแผ่ออกมาให้เห็น

“มึงทำเหี้ยอะไรไว้… ตัวมึงย่อมรู้ดี”

พ่อเลี้ยงสาดน้ำเสียงใส่

“ผมคิดว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอย่างแรง ผมขอโอกาสอธิบายได้ไหมครับ… และถ้าคุณปล่อยผมออกไปโดยไม่ทำอันตรายผม… ผมสัญญาว่าจะไม่แจ้งความเอาผิดเรื่องที่คุณลักพาตัวผมมา… ”

แม้เสียงของกันย์จะอ่อนลงด้วยความกลัว หากสุดท้ายก็ยังกล้าต่อรองกับพ่อเลี้ยงเดช หวังให้ตัวเองรอดไปจากสถานการณ์บ้าๆ นี้เสียที

“ไอ้เวร… นี่มึงยังกล้ามาต่อรองกับกู”

พ่อเลี้ยงเดชปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อของชายหนุ่มจนร่างน้อยแทบลอยขึ้นจากพื้นพร้อมกับง้างหมัด

ทว่ายังไม่ทันได้กระแทกหน้าคนปากดี ก็มีเสียงกังวานของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง  

“เดช… อย่าถึงกับต้องลงไม้ลงมือ ปู่บอกแกแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกจองเวร… ให้ลืมเรื่องนี้ไปซะ… ”

เสียงของชายชราวัยเจ็ดสิบปีที่ร้องห้ามพร้อมกับเดินเข้ามายืนหน้าประตูห้อง ทำให้หมัดของพ่อเลี้ยงที่ง้างพร้อมจ้วง… ต้องชะงัก

“แล้วปู่คิดว่าไอ้ผู้ชายคนนี้ไม่สมควรได้รับกรรมยังงั้นหรือ… ”

เดชหันมามองหน้าผู้เป็นปู่…

ชายวัยเจ็ดสิบปี… จ้องมองหน้ากันย์อย่างพินิจพิจารณา เคาะปลายไม้เท้ากับพื้นเป็นจังหวะ แต่ก็ไม่เห็นลักษณะของความชั่วร้าย

“ใจเย็นน่ะ… อันที่จริงเรื่องมันก็ผ่านมาปีกว่าแล้ว… ตื้นลึกหนาบางเท็จจริงอย่างไรเราก็ยังไม่รู้โดยกระจ่าง ปู่ว่าเราค่อยๆ พูดจากันดีกว่า… ”

ปู่ ‘กำพล’ หรือที่คนในบ้านเรียกกันว่า ‘นายท่านกำพล’ กล่าวกับพ่อเลี้ยงเดชซึ่งเป็นหลาน

ด้วยไม่อยากให้หลานชายของตนมุทะลุใช้ความรุนแรงกับคนที่ถูกจับตัวมา นี่คือการกักขังหน่วงเหนี่ยวอิสรภาพ กลัวว่าเหตุการณ์จะบานปลายไปกันใหญ่

อันที่จริงปู่กำพลพอจะรู้เรื่องนี้มาบ้าง เคยรู้ว่าพ่อเลี้ยงคิดจะอุ้มกันย์เพื่อแก้แค้น แต่ไม่คิดว่าจะลงมือทำจริง

“โธ่… แล้วปู่คิดว่าการที่ผมต้องลงทุนไปซุ่มดักถึงเชียงใหม่เพื่อลากตัวมันมาถึงเชียงราย… เพราะว่าจะเอามานั่งคุยกันดีๆ ยังงั้นหรือครับ… ”

พ่อเลี้ยงเดชย้อน…

หากแต่ผู้เป็นปู่ก็ชินเสียแล้ว กับบุคลิกบุ่มบ่ามห่ามโหด ดื้อรั้นและเอาแต่ใจตัวเองของชายผู้เป็นหลานรักคนนี้

“ให้เขากินข้าวกินน้ำก่อนเถอะ… จะเอายังไงต่อเดี๋ยวค่อยว่ากัน… ”

ปู่กำพลสรุป จากนั้นหันไปหาไอ้ดำที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“ไอ้ดำ… มึงแก้มัด หาข้าวหาน้ำมาให้ที แล้วเฝ้าเอาไว้อย่าให้คลาดสายตา… ”

ปู่กำพลกำชับ

“ครับนาย… ”

ไอ้ดำค้อมศีรษะ…

พยักหน้ารับด้วยท่าทางนอบน้อม ส่วนปู่กำพลเรียกพ่อเลี้ยงเดชให้เดินออกมาคุยกันข้างนอกอยู่ครู่สั้นๆ เป็นการส่วนตัว เหมือนตกลงอะไรกันบางอย่าง จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในบ้านหลังใหญ่

ส่วนพ่อเลี้ยงเดชก้าวยาวๆ เข้าไปในไร่ส้มอย่างอารมณ์เสีย เดินเรื่อยเปื่อยเข้าไปในสวนเพื่อลดพลังงานและความโกรธที่แล่นริ้วอยู่ในดวงตา