18

หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกตึกตักไม่เป็นจังหวะ มือไม้เล็กแขนขาของเธอสั่นเร่าด้วยความตกใจแทบจะทำอันใดไม่ถูก

"เธอไม่เป็นอะไรแล้ว" แขนแกร่งโอบกอดเรือนร่างบางแนบประชิดแผงอกกำยำ เลื่อนฝ่ามือหยาบกร้านลูบศีรษะทุยเบาเบาเพื่อเป็นการปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น

"....." เหมือนฝันยังคงอยู่ในอาการขวัญหนีดีฝ่อ เธอยังจำความรู้สึกโหวงเหวงเมื่อครั้นที่กำลังจะร่วงหล่นจากรั้วเหล็กริมระเบียงได้เป็นอย่างดี

"ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอกเหมือนฝัน" มือข้างหนึ่งก็โอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้อย่างแนบแน่น ส่วนฝ่ามืออีกข้างหนึ่งก็เลื่อนลงมาลูบแผ่นหลังขาวเนียนอย่างเนิบช้า

ใบหน้างดงามซุกซบลงบนเนื้อแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยแรงเคร่งเครียด เงาร่างของทั้งสองเกี่ยวพันกันจนแทบจะแยกไม่ออกแฝงไว้ด้วยความอ่อนละมุน สัมผัสอบอุ่นจากเขาทำให้เธอรู้สึกชื้นใจขึ้นมาทันใด..

"เพราะนายแท้ๆเลย! เล่นพิเรนทร์ไม่เข้าเรื่อง" เหมือนฝันลุกขึ้นพรวดพราดออกจากกายแกร่งของเขาพร้อมกับเพ่งสายตามองค้อนอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่จะหยิบคว้าชุดนักเรียนที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นกระเบื้องเข้าไปในห้องน้ำทันที

"เพราะกูอีกแล้วเหรอวะ!" เฮียซันยกมือขึ้นมาเกาศีรษะเล็กน้อยด้วยความงุนงง พรางหยิบเสื้อผ้าของตนเองขึ้นมาสวมใส่ด้วยเช่นเดียวกัน

....

"...." เมื่อเห็นสายตากรุ่มกริ่มของอีกฝ่ายที่กำลังทอดมองมายังเรือนร่างตนเอง ใบหน้าของเธอก็เห่อร้อนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

"จะกลับกันได้ยัง!" เหมือนฝันตะคอกเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตนเอง ่แล้วเดินเข้าไปหาเฮียซันซึ่งนั่งไขว้ขาอยูบนเตียงนอน ในฝ่ามือหยาบกร้านของเขาถือแก้วเหล้าพร้อมกับกระดกเข้าปากราวกับเป็นน้ำเปล่า ทุกการย่างก้าวแต่ละครั้งของเธอรู้สึกเจ็บแสบตรงส่วนน้องสาวไม่น้อย

"ไป เดินไหวมั้ย" สายตาเจ้าเล่ห์มองไล่เรือนร่างอรชรแล้วหยุดชะงักอยู่บริเวณใจกลางสาว ก่อนที่จะแหงนศีรษะขึ้นไปมองใบหน้างดงามของเธออีกรอบ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ไหว! เดี๋ยวนายแวะร้านขายยาให้ฉันด้วยนะ" เหมือนฝันตอบกลับไป

"อืม" เขาตอบกลับมาเพียงประโยคสั้นสั้น แล้วเดินนำหน้าเหมือนฝันลงไปด้านล่าง ในระหว่างทางก่อนที่จะถึงรถสปอร์ตคันหรู เหมือนฝันสัมผัสได้ถึงสายตาอันแรงกล้าของสาวสาวที่เพ่งมองมาทางเธอด้วยความไม่พอใจ

ภายในรถ

รถสปอร์ตคันหรูขับแล่นออกมาจากผับดังย่านใจกลางเมือง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของเหมือนฝัน บรรยากาศภายในรถอึมครึม เงียบสงัดราวกับป่าช้า ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองและเสียงเพลงดังคลอขึ้นเบาเบา

"นี่นาย!" "นี่เธอ" เหมือนฝันและเฮียซันพูดขึ้นมาพร้อมพร้อมกัน

"เธอพูดก่อนก็ได้" เขาหันหน้ากลับไปตั้งใจมองถนนด้านหน้าต่อ

"เอ่อ..." เหมือนฝันชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เธอได้คิดทบทวนเรื่องนี้มาดีพอสมควรแล้ว จึงรวบรวมความกล้าและค่อยค่อยเอ่ยบอกกับเขาไป "ฉันอยากให้นายลืมเรื่องคืนนี้ซะ แล้วเราก็อย่ามาเจอะเจอกันอีกเลย"

"ทำไม!" เมื่อได้ยินประโยคระคายหูเช่นนี้ออกมาจากริมฝีปากของเหมือนฝัน ทำให้เขาถึงกับต้องเหยียบเบรคอย่างสุดแรง แล้วส่งสายตาดุดันแสดงความไม่พอใจตะคอกถามเธอกลับไป

"นายเข้าใจป่ะ ระหว่างเรามันไม่ได้เกิดจากความรัก แต่มันเกิดจากความใคร่ เกิดจากความต้องการทางเซ็กส์เท่านั้น" เธอเปล่งน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดรวมถึงสีหน้าจริงจังและเข้มขรึมตอบกลับคำถามของเขาออกไป

"แต่มันเกิดจากความรักของฉัน" สายตาของเขาดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

"นายลองกลับไปทบทวนตัวเองอีกทีนะ ว่าสิ่งที่นายรู้สึกกับฉันตอนนี้มันเป็นความรักจริงจริงหรือเป็นแค่ความใคร่ ความลุ่มหลงเพียงชั่วครั้งชั่วคราวรึเปล่า" เหมือนฝันหัวเราะให้กับประโยคบอกรักที่ออกมาจากปากของผู้ชายเจ้าชู้กะล่อนปลิ้นปล้อนอย่างเขาซึ่งเพิ่งจะรู้จักกันเพียงไม่กี่วันด้วยความละเหี่ยใจ

"ขอโทษทีนะ พอดีว่าฉันจบมหาวิทยาลัยมาได้ก็ด้วยวิธียัดเงินใต้โต๊ะ เพราะฉะนั้น ฉันไม่เห็นจะเข้าใจคำพูดของเธอเลยสักนิด ว่าต้องการจะสื่อถึงอะไร " เขาไหวไหล่เล็กน้อยพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ สตาร์ทรถแล้วขับแล่นออกไป

"นาย!! ฉันรู้ว่านายเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด นายคงไม่โง่ถึงขนาดที่จะตีความหมายภาษาไทยไม่ออกหรอกนะ" หญิงสาวมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังผิวปากอย่างอารมณ์ดีด้วยความเหลืออด!

เขานี่มันหน้าตายชะมัดเลย!

"อ่า พอดีว่าฉันโง่มาก ก็เลยตีความหมายภาษาไทยไม่ออก จบนะ" เขาหันมาส่งยิ้มเม้มปากไม่ปรากฏซี่ฟันขาวสะอาดเพื่อยั่วกวนประสาทให้แก่เธอ ช่างขัดกับแววตาเรียบนิ่งเย็นยะเยือกจนน่ากลัวของเขาเหลือเกิน

"นาย!!" เหมือนฝันทำท่าจะอ้าปากต่อล้อต่อเถียงกับเขาอย่างดุเดือดโดยไม่มีใครยอมใคร แต่ทว่ากลับต้องถอนหายใจฟึดฟัดด้วยความหงุดหงิด เมื่อเฮียซันเอื้อมนิ้วเรียวไปปรับลิมิตของลำโพงให้ดังขึ้นกว่าเดิมจนสามารถกลบเกลื่อนเสียงอันระคายหูของเธอได้สำเร็จ!

"แม่ง!!" ใบหน้างดงามย่นหัวคิ้วดกดำแทบจะผูกติดเป็นโบว์เบี่ยงเบนมองออกไปด้านนอกหน้าต่างอย่างอารมณ์เสีย

@บ้านของเหมือนฝัน

ปั้ง!

เสียงผลักประตูรถปิดเข้าอย่างเต็มแรง เธอเหลือบสายตามองใบหน้าหล่อเหลาครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจฟึดฟัดแล้วเดินกระแทกเท้าเข้าไปในบ้าน โดยมีเขาตามหลังมาติดติด

"กลับกันมาแล้วเหรอลูก เป็นยังไงบ้าง ให้พี่เขาช่วยติวหนังสือเข้ามหาวิทยาลัยให้ แล้วไปทำตัวไม่น่ารักใส่พี่เขาหรือเปล่า" คุณภิรมย์รำพันเดินออกมาต้อนรับลูกสาวและว่าที่ลูกเขยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน หล่อนหวังเพียงว่าเฮียซันจะสามารถช่วยให้เหมือนฝันหลุดพ้นจากห้วงอดีตอันแสนโหดร้ายนั้นได้สนิทใจเสียที

"..." เหมือนฝันหันไปชำเลืองตามองคนข้างกายเล็กน้อย

'เขานี่มันเจ้าเล่ห์เพทุบายจริงจริงเลยขนาดคนแก่อายุรุ่นแม่ยังหลอกกันได้ลงคอ! แล้วจะนับประสาอะไรกับเด็กสาววัยมัธยมปลายอย่างเธอหละ?' เหมือนฝันคิดในใจ

"น้องไม่ดื้อเลยครับคุณแม่ แล้วก็ทำตัวน่า..." เขาหยุดชะงักแล้วหันไปจ้องมองใบหน้าของเหมือนฝัน พรางแสดงรอยยิ้มกรุ่มกริ่มผ่านแววตาคมคาย แล้วต่อประโยคพูดจนจบ "น่ารักกับผมมากเหมือนกันครับ ผมสอนแค่รอบเดียวพอรอบต่อไปน้องก็สามารถขึ้น เอ้ย ทำเองได้แล้ว"

"...." คำว่า ขึ้น ซึ่งต้องการสื่อในความหมายแฝง ทำให้เหมือนฝันต้องรีบหันขวับพร้อมกับส่งสายตาดุดันเพ่งมองข่มขู่เขาจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้าด้วยความเร็วสูงทันที

 "ดีแล้วแหละลูก งั้นวันหลังก็พาน้องไปติวหนังสือให้บ่อยๆนะ อีกไม่กี่เดือนก็ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แม่ไม่อยากให้น้องต้องเสียใจหากสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยที่ตัวเองหวังไว้" คุณภิรมย์รำพันเดินเข้าไปตบบ่าแกร่งของชายหนุ่มเบาเบาพร้อมกับหันมองใบหน้าลูกสาวและว่าที่ลูกเขยสลับกัน 

"ได้เลยครับคุณแม่ ผมจะมารับน้องไปติวหนังสือทุกทุกวันด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งเลยครับ แต่ว่าติวให้น้องเหมือนฝันนี่ต้องเหนื่อยแล้วก็เสียเหงื่อมากเลยนะครับ" เฮียซันพูดเน้นคำว่าเสียเหงื่ออย่างเนิบช้าและชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับชำเลืองสายตามองเหมือนฝันอีกรอบ 

'นี่เขาตั้งใจจะเล่นสงครามประสาทกับฉันใช่มั้ย!' เหมือนฝันทำได้เพียงด่าทอเขาอยู่ในใจเพราะขืนพูดออกไปให้ผู้เป็นมารดารับรู้หรือยินเข้า มีหวังได้โดนเทศน์ 7 วัน 7 คืนแน่แแน่ยิ่งหลงผู้ชายกะล่อนปลิ้นปล้อนคนนั้นหัวปักหัวปำอยู่ด้วย 

"ทำไมล่ะลูก? น้องดื้อหรอ" คุณภิรมย์รำพันเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

"เปล่าหรอกครับ  น้องเป็นคนช่างสงสัยครับคุณแม่ ผมก็ต้องคอยตอบคำถามอยู่ปากเปียกปากแฉะ แล้วที่สำคัญน้องเป็นคนขี้หนาวก็เลยต้องปรับความเย็นของแอร์ลง ส่วนผมเนี่ยเป็นคนขี้ร้อนมากเลย อยู่บ้านก็ไม่ชอบใส่เสื้อผ้าเพราะว่าเหงื่อมันจะออก" เฮียซันตอบกลับไป 

"อ๋อจ๊ะ อย่างนั้นนี่เอง งั้นคราวหลังเหมือนฝันก็เอาเสื้อกันหนาวไปใส่นะลูก พี่เค้าจะได้เปิดแอร์ตามปกติ ไปรบกวนพี่เขาทีนึงแล้ว ก็อย่าสร้างความลำบากใจให้เค้า" คุณภิรมย์รำพันเอ่ยพร่ำสอนลูกสาว

"แล้วนี่ทานอะไรกันมาหรือยัง เดี๋ยวแม่จะได้ไปทำกับข้าวกับปลาให้ทาน แม่เนี่ยนะทำอาหารเก่งจนคุณพ่อเขาติดใจไปไหนไม่รอดเชียวล่ะ" คุณภิรมย์รำพันพูดสรรเสริญเยินยอความดีความชอบให้แก่ตัวเองอย่างหน้าตาย 

"ยะ.." เฮียซันทำท่าจะอ้าปากพูด แต่ทว่าเหมือนฝันกลับชิงตัดหน้าเสียก่อน 

"พี่ซันทานข้าวมาเรียบร้อยแล้วค่ะคุณแม่ เห็นพูดเปรยเปรยกับหนูในรถว่าจะต้องรีบกลับบ้านไปดูแลคุณพ่อที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ใช่มั้ยคะพี่ซัน" เหมือนฝันหันหน้าไปถามเฮียซันด้วยน้ำเสียงแกมบังคับ! 

"อ้าว คุณพ่อของลูกซันเป็นอัมพฤกษ์เหรอจ๊ะ?" คุณภิรมย์รำพันเอ่ยถาม 

"ใกล้จะหายขาดเป็นปกติแล้วครับคุณแม่ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับคุณแม่" เฮียซันยิ้มเจื่อนเจื่อน พร้อมกับยกมือขึ้นไว้กล่าวลาคุณภิรมย์รำพันอย่างนอบน้อม 

'ยัยเด็กแสบนี่ อยู่ดีไม่ว่าดีมาแข่งพ่อกูให้เป็นอัมพฤกษ์ซะงั้น' เฮียซันคิดในใจ

"เดี๋ยวน้องเดินไปส่งนะคะพี่ซัน" เหมือนฝันอาศัยจังหวะที่คุณภิรมย์รำพันมองไปทางอื่น ทำหน้าเล่นหูเล่นตาเพื่อกวนประสาทและเยาะเย้ยอีกฝ่าย

"ครับน้องเหมือนฝัน" เขากัดฟันพูดอย่างเต็มที แล้วเดินนำหน้าออกไป