19

"กลับไปได้แล้ว!" สองฝ่ามือเล็กผลักดันแผ่นหลังหนาของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง จนทำให้อีกฝ่ายต้องล้มเซขมำไปด้านหน้าเล็กน้อย

"พองี้ล่ะไล่เชียวนะ ตอนอยู่บนเตียงนู้น ร่อนสะโพกสวนรับ แถมอ้าปากร้องครางไม่ขาดสายเลย" เฮียซันเค้นเสียงหัวเราะเหือดแห้งในลำคอพร้อมกับพูดจาหยอกล้อกระเช้าเย้าแหย่เธอเล่น

"ไอ้บ้า!" สองฝ่ามือเล็กทำท่าจะผลักแผงอกแกร่งตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้อีกฝ่ายไหวตัวทันจึงจับข้อมือเรียวบางของเธอแล้วกระชากเข้าหากายจนแนบประชิด

"ปล่อย!" เรือนร่างอรชรดิ้นพล่าน ทำให้ทรวงอกอวบอิ่มปะทะเสียดสีกับแผงอกกำยำ ชายหนุ่มก็เลยใช้แขนแกร่งซึ่งอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกกระเบียดนิ้วโอบกอดเอวคอดกิ่ง กระชับแน่นขึ้นจนเธอไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้

"เฮือก.." เหมือนฝันเริ่มจะหายใจไม่ใคร่ทั่วท้อง เมื่อได้กลิ่นสัมผัสจากน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับฮอร์โมนเพศชายที่พลุ่งพล่านภายในกายคนด้านหน้า

"ตาเยิ้ม เหมือนคนเมากัญชาเลยนะมึง" เขาพูดพร้อมกับใช้นิ้วดีดเข้ามาที่หน้าผากมนของคนตัวเล็กอย่างแรง จนเกิดเสียงดัง ป๊อก!

"เจ็บนะ!" ดวงตากลมโตมองค้อนอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ เธอทำท่าจะพ่นถ้อยคำระคายหูเพื่อต่อปากต่อคำกับเขาอีกรอบ เฮียซันไม่รอช้าเลื่อนฝ่ามือหยาบกระด้างจับท้ายทอยแน่นแล้วดันใบหน้างดงามให้เชิดรั้นขึ้น พร้อมกับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มน้ำอย่างดูดดื่ม

"อื้อ!! อ๋อย อะ" เธอใช้กำปั้นทุบตีแผงอกแกร่งของเขาอย่างเต็มแรง แต่อีกชั่วครู่ถัดมามือไม้ก็อ่อนระทวยยวบยาบ ปล่อยความรู้สึกให้ไหลลื่นไปตามห้วงอารมณ์

เธอไม่เข้าใจตัวเองเสียจริงจริง! ทำไมการ กระทำถึงได้ขัดกับคำพูดเช่นนี้

"อื้ม..." น้ำเสียงกระเส่าครวญครางในลำคออย่างเคลิบเคลิ้ม ขนตายาวรำแพนเริ่มพริ้มปกลงมาปิดดวงเนตรสีดำขลับจนเกือบสนิท

"อยากเอาเธออีกหวะ" เมื่อเขาดูดกลืนน้ำหวานในโพรงปากเล็กจนอิ่มหนำสำราญใจแล้วก็ถอนจูบออก พร้อมกับใช้สายตาจ้องมองเล้าโลมใบหน้างดงามทุกกระเบียดนิ้วด้วยความกระหายหิว

"ทะลึ่ง!" เหมือนฝันจ้องหน้าเขาตาเขม้น

"ฉันรู้นะว่าเธอก็ชอบที่ให้ฉันกระแทกแรงแรง" เฮียซันโน้มหน้าลงมากระซิบข้างข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงผ่าวด้วยความเก้อเขินจำต้องรีบหลุบตาลงมองต่ำทันที

"ฉะ..ฉันโดนบังคับต่างหาก!" เหมือนฝันพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"งั้นมันก็คง..เป็นการโดนบังคับที่เธอสมยอมหรือเปล่านะ? แม้แต่ฉันสั่งให้กลืน เธอก็กลืน หืมม" เหมือนฝันสัมผัสได้ถึงสายตาอันเร่าร้อนคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอตลอดเวลา คำพูดธรรมดาของเขาเพียงแค่ไม่กี่ประโยคมีอนุภาพทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะได้จริงจริงนะ

"พูดจาอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้วนะ! มันเป็นแค่ความผิดพลาด ความผิดพลาดหนะ ไม่เข้าใจหรือไง" เหมือนฝันอยากจะเอาศีรษะโขกกับฝาผนังให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย! หลังจากนี้ชีวิตของเธอก็คงจะไม่ได้สัมผัสกับคำว่าสงบสุขอีกแล้วสินะ..

"ฉันก็แค่พูดตามความจริง แหม ทำเป็นรับไม่ได้ ผิดพลาดอะไรตั้งหลายน้ำเล่า! โง่หรือเปล่าเธอเนี่ย งั้น...เดี๋ยวพรุ่งนี้ผัวมารับไปติวหนังสืออีกนะจ๊ะเมียจ๋า แต่ผัวว่าเมียจ๋าน่าจะชอบให้ติ้วมากกว่าติวนะ"

เขาปรายตาลงมองจุดกลางสาวพร้อมกับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่กดจุมพิตหนักหนักลงบนพวงแก้มสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาติด้วยความหมั่นเขี้ยว มือหนาจับท้ายทอยของเธอให้แหงนใบหน้างดงามขึ้น จนสายตาทั้งสองคู่บังเอิญสบประสานกันอย่างไม่ทันตั้งตัวโดยความตั้งใจของเขา..

"นายนี่มันจริงๆเลยนะ!" เหมือนฝันถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเอือมระอา

ฟอด!!!

เขาแอบฝังรอยจูบลงบนแก้มข้างปลายจมูกสันโด่งของเหมือนฝันฟอดใหญ่ ก่อนทีจะรีบวิ่งขึ้นเข้าไปรถคันหรูแล้วขับแล่นออกไปทันที

"บ้าชะมัด.." บนใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มแอบแฝงอยู่บางบาง แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน

...

หลายวันผ่านไป

ความสัมพันธ์ระหว่างเหมือนฝันและเฮียซันก็ยังคงเป็นเช่นเดิม สนุกร่วมกันเพียงแค่ชั่วครั้งชั่วคราวแต่ไม่ได้มีการผูกมัดหรือพัฒนาจนถึงขั้นที่จะสามารถเรียกว่า " แฟน " ได้

เขายังคงใช้วิธีเดิมในการเข้าหาเธอ ก็คือ โกหกคุณภิรมย์รำพันได้อย่างน่าตาย ว่ามารอรับลูกสาวของหล่อนไปติวหนังสือเข้าเรียนมหาวิทยาลัยทั้งทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่..

แต่สองสามวันมานี้เขาแทบจะไม่ได้มาหาเหมือนฝันเลย เมื่อต้องทุ่มเทแรงกายและแรงใจให้กับการแข่งรถครั้งยิ่งใหญ่ เพราะมีศักดิ์ศรีและเดิมพันที่มันค้ำคอเขาอยู่

@บ้านของเหมือนฝัน

ตื้ดด📲 เสียงเรียกเข้าจาก application messenger ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนหัวเตียง หญิงสาวเหยียดแขนยืดขาเพื่อบิดขี้เกียจแล้วค่อยปรือตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

"ฮาโหลลล~" เหมือนฝันกดรับสาย แล้วเอ่ยทักทายบุคคลที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือด้วยน้ำเสียงงัวเงีย โดยไม่ทันได้ปรับโฟกัสว่าคนที่ต่อสายเข้ามาคือใคร?

(เปิดกล้อง) ปลายสายออกคำสั่งกับเธอด้วยประโยคห้วนห้วน

(ใครวะ?) เธอเริ่มหรี่ตาเพ่งพินิจมองอีกฝ่าย ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพง ซึ่งกำลังนั่งทำหน้าหล่อเหลาท้าวคางเก๊กขรึมอยู่

(ฉันชื่อซัน เป็นผัวที่เอาเธอทุกวัน ลืมแล้วหรือไง? งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปช่วยทบทวนความจำให้เธอเอง ) เขาเอ่ยตอบกลับไปด้วยประโยคเรียบนิ่ง

(ว่าไงไอ้ซัน) เหมือนฝันลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับเอนแผ่นหลังเรียบพิงกับพนักหัวเตียง

(ยังดีที่จำชื่อผัวได้ แต่เรียกชื่อซะกูเป็นเพื่อนเล่นมึงเลยนะเหมือนฝัน) เขาพูดด้วยถ้อยคำวาจาประชดประชันเต็มที

(ว่างมากหรือไง ถึงได้โทรมารบกวนคนอื่นเขาตั้งแต่เช้าเนี่ย! ไม่มีมารยาทเสียเลย) เหมือนฝันยกฝ่ามืออ่อนนุ่มขึ้นเสยผมแบบลวกลวก แล้วหยิบทิชชู่เปียกที่วางอยู่ในเคาน์เตอร์มาซับทำความสะอาดคราบสกปรกบนใบหน้า

(ว่างมาก พอดีฉันรวยมากก็เลยไม่ต้องทำงานทำการ เปิดกล้องก่อน ฉันอยากเห็นหน้าบานบานเท่าจานดาวเทียมของเธอ) ทั้งสองสนิทสนมกันได้เร็วพอสมควรจนถึงขั้นบางครั้งสามารถใช้สรรพนามเรียกแทนชื่อ ว่า กู และ มึง ราวกับว่าเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันเสียอย่างนั้น

(5 แสนค่าเปิดกล้อง) เหมือนฝันเปล่งถ้อยคำหยอกล้อไม่ได้คิดเอาจริงเอาจังกับประโยคของตนสักเท่าไหร่ แต่ทว่าอีกไม่กี่วินาทีถัดมาก็มีข้อความสลิปการโอนเงินจำนวน 1 ล้านบาทเด้งขึ้นมาบนหน้าจอบนโทรศัพท์มือถือของเธอ

(ไอ้บ้า! ฉันพูดเล่น) เหมือนฝันรีบเปิดกล้องทันที แต่เขากลับทำหน้ามึนเป็นทองไม่รู้ร้อนไปเสียได้

(ฉันเอาจริง แล้วก็เอาเก่งด้วย แต่ตอนนี้อยากจะเอาเธอหวะ เงี่ยนชิบหายเลย เห็นหน้าเธอแล้วมันขยายใหญ่เท่าขวดน้ำอีกแล้วหวะ) เฮียซันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทว่าสายตาซุกซนของเขากลับฉายแววความหื่นกระหายออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

(ในสมองของนายคงจะมีแต่เรื่องพวกนี้สินะ! แล้วนี่โอนมาทำไมตั้ง 1 ล้าน รู้แหละว่ารวย ถ้ายังเกาะพ่อแม่เเดกอยู่ ก็กรุณาใช้ให้มันประหยัดหน่อย สงสารคนที่เขาหาเงินบ้าง กว่าจะได้แต่ละบาทมันลำบากยากเข็ญขนาดไหน) เหมือนฝันเอ่ยเทศนาอีกฝ่ายยาวเป็นพรืด แต่เขาก็ทำเป็นหูทวนลมไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของเธอ

(ก็ 5 แสนค่าเปิดกล้องมองใบหน้าบานคล้ายกับจานดาวเทียมของเธอไง ส่วนอีก5 แสนค่าดูนม งั้นขอดูนมหน่อยสิ) เขาพูดอย่างหน้าตาย

(ทะลึ่ง! แล้วสรุปโทรมาทำไมเช้าป่านนี้ รบกวนเวลานอนของฉันเปล่าเปล่า) เหมือนฝันเลยถามพร้อมกับยกฝ่ามือเล็กขึ้นมาป้องปากแล้วหาว

(เช้าบ้านพ่อมึงสิ! นี่มันจะ 11 โมงแล้ว หัดแหกตาดูนาฬิกาบ้างนะ เป็นสาวเป็นนางริอาจนอนกินบ้านกินเมือง มึงมาเป็นเมียกูเถอะเดี๋ยวจะเลี้ยงดูอย่างดีเลย) เขาส่งสายตาแพรวพราวผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

(เหอะ!) เหมือนฝันกรอกตามองบนด้วยความเอือมระอา เพราะมักจะถูกเขาแทะโลมด้วยประโยคเช่นนี้อยู่เป็นประจำจนกลายเป็นความเคยชินเสียแล้ว

(เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะไปรับเธอมากินน้ำเต้าหู้นะ) จู่ๆประโยคที่เขาพูดเมื่อคืนนั้นก็ลอยเข้ามาในความคิดของเหมือนฝันอีกรอบ

'ไปกินน้ำเต้าหู้ที่ห้องพี่มั้ย? บ้านพี่มีธุรกิจส่งออกน้ำเต้าหู้นะ'

บ้านเขามีธุรกิจส่งออกน้ำเต้าหู้ก็จริง แต่คืนนั้นที่เขาพาเธอไปกินมันไม่ใช่น้ำเต้าหู้...ทั้งรสชาติ และกลิ่นก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คงจะคล้ายกันแค่เพียงหยดสีขาวขุ่นของมันเท่านั้น..

(ถ้าเกิดเป็นน้ำเต้าหู้แล้วรสชาติเหมือนเมื่อคืนนั้น บริษัทนายก็คงจะเจ๊งไปแล้วนะ) เหมือนฝันตอบกลับไป

(เธอต้องภูมิใจนะที่ได้กินน้ำเต้าหู้สดสด ไม่ได้ผ่านการปรุงแต่งรสชาติแต่อย่างใด) เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้กล้อง แล้วกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

(ฉันควรจะต้องภูมิใจใช่มั้ย?) เหมือนฝันเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างฝืดเฝื่อน 

(ใช่ เธอควรภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่มีผัวหน้าตาหล่อเหลา รวย และที่สำคัญ คxยใหญ่กว่าขวดน้ำขนาดหนึ่งลิตรอีกนะ) เขาพูดอวยถึงสรรพคุณของตนเอง ซึ่งคาดว่ามีการใส่สีตีไข่มากโขโดยเฉพาะประโยคสุดท้าย

(แหมมม ความจริงแล้วก็อันเท่านิ้วก้อยเนี่ย ใส่เข้าไปแต่ละที รู้สึกราวกับว่ามีหนอนดุ๊กดิ๊กอยู่ด้านใน) เหมือนฝันปรายสายตามองปฏิกิริยาตอบโต้ของเขาเมื่อโดนดูถูกเหยียดหยาม 

(ให้พูดใหม่อีกรอบ?) จู่จู่เขาก็เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา ลุกขึ้นยืนหยัดด้วยความสูงเต็มที่ พร้อมกับควักเจ้าแท่งอุ่นร้อนซึ่งแข็งสู้มือแทบจะกำไม่รอบต่อหน้ากล้องโทรศัพท์ พรางชักรูดเข้าออกอย่างหน้าตาย