20

(กรี๊ดส์!! ไอ้โรคจิต ไอ้ลามก!) สองฝ่ามือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดป้องดวงตาจากภาพอนาจารตรงหน้าทันที

(ทำอย่างกับไม่เคยเห็นของฉัน มันเข้าไปในปากเธอ ในตัวเธอไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว การแสดงเว่อร์วังล้านแปดจริงจริงเลยมึง) เฮียซันทำเสียงชิชะในลำคอนึกขัดใจเล็กน้อย ก่อนที่จะลดตัวลงกลับเข้ามานั่งที่เดิม

(มันไม่เหมือนกันนี่!! ใครมันจะไปหน้าด้าน ไร้ยางอายเหมือนอย่างกับนายล่ะ) เหมือนฝันตอบกลับไปโดยที่ยังยกฝ่ามือขึ้นมาปิดตาอยู่

(เค้าเรียกว่า..กล้าแสดงออกต่างหาก เปิดตาได้แล้ว) เฮียซันยกฝ่ามือหยาบกร้านขึ้นมาเท้าคาง มองคนตัวเล็กที่ค่อยค่อยเลื่อนปลายนิ้วลงต่ำ แล้วปรือตาเปิดออกอย่างระมัดระวัง

(หน้าแดงหวะ ฮ่าฮ่าฮ่า) เฮียซันหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ เมื่อเห็นใบหน้าแดงผ่าวของบุคคลตรงหน้าผ่านจอโทรศัพท์มือถือ

(อากาศมันร้อนย่ะ!) เหมือนฝันตอบกลับไป

(หรอ?) เฮียซันเลิกคิ้วถามอย่างไม่เชื่อ พร้อมกับส่งสายตาแฝงรอยยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

(เออ!) เหมือนฝันเค้นน้ำเสียงตะคอกตอบกลับไปอย่างดัง เพื่อบดบังความขวยเขินของตนเอง

ก๊อกๆๆ!🚪 จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"มีอะไรคะ" เหมือนฝันตะโกนถามออกไป เพราะนี่เป็นช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ หากปกติแล้ว เธอจะตื่นสายจนถึงกี่โมงก็ได้โดยไม่มีใครมารบ กวน

"คุณภิรมย์รำพัน บอกให้คุณหนูอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยค่ะ" เสียงเจื้อยแจ้วจากหวานแหววอายุประมาณ 20 ปีเศษ ซึ่งเป็นแม่บ้านอีกคนหนึ่งของที่นี่ตอบกลับมา

"จะไปไหนกันหรอคะ? หรือว่าบ้านเราจะมีงานเลี้ยงอะไร" เหมือนฝันเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"คุณภิรมย์รำพันให้เรียนว่า ประเดี๋ยวคุณปาฏิหาริย์จะเข้ามาค่ะ" เมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สามซึ่งถูกกล่าวถึงในประโยคเมื่อครู่ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏบนใบหน้างดงามอย่างระรื่น

"ได้จ้าพี่หวานแหวว ฝากบอกคุณแม่ด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะรีบลงไป" เธอพูดจบก็หันหน้ากลับมา แล้วก้มลงจ้องมองจอโทรศัพท์ต่อ

"ค่ะ"

(ใครเหรอปาฏิหาริย์? ผัวเธอเหรอ) น้ำเสียงกระด้างเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก หลังจากที่เห็นเธอฉีกยิ้มกว้างหน้าบานเท่าจานดาวเทียม เมื่อได้ยินชื่อของผู้ชายอีกคนหนึ่งทั้งทั้งที่ยังวิดีโอคอลกับตนเองอยู่

(จะบ้าหรือไง! พี่ชายฉันต่างหาก) เธอเอ่ยขยายความกระจ่างไขข้อข้องใจให้แก่ชายหนุ่ม แต่ทว่าสังเกตเห็นใบหน้าของเขายังคงขมวดนิ่ว สายตากลิ้งกรอกหลุกหลิกไปมาดูร้อนรนแปลกชอบกล

(ทำไมฉันไปที่บ้าน ไม่เคยเห็นพี่ชายเธอล่ะ?) เฮียซันถามกลับไปอีกรอบ

(อ๋อ พี่ชายฉันย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับแฟนหนะ นานนานครั้งนู้นกว่าจะกลับมาที่บ้านแต่ละที) เหมือนฝันบอก

(แฟนของพี่ชายเธอชะ-) เขากำลังจะเอ่ยปากถามอีกประโยคหนึ่ง แต่ดันโดนเหมือนฝันพูดชิงตัดหน้าเสียก่อน

(ไว้ค่อยคุยกันวันหลัง แค่นี้ก่อนนะฉัน ต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัว) เหมือนฝันพูดจบก็เลื่อนนิ้วเรียวตัดสายโทรศัพท์ทันที ก่อนที่จะโยนลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก แล้วเดินตะเลงตะเลงเข้าไปในห้องน้ำ

หวังว่าจะไม่ใช่คนเดียวกันนะ..

....

"คิดถึงจังเล๊ยยยย" เหมือนฝันสาวเท้าพรวดพราดรีบวิ่งลงจากบันไดสูง แล้วกระโดดกอดคอผู้เป็นพี่ชายอย่างปาฏิหาริย์ด้วยความดีอกดีใจ

"ระวังหน่อยเหมือนฝัน ถ้าขืนล้ม ขาหักแข้งหักขึ้นมาจะทำยังไง" ปาฏิหาริย์พูดเอ็ดน้องสาวเบาเบาด้วยความเอ็นดู พร้อมกับยกฝ่ามือหยาบกร้านขึ้นมาลูบศีรษะทุยด้วยความรักใคร่

สำหรับปาฏิหาริย์แล้ว เหมือนฝันคือน้องสาวเพียงคนเดียวที่เขา ทั้งรัก ทั้งเอ็นดู และหวงแหนเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเรื่องการเลือกคู่ครอง เพราะในสายตาของเขาแล้วเหมือนฝันยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ หากจะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตก็ควรรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม และเขาจะต้องมั่นใจว่าผู้ชายคนนั้นสามารถดูแลเหมือนฝันได้จริงจริง

"ก็แค่เข้าโรงพยาบาลไงคะ" เหมือนฝันตอบติดตลก ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดออกจากเรือนร่างหนาของพี่ชาย

"เรานี่ยังซนไม่เคยเปลี่ยนจริงจริงนะ" ปาฏิหาริย์พูดพร้อมกับใช้กำปั้นเคาะเข้าไปที่กบาลของน้องสาวเบาเบา

"แฮร่"เหมือนฝันฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันครบทั้งสามสิบสองซี่ แล้วหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาข้างข้างร่างกายพี่ชาย บนโต๊ะรับแขกมีถุงกระดาษทรงสี่เหลี่ยมหลากหลายสีวางเรียงรายอยู่

"สวัสดีค่ะพี่แอนนา" เหมือนฝันเอ่ยทักทายหญิงสาวร่างอรชรที่นั่งอยู่ข้างข้างกายพี่ชายด้วยความเป็นมิตร ซึ่งหล่อนก็คือแฟนสาวของปาฏิหาริย์ ที่เพิ่งจะคบหากันได้สองปีเศษ

"สวัสดีจ้าน้องเหมือนฝัน ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย" แอนนาเองก็เช่นกันส่งยิ้มตอบกลับน้องสาวของแฟนหนุ่มไปอย่างเป็นมิตร

"แล้วนี่จะมาพักเป็นกี่วันเหรอลูก อยู่ให้พ่อกับแม่หายคิดถึงก่อนสิ นานนานครั้งลูกชายคนโตจะโผล่หัวกลับมาบ้านทั้งที" คุณภิรมย์รำพันเอ่ยแซวลูกชายด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ

"3 วันครับคุณแม่เป็นวันหยุดของผมพอดี" ปาฏิหาริย์ตอบกลับไป

"ดีแล้ว แม่จะได้โชว์ฝีมือการทำอาหารให้ลูกชายแล้วก็ลูกสะใภ้ทานสักหน่อย" คุณภิรมย์รำพันหันไปส่งยิ้มให้กับลูกสะใภ้ ไม่แปลกที่ใครเห็นจำเป็นต้องหลงรักเพราะเปลือกภายนอกของแอนนาเองเป็นคนหน้าตาจิ้มลิ้มสะสวย แต่เบื้องลึกตื้นหนาของหล่อนจะเป็นเช่นไร? ก็ไม่อาจทราบได้

"ขอบคุณมากเลยค่ะคุณแม่ หารย์เองก็บ่นอยากจะกลับมาทานข้าวฝีมือคุณแม่อยู่เหมือนกัน" แอนนาตอบกลับไป

"งั้นแม่ก็คงจะต้องโชว์ความสามารถเต็มที่แล้วหละ"

"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันเมื่อไหร่ล่ะเจ้าปาฏิหาริย์ ไปอยู่ร่วมคอนโดเดียวกันแบบนั้น หนูแอนนาเป็นผู้หญิงจะโดนนินทาเสียเสียหายหายเอาได้" คุณอัครเดชเอ่ยถาม เขาเพียงแค่อยากเห็นลูกชายคนโตเป็นฝั่งเป็นฝาเสียทีเพราะปีนี้ก็อายุก็ย่างยี่สิบปลายปลายเข้าแล้ว

"ยังไม่ทราบเลยครับพ่อ ผมว่าจะเก็บเงินสร้างฐานะด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองให้ดีกว่านี้ก่อน อยากจะมีพร้อมทุกอย่างลูกของเราจะได้สุขสบาย" ปาฏิหาริย์ยื่นมือไปจับฝ่ามือเล็กของแอนนาซึ่งวางอยู่บนหน้าตักนุ่ม สายตาที่เขาจ้องมองหล่อนเต็มไปด้วยความรักใคร่โดยมันยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนวันที่เขาตกลงปลงใจคบหากับหล่อน ถึงแม้ว่าจะได้มาด้วยวิธีซึ่งค่อนข้างจะผิดศีลธรรมก็ตาม

"ไม่เห็นจะแปลกเลยคุณ ทำตัวเป็นคนแก่หัวโบราณไปได้ วัยรุ่นสมัยนี้เนี่ยอยู่ก่อนแต่งกันทั้งนั้นนั่นแหละ ถือว่าเป็นช่วงทดลองงาน ศึกษาจำลองการใช้ชีวิตคู่ฉันผัวเมีย เพราะถ้าเกิดมันไปกันไม่รอดก็จะได้แยกทางตั้งแต่ต้นลม ดีซะอีกไม่ต้องเสียค่าสินสอดหลายรอบ" คุณภิรมย์รำพันตบแขนแกร่งของสามีเบาเบา หล่อนค่อนข้างเป็นคนหัวสมัยใหม่พอสมควร จึงไม่ได้เห็นเรื่องประเภทนี้แปลกสักเท่าไหร่

"ก็เอาตามที่แม่เค้าว่าก็แล้วกัน พ่อขี้เกียจไปต่อล้อต่อเถียงให้มันมากความ แต่อย่าให้มันนานนักล่ะ เราก็แก่ลงไปทุกวันเดี๋ยวผู้หญิงเขาจะรอไม่ไหว" คุณอัครเดชพูด

"ครับพ่อ"

"ขับรถมาเหนื่อยเหนื่อย ขึ้นไปพักกันก่อนเถอะลูก แม่ให้นางหวานแหววปัดกวาดเช็ดถูห้องให้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าไม่มีฝุ่นแม้แต่นิดเดียวแน่นอน" คุณภิรมย์รำพันพูดอย่างอารมณ์ดี

"ขอบคุณครับคุณแม่" หลังจากนั้นปาฏิหาริย์กับแอนนาก็ขึ้นไปพักผ่อนยังชั้นบนของบ้าน ซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของเขาตั้งแต่ยังไม่ย้ายออกไปอยู่คอนโด

....

"ไงตัวแสบ มายืนอยู่ตรงนี้นี่เอง" น้ำเสียงทักทายของพี่ชายอย่างปาฏิหาริย์ดังมาจากทางด้านหลัง

"เมื่อไหร่พี่จะมีหลานให้ฝันอุ้มสักที รอมานานแล้วเนี่ย" เหมือนฝันเอ่ยแซวพี่ชายของตน

"พี่รออุ้มของเราก่อนดีกว่า แล้วเราละมีแฟนหรือยัง ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ เป็นใครและเค้าเป็นคนดีหรือเปล่า" ปาฏิหาริย์ซัดคำถามรัวรัวใส่เหมือนฝัน ก็น้องสาวเขาสวยซะขนาดนี้ หากไม่มีผู้มากดบัตรคิวยืนรอก็เห็นจะแปลก

"ยังไม่มีค่ะ" เหมือนฝันตอบไปตามความจริง เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเฮียซันมันไม่ได้มีชื่อเรียกที่ระบุสถานะชัดเจน จะแฟนก็ไม่ใช่หรือจะพี่น้องก็ไม่เชิง?

"ไม่ค่อยน่าเชื่อนะเนี่ย แต่ดีแล้วพี่อยากให้เราโฟกัสกับเรื่องการเรียนมากกว่า ส่วนไอ้เรื่องมีแฟนพี่ก็ไม่ได้กีดกันนะ แค่ต้องพามาให้พี่รู้จักแล้วก็สแกนก่อนเท่านั้นเอง" ปาฏิหาริย์โยกศีรษะทุยของน้องสาวเบาเบา

เบาจนคอของเธอแทบเคล็ด..

"ค่ะ ถ้าฝันมีแฟนฝันจะพามาให้พี่รู้จักเป็นคนแรกเลย สัญญา" สองพี่น้องยกนิ้วมือขึ้นมาเกี่ยวก้อยแทนคำให้สัญญาของเหมือนฝัน

"คุณเหมือนฝันคะ มีคนมาหาค่ะ" จู่จู่หวานแหววก็วิ่งเข้ามาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างเหนื่อยหอบ

"ใครหรอคะพี่หวานแหวว" เหมือนฝันเอ่ยถาม ภาวนาขออย่าให้เป็นคนที่เธอคิดก็พอ..มิเช่นนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะหาคำตอบที่เหมาะสมและพอฟังขึ้น เพื่ออธิบายให้พี่ชายเข้าใจได้อย่างไร

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่เป็นผู้ชาย ยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน" คำตอบของหวานแหววทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอกด้วยความว้าวุ่นปั่นป่วน 

"หว๊าา ซุกแฟนไว้หรือเปล่านะ" ปาฏิหาริย์ชำเลืองตามองเหมือนฝันเล็กน้อย ท่าทางร้อนรนประจวบเหมาะกับสายตาที่กลิ้งกรอกหลุกหลิกไปมามันช่างดูน่าสงสัย..

"บ้าหรอคะ! ฝันยังไม่มีแฟนซะหน่อย" เหมือนฝันตอบปฏิเสธเสียงสูงปรี๊ด ยิ่งทำให้เธอดูมีพิรุธไปมากกว่าเดิม "ก็คงจะเป็นพวกเพื่อนเพื่อนที่โรงเรียนของฝันนั่นแหละค่ะพี่ปาฏิหาริย์"

"หรอ? งั้นขอพี่ออกไปดูหน้าเพื่อนผู้ชายของฝันหน่อยนะว่าจะไว้ใจได้หรือเปล่า" ปาฏิหาริย์เลิกคิ้วถามอย่างไม่เชื่อ

"อย่าดีกว่าค่ะ...งั้นฝันไปก่อนนะ" หลังจากพูดจบเหมือนฝันก็รีบสาวเท้าสวบสาบวิ่งออกไปทันที

"ไหนว่าจะมารับพรุ่งนี้เช้าไงวะ? กลับกรอกปลิ้น ปล้อนจริงจริงเลย" ในขณะที่วิ่งเธอก็พึมพำสบถด่าเฮียซันไปด้วย