7

.......

"ทานเยอะๆนะจ๊ะลูกซัน บำรุงร่างกายจะได้สุขภาพดีๆแข็งแรง" คุณภิรมย์รำพันตักยําปลาดุกฟูใส่จานของชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ข้างข้างเหมือนฝัน โดยมิได้สนใจใยดีสามีและลูกสาวตนเองเลยแม้แต่น้อย 

"ขอบคุณครับคุณแม่" เฮียซันเอ่ยขอบคุณ ภายในจานของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด โดยต่างจากจานของเหมือนฝันอย่างสิ้นเชิงซึ่งมีแค่เพียงข้าวสีขาวโพลนและไข่ดาวหนึ่งฟอง

"น่าหมั่นไส้!" เหมือนฝันตะคอกเสียงพึมพำในลำคอด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับส่งสายตามองค้อนคนข้างกายอย่างเอาเรื่อง 

"ลูกซันลองทานยำถั่วพูนะจ๊ะ  อร่อยแล้วก็มีประโยชน์ด้วย แม่เนี่ยปลูกถั่วพูด้วยมือของแม่เองเลย รับรองความสะอาดและปลอดภัย" คุณภิรมย์รำพันพูดโอ้อวดความดีของตัวเองให้แก่ว่าที่ลูกเขยฟัง 

"คุณพ่อคะ นี่ถั่วพูที่คุณพ่อให้หนูไปซื้อมาจากตลาดเมื่อสัปดาห์ที่แล้วหรือเปล่าคะ" เหมือนฝันหันหน้าไปพูดกับคุณอัครเดชผู้เป็นบิดาด้วยใบหน้าระรื่น ทำให้ผู้เป็นแม่ต้องขวับเพ่งมองด้วยสายตาเขม้นแทบจะกินเลือดกินเนื้อ 

"น่าจะใช่ลูก ถั่วพูถุงละ 10 บาท ซื้อมา 2 ถุงตั้งหมกไว้ในตู้เย็นตั้งหลายวันไม่รู้จะเน่าหรือเปล่าเนี่ย" คุณอัครเดชหันไปยิ้มแย้มกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอย่างชอบใจ  คำตอบนี้ทำเอาเฮียซันที่กำลังจะตักยำถั่วพูเข้าปากรีบวางช้อนลงบนจานกระเบื้องแทบไม่ทัน 

"ฮรืออ.." คุณภิรมย์รำพันหันไปฉีกยิ้มเจื่อนเตือนส่งให้แกว่าที่ลูกเขย  พร้อมกับถลนตาใส่สองพ่อลูกตัวแสบเพื่อขู่เข็ญห้ามปราม

 "จริงด้วยค่ะคุณพ่อ  แล้วปลาดุกนั่น คุณพ่อให้ฝันไปซื้อตอนที่แม่ค้าในตลาดโล๊ะขายตัวละ 5 บาท เพราะมันขึ้นอืด คุณพ่ออย่าทานนะคะประเดี๋ยวจะท้องเสียเอาได้" เหมือนฝันพูดจากระแนะกระแหนใส่สีตีไข่เล็กน้อยเพื่อให้เฮียซันรู้สึกระคายเคืองใจจนทนไม่ไหวแล้วออกไปจากบ้านหลังนี้เสียที 

"ใช่ลูกรักของพ่อ" คุณอัครเดชยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

"ลูกซันคืนนี้นอนค้างที่นี่นะ" เมื่อได้ยินประโยคนี้เปล่งออกจากปากของคุณภิรมย์รำพัน สองคนพ่อลูกก็หันไปจ้องหน้าหล่อนอย่างพร้อมเพรียงกันพรางส่ายศีรษะไปมาเบาเบาเป็นเชิงคัดค้าน 

"ได้เลยครับคุณแม่" คราวนี้เหตุการณ์ทุกอย่างก็ดูเหมือนว่าจะเข้าทางเฮียซันไปเสียหมด เขาจึงรีบตอบตกลงอย่างทันท่วงทีโดยไม่ได้สงวนท่าทีฉุกคิดเลยแม้แต่น้อย 

"แม่ค่ะ!!" "คุณ!!" 

"ไม่ได้นะคะคุณแม่! เราจะให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาอยู่ในบ้านได้ยังไง ถ้าเกิดเขาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎหรือคิดมิดีมิร้ายกับครอบครัวเราจะทำยังไงคะ!" เหมือนฝันเอ่ยบอกผู้เป็นมารดาด้วยน้ำเสียงเข้ม 

"ใช่คุณ! เรายังไม่รู้เบื้องลึกตื้นหนาของผู้ชายคนนี้  และที่สำคัญยัยฝันก็เพิ่งจะอายุย่างสิบแปดปีบริบูรณ์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเองนะ" คุณอัครเดชผู้ส่งเสริมความคิดของผู้เป็นลูกสาว แสดงแนวโน้มเจตนารมณ์ไปในทิศทางเดียวกันอย่างโจ่งแจ้ง 

"ฉันสืบสวนมาเรียบร้อยแล้วว่า ซัน เป็นลูกเต้าเหล่าใครมีที่มาที่ไปอย่างไร ถือว่าข้อมูลน่าเชื่อถือและแน่นหนาพอสมควร จบนะ!" คุณภิรมย์รำพันยื่นคำขาด แล้วก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารมื้อเที่ยงต่อไป 

.....

.....

คนตัวเล็กยืนมองต้นดอกไม้ที่ตนเองปลูกประดับประดาไปด้วยสีสันละลานตาเสียหมด พร้อมกับสูดลมหายใจบริสุทธิ์เข้าปอดลึกลึกเพื่อผ่อนคลายความเครียดซึ่งสะสมอยู่ภายในเผื่อจะช่วยบรรเทาหรือทุเลาลงได้บ้าง 

ความจริงแล้วเฮียซันก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เธอรู้สึกพึงพอใจตั้งแต่แรกเห็น เพราะมีรูปลักษณ์ดี ทั้งใบหน้าหล่อเหลาและร่างกายกำยำนั่น หากติดเสียว่าเขาปากหมา ปลิ้นปล้อน กลับกลอก พูดจากวนตีนจนรู้สึกน่าหมั่นไส้ เพราะเหตุผลนี้จึงทำให้เธออยากจะเอาชนะผู้ชายอย่างเขา! 

"มายืนทำอะไรตรงนี้เหรอจ๊ะว่าที่ภรรยา" ถ้อยคำระแคะระคายเคืองหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ซึ่งไม่ต้องคาดเดาเลยว่าเจ้าของเสียงกวนประสาทเช่นนี้เป็นของผู้ใด?

"นายไปพูดกรอกหูอะไรแม่ของฉัน! ทำไมแม่ของฉันถึงได้หลงนายหัวปักหัวปำขนาดนี้"เรือนร่างอรชรพลิกตัวหันหน้าเอ่ยปากถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยาบกร้าน พร้อมกับยกแขนเรียวขึ้นมา กอดอกแสดงท่าทีคัดค้าน 

"ฉันก็แค่พูดความจริงตามที่เห็นเท่านั้นเอง...เธอโกหกฉันว่าเธออายุ 16 ปี แต่ความจริงแล้วเธออายุ 18 ปีใช่มั้ย!" เฮียซันฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้จึงเอ่ยถามเธอ อย่างน้อยน้อยมันก็ทำให้เขาตัดสินใจลงมือกระทำง่ายขึ้นเพราะรู้จะไม่โดนข้อหาสำหรับคดีพรากผู้เยาว์อย่างแน่นอน! 

"แล้วจะทำไม? ฉันอายุ 18 แล้วจะทำไม มันเป็นหนักส่วนไหนของนายมิทราบคะ" เหมือนฝันพูดกระแทกเสียงด้วยถ้อยคำเชิงประชดประชัน เหลือบสายตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน 

"ก็จะ..โดน"  สายตาดูมีเลศนัยกวาดมองทั่วใบหน้างดงามทุกกระเบียดนิ้วด้วยความชื่นชมและหลงใหล ก่อนที่จะประกบจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มโดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งรับ 

"อื้อ!!!" มือเล็กกุมกำปั้นแน่นทุบตีแผงอกแกร่งอย่างระรัว จวนเจียนจะขาดอากาศหายใจ เพราะโดนอีกฝ่ายแย่งออกซิเจนไปเสียหมด 

มือหนาลูบไล้แนบเนื้อกายผ่านเสื้อโอเวอร์ไซต์ตัวโคร่งพรางเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยเรื่อย กระชับแขนแกร่งโอบกอดเอวคอดกิ่งขยับเข้าหาตัว 

"อื้ออ!!" เรือนร่างอรชรอ่อนระทวยไปตามรสรักอันช่ำชองที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างล้นหลาม มือเล็กเลื่อนขึ้นไปจับลำคอของชายหนุ่มแน่น 

"ฉันขอได้มั้ย.." น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูเล็กอย่างแผ่วเบา พรางขบเม้มติ่งเนื้ออ่อนนุ่มจนร่างกายของคนตัวเล็กสั่นระเรือด้วยความไหวสะท้าน 

เมื่อได้ยินประโยคนี้ออกจากริมฝีปากของชายตรงหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างผิดปกติ สายตาแพรวพราวชวนหลงใหลของเขาทำให้สติสตางค์ของเธอเตลิดไม่เป็นท่า เหลือเพียงความกระสันภายในกายที่กำลังร้อนรุ่มและความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กวัยรุ่น 

"ตะ..ตรง..นี้" เหมือนฝันพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับหลุบตาลงมองต่ำเพราะความเขินอาย 

'...ลองดูสักครั้งก็คงจะไม่เสียหายอะไร      หรอกมั้ง..ถือเสียว่าเป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ให้กับตัวเองก็แล้วกัน'  เหมือนฝันคิดในใจ แต่เธอก็ยังคงลังเลระหว่างความอยากรู้อยากลองกับรักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้ชายคนที่เธอจะร่วมชีวิตด้วยจวบจนสิ้นอายุขัย 

"อย่า!!" ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างผลักคนตัวโตให้ออกห่างจากกาย ก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนทันที 

ติ้ง!!📲 

[ ข้อความจาก application line ]

LINE-สาวแซ่บกรุ๊ป🥟 

พลอยใส : (วันนี้ไปเที่ยวผับกันป่ะ! งานเลี้ยงฉลองวันเกิดลูกพี่ลูกน้องฉันเอง)

พลอยใส เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเปลือกนอกของหล่อนน่ารักน่าเอ็นดู แต่ทว่า! กลับควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า  ดีกรีความเจ้าชู้รองลงมาจากนานาเพียง 1 อันดับ 

เมญ่า : (กินฟรีหรือเปล่าล่ะ? ถ้าเลี้ยงไม่อั้นฉันก็ไม่ปฏิเสธแน่นอน)

เมญ่า เด็กสาวหุ่นเซ็กซี่ ผิวสีน้ำผึ้ง ลูกครึ่งไทยและออสเตรเลีย เพิ่งย้ายมาจากโรงเรียนอินเตอร์แถบเมืองหลวง หล่อนมีแฟนแล้วชื่อ อคิณ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนอยู่ชั้นเดียวกัน 

นานา : (อุ้ยย! วันนี้ฉันมีนัดกับพี่เคนเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัย KG)

นานา เด็กสาว ลุคหุ่นนางแบบ มีใบหน้าคมคายดวงตากลมโตคล้ายกับสาวถิ่นใต้ และที่สำคัญหล่อนเป็นดาวของโรงเรียนพี่มีหนุ่มหนุ่มมาติดพันไม่เคยขาดสาย 

เหมือนฝัน : (แหมมม  ฉันเห็นเมื่อวานแกยังควงอยู่กับหนุ่มคณะบริหารไม่ใช่เหรอจ๊ะ แล้วไหงวันนี้กลับมีนัดกับดาวคณะวิศวกรรมศาสตร์ไปเสียได้)  เหมือนฝันเอ่ยแซวเพื่อนสนิท 

นานา : (ก็คนมันแซ่บจ้า! แกหนะ! เหมือนฝัน หัดใช้หน้าตาและความสวยให้คุ้มค่าเสียบ้างนะ! ถ้าเกิดปิ๊งใครชอบใคร ก็ไม่ต้องลังเลให้ไปเต็มที่เลย จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายภายหลัง) 

นานา : (ฉันไปก่อนนะพี่เคนมารับแล้ว บร๊ายย ชะนี) 

พลอยใส :( แล้วตกลงพวกแกสองคนจะไปหรือเปล่า! ฉันจะได้บอกพี่พี่เค้าให้เตรียมที่ VIP ไว้เผื่อเราทั้งสามคนด้วย) 

พลอยใส : (@นานา ของฟรีไม่อั้นจ๊ะ) 

นานา : (ไปจ๊ะแม่! ไม่พลาด) 

เหมือนฝัน : (เออไป)

พลอยใส : (ใส่ชุดตามสบายได้เลยนะ ไม่ต้องเว่อร์วังอลังการอะไรมากมาย เพราะว่าคนกันเองทั้งนั้นเลย)

เหมือนฝัน , นานา : (รับทราบจ้า) คนตัวเล็กเลื่อนนิ้วเรียวปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงพร้อมกับโยนกระเด้งลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่  ก่อนที่จะเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อบอกกล่าวให้กับผู้เป็นมารดาได้ทราบ

....

"ใช่เลยครับคุณแม่!" 

"ฮ่า ฮ่าๆ ช่างพูดจริงๆเลยนะเราเนี่ย" ได้ยินเสียงหัวเราะขบขันอย่างมีความสุขของทั้งสองคนระหว่างคุณภิรมย์รำพันและเฮียซันที่นั่งพูดคุยกันอยู่จนถูกปาก 

"คุณแม่คะ วันนี้หนูไปงานเลี้ยงวันเกิดลูกพี่ลูกน้องของเพื่อน ที่ผับfriend นะคะ " เหมือนฝันเอ่ยบอก 

"พอดีเลยลูกฝัน พี่ซันเขาก็กำลังจะไปงานวันเกิดเพื่อนสนิทที่ผับนี้เหมือนกัน และที่สำคัญเนี่ยพี่เขาก็เป็นหุ้นส่วนร่วมกับเพื่อนๆก่อตั้งผับนี้ด้วยนะ" คุณภิรมย์รำพันเอ่ยชมว่าที่ลูกเขยอย่างออกนอกหน้า ด้วยน้ำเสียงระรื่น 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ เดี๋ยวหนูให้นานามารับ"  เหมือนฝันตอบปฏิเสธกลับไป เพราะเธอไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเช่นเมื่อครู่อีก.. หากคราวนี้เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้หละ..จะเกิดอะไรขึ้น 

"เหมือนฝัน..ไปเที่ยวสถานที่แบบนั้นมันก็ไม่ค่อยจะปลอดภัยเท่าไหร่  เผื่อหนูเมาหรือเป็นอะไรขึ้นมาก็ยังมีพี่ซันคอยช่วยเหลือ" คุณภิรมย์รำพันกดเสียงต่ำแกมบังคับพร้อมกับส่งสายตาดุดันให้แก่ลูกสาวเพียงคนเดียวเพื่อให้เธอยินยอมทำตามคำสั่งของหล่อน 

'ลูกซันของคุณแม่นั่นแหละค่ะที่เป็นตัวอันตราย!' เหมือนฝันคิดในใจมิได้เอ่ยออกมาให้ใครได้ยิน

"คุณแม่!" 

"ฝากน้องด้วยนะซัน" หล่อนไม่ได้สนใจคำโต้แย้งของเหมือนฝันเลยแม้แต่น้อย ทว่าหันหน้ากลับมาพูดคุยกับว่าที่ลูกเขยต่อ 

ท้ายสุดแล้วเหมือนฝันก็ต้องจำยอมและจำใจ..ไปพร้อมกับเฮียซันจนได้