6

"นาย!" สิ่งที่ทำให้เธอต้องตกตะลึงไปมากกว่านั้น คือสภาพของชายหนุ่มในตอนนี้ถูกตรึงตราด้วยเครื่องจองจำแทบจะไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้ รอบร่างกายของเขาผูกมัดด้วยเชือกขนาดใหญ่กับเก้าอี้ไม้ตัวแกร่ง โดยมีผู้เป็นบิดายืนคุมอยู่

"อื้อ! อ้วย อัน อ้วยย" เสียงดังอื้ออึงขอความช่วยเหลือของเฮียซันจากริมฝีปากหยักที่ถูกปิดด้วยสก็อตเทปสีขาวขุ่นอย่างแน่นหนา

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเหมือนฝัน!" คุณหญิงภิรมย์รำพันตะคอกถามเสียงดังด้วยความโกรธขึ้ง หล่อนมองใบหน้าลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างเหมือนฝันซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง

"นะ..ไหนคุณพ่อกับคุณแม่บอกว่าจะไปฮันนีมูนไงคะ" เหมือนฝันเอ่ยถาม

"โรงแรมที่ฉันจะไป ผู้จัดการโทรมาบอกว่าพายุเข้า ต้องเลื่อนการพักร้อนไปอีก 2 สัปดาห์ แต่นี่ก็ไม่ใช่ไฮไลท์สำหรับวันนี้ สิ่งที่แม่ต้องการจะรู้คือไอ้ผู้ชายหน้าจืดคนนี้มานั่งชีเปลือยอยู่ในห้องลูกได้ยังไง" ภิรมย์รำพันหันไปมองเรือนร่างของคนตัวโตสลับกับเรือนร่างของลูกสาวด้วยความรู้สึกหลายอย่างตีกันมั่วไปหมด

"คะ...คือ..เราสองคนเกิด accident กันนิดหน่อย หนูก็เลยถีบเขาตกบึงน้ำที่สวนสาธารณะ..." เหมือนฝันขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มเข้าหากันเบาๆ พร้อมกับก้มลงมองพื้นกระเบื้องไม่กล้าสบสายตาดุดันของผู้เป็นมารดา

"แล้วทำไมไอ้ผู้ชายคนนี้ถึงขึ้นมาในห้องลูกได้? อย่าบอกนะว่าเกิด accident นิดหน่อย" ภิรมย์รำพันเอ่ยถามอีกรอบ หลักฐานคาหนังคาเขาขนาดนี้จะให้เขาคิดเป็นอย่างอื่นได้เช่นไรกัน

"คือ...เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะแม่@#&-!" หลังจากนั้นเหมือนฝันก็อธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงตอนนี้ให้แก่คุณหญิงภิรมย์รำพันและคุณอัครเดชได้ทราบอย่างแจ่มแจ้ง จะได้ไม่เข้าใจเธอและเขาผิดแผกไป

"นี่!! ไปทำพี่เค้าแบบนั้นได้ไงล่ะลูก" มืออ่อนของคุณหญิงภิรมย์รำพันบิดบี้เนื้อนุ่มแถวต้นแขนของเหมือนฝันอย่างเต็มแรง จนเธอต้องร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บแสบ

"อะ..โอ้ยย หนูเจ็บนะแม่" ฝ่ามือเล็กลูบไล้ต้นแขนนวลที่มีรอยบีบบี้เป็นจ้ำสีเลือดแดงแดงอย่างเบาเบา

"..." คุณภิรมย์รำพันหันหน้าไปยักคิ้วหลิ่วตากับคุณอัครเดชแทนการพูด ก่อนที่ผู้รับสารจะดึงสก๊อตเทปสีขาวขุ่นซึ่งปิดกลีบปากสีชมพูคล้ำของเฮียซันออก

แคว่ก!

"โอ๊ย!!! ซี๊ด!" เฮียซันร้องโอดโอยด้วยความปวดแสบปวดร้อน

"แต่จะให้พ่อกับแม่คิดยังไงที่เห็นผู้ชายอยู่ในห้องกับลูกสาวสองต่อสอง แถมสภาพของทั้งคู่ก็..." คุณภิรมย์รำพันกวาดสายตามองเรือนร่างของทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะบนตัวของชายหนุ่มสวมใส่แค่กางเกงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วที่ปกปิดความเป็นตัวตนเอาไว้ ส่วนเหมือนฝันเองก็เช่นกันมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบอก

"แต่หนูก็อธิบายความจริงให้แม่ฟังแล้วนะคะ.." เหมือนฝันโต้เถียงคำพูดของผู้เป็นมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่รู้แหละ ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ!" คุณภิรมย์รำพันหันไปเพ่งมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างคาดโทษ พร้อมกับค่อยค่อยปริริมฝีปากที่ถูกแต่งเติมด้วยลิปสติกสีแดงแจ๋ส่งยิ้มบางบางให้แก่เขา

"จะให้ผมรับผิดชอบยังไงครับ" เฮียซันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง แต่ทว่าในใจลึกลึกก็แอบหวาดหวั่นอยู่เหมือนกัน

"นายคิดว่าจะต้องรับผิดชอบยังไงดีล่ะ?" ภิรมย์รำพันถาม

"......." ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเบาเบา แล้วเหลือบไปมองเรือนร่างอรชรเล็กน้อย

"เอาอย่างงี้! ฉันขอถามข้อมูลส่วนตัวนายอย่างละเอียดยิบย่อย เพื่อประกอบในการพิจารณาคดีความ" ภิรมย์รำพันเชิดหน้าชูคอแสดงท่าทีหยิ่งยโสโอหัง แล้วเดินไปนั่งบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่ของลูกสาวพร้อมกับยกขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นมาไขว่ห้าง

"ผมชื่อซัน กิตติ์ดนัย หวางเอ๋อหยิน (สมมุติว่าเป็นนามสกุลคนจีนนะคะ) อายุ 27 ปีบริบูรณ์ น้ำหนัก 65 กิโลกรัม ส่วนสูง 183 เซนติเมตร จบปริญญาตรีคณะบริหารธุรกิจจาก pinky university เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล ครอบครัวประกอบธุรกิจส่งออกน้ำเต้าหู้ไปยังต่างประเทศและทั่วภูมิภาค คุณน้าอยากจะทราบอะไรอีกมั้ยครับ" เฮียซันเล่าประวัติของตัวเองอย่างละเอียดยิบย่อยให้แก่คุณภิรมย์รำพันได้ทราบ แล้วสังเกตเห็นใบหน้าของหล่อนยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาเองก็รู้สึกโล่งอกลงครึ่งหนึ่ง

"ใครใช้ให้เธอเรียกฉันว่าน้า!" คุณภิรมย์รำพันตะคอกเสียงดังอย่างดุดัน

"คะ..ครับ" คนตัวโตสะดุ้งโหยงเล็กน้อย พร้อมกับก้มหน้างุดหลุบตาลงมองต่ำโดยเฉียบพลัน

"เรียกแม่สิลูก จะมาน้าเน้ออะไรล่ะ" คำตอบเหนือการคาดหมายจากคุณภิรมย์รำพันทำเอาเฮียซันและเหมือนฝันตกใจไม่ใช่น้อย

"แม่!!!" "คุณ!!" เหมือนฝันและคุณอัครเดชพูดขึ้นอย่างพร้อมเพียงกัน 4 สายตาคมคายจับจ้องไปที่ใบหน้ายิ้มกรุ่มกริ่มของคุณภิรมย์รำพัน

"คุณเดช! แกะเชือกให้ลูกเขยฉันได้แล้ว! ดูซิผิวขาวขาวเป็นรอยแดงหมดแล้ว" คุณภิรมย์รำพันหันไปถลึงตาใส่ผู้เป็นสามี แล้วเปลี่ยนสีหน้าระรื่นกลับมาส่งยิ้มหวานให้แก่เฮียซัน

"..." คุณอัครเดชยืนนิ่ง ทำท่าทีไม่รู้ไม่ชี้พร้อมกับยกแขนแกร่งขึ้นมาก่อน 

"ตะแก่! อยากจะนอนนอกห้องเหรอจ๊ะวันนี้.." คุณภิรมย์รำพันกดเสียงต่ำเพื่อข่มขู่สามีอย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำ 

"ครับ.." คุณอัครเดชเลื่อนมือหยาบกร้านไปแกะเชือกขนาดใหญ่ที่มัดตัวชายหนุ่มอยู่ พรางเหลือบสายตามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความไม่พอใจ 

"เอ่อ..เรามาพูดคุยกันเรื่องค่าสินสอดเลยดีมั้ย จะได้ไม่เป็นการเสียเวลาด้วย เหมือนฝันไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วไปยกน้ำยกท่ามาให้พี่เขาดื่ม" ภิรมย์รำพันพูด พร้อมกับใช้สายตาออกคำสั่งแก่ลูกสาว 

"แม่คะ!!" 

"อย่าทำกิริยามารยาทไม่งามต่อหน้าแขก เข้าไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย" เหมือนฝันถอนหายใจฟึดฟัดอย่างอารมณ์เสีย 

"แม่สั่ง!" หล่อนเค้นเสียงตะคอกเล็กน้อย เมื่อเห็นลูกสาวตัวดียังยืนแน่นิ่งไม่ขยับ ก่อนที่เหมือนฝันจะต้องจำใจเดินกระทืบเท้าพรวดพราดเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว 

"ไปเอาเสื้อผ้าของลูกชายตัวดีคุณ มาให้ลูกเขยฉันเปลี่ยนหน่อย บ้านเราเปิดแอร์เย็นซะขนาดนี้คงจะใช่มั้ยลูก" คุณภิรมย์รำพันเอ่ยถามเฮียซัน เขาเองก็รู้สึกตกใจเมื่อโดนจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ แต่มันอาจจะเป็นผลดีในภายภาคหน้าหากเขาสามารถเข้าทางพ่อแม่ได้ก็มีชัยไปแล้วกว่าครึ่งหนึ่ง 

"ขอบคุณมากเลยนะครับคุณแม่ ที่อุตส่าห์มีเมตตากับผมขนาดนี้" เฮียซันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสุภาพ แล้วยกมือหนาขึ้นไหว้ขอบคุณว่าที่แม่ยายอย่างคุณภิรมย์รำพัน 

"ไม่เป็นไรหรอกลูก แค่นี้เรื่องเล็กน้อย" คุณภิรมย์รำพันตอบ 

"ผมนึกอยู่แล้วเชียวว่าน้องฝันสวยเหมือนใคร สวยเหมือนคุณแม่นี่เอง" เฮียซันพูดเยินยอเพื่อเอาอกเอาใจคุณภิรมย์รำพันอย่างเต็มที่ และดูเหมือนว่าหล่อนจะชอบใจด้วยเช่นกัน 

"โอ๊ย! ปากหวานจริงๆเลยลูกซันก็" คุณภิรมย์รำพันบิดเรือนร่างอรชรไปมาด้วยความขวยเขินแทบจะม้วนกลายเป็นเกลียวน๊อต 

"ผมพูดจริงๆนะครับคุณแม่ ไม่มีอะไรเกินความจริงเลยแม้แต่น้อย ดูสิครับบนใบหน้าคุณแม่นี่เหมือนเด็กอายุ 20 ต้นต้น ไม่มีร่องรอยตีนกาหรือหนังเหี่ยวย่นเลย" ผลตอบรับเป็นไปในทางที่ดีดังคาด เขาก็เลยจัดการใส่ไฟเข้าไปสุ่มในกองเพลิงไม่ยั้ง เพื่อทำคะแนนนับแต้มว่าที่ลูกเขยกับคุณภิรมย์รำพัน 

"หน้าแม่นี่ก็ธรรมชาติจ้ะ ไม่ได้ไปทำศัลยกรรมผ่าตัดรอยตีนกาหรือว่าดูดไขมันพวกนั้นเลย แต่คงเป็นเพราะแม่เนี่ยจิตใจสงบ เนื่องจากชอบเข้าวัดทำบุญ ฟังพระเทศน์ พอตกกลางคืนใกล้จะหลับนอนก็ต้องสวดมนต์" 

คุณภิรมย์รำพันเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี มิหนำซ้ำยังพูดจาโอ้ยปวดเกินความจริงไปเสียมาก เพราะโดยปกติแล้วหล่อนก็มักจะไปที่สมาคมเพื่ออวดร่ำอวดรวยกับเพื่อนฝูงมีได้เข้าวัดเข้าวาตามปากว่า

"เป็นคนธรรมะธรรมโมมากเลยครับคุณแม่ ผมก็ว่าอยู่ ทำไมใบหน้าคุณแม่ถึงได้เปร่งปรั่ง มีออร่าซะขนาดนี้ ผมว่าถ้าคุณแม่ไปประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์เนี่ยน่าจะได้ไปไกลถึงเวทีระดับโลกเลยนะครับ งามทั้งกายงามทั้งจิตใจขนาดนี้" เฮียซันเปล่งน้ำเสียงหวานฟังดูแล้วรื่นหูเอ่ยบอกแก่หล่อน ชวนให้ผู้ได้ยินหลงเชื่อแล้วคล้อยตามไปกับคำพูดของเขา

"ฮ่า ฮ่า ขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ" คุณภิรมย์รำพันยกมือขึ้นมาป้องปากพร้อมกับบิดตัวไปมาอีกรอบหนึ่ง "แม่ก็ไม่ได้ขนาดนั้น อายุก็จวนจะ 50 แล้ว จะไปสู้สาวสาววัยรุ่นได้อย่างไรล่ะ" หล่อนสงบเสงี่ยมเจียมตัว แต่ทว่าภายในใจโลดเต้นเรากลับย้อนวัยกลับไปอายุสิบห้าอีกครั้ง