บทที่ 2

เจียงเหมียนสบสายตาร้อนตัวของแม่บ้านเฉิน ก็อดรู้สึกขำไม่ได้

ดูท่าคุณเซี่ยคนนี้จะเป็นนายหญิงของที่นี่นานแล้ว

แม่บ้านเฉินยิ้มเจื่อนเล็กน้อย “คุณเจียง คุณมาได้ยังไงคะ?”

เจียงเหมียนก็ทำเหมือนไม่ได้ยินคำว่าคุณเซี่ย พูดอย่างสงบ “เอาของนิดหน่อยก็กลับ”

แม่บ้านเฉินมองไปด้านในแวบหนึ่ง ยังคงยืนขวางประตูไว้

“คุณชายรองยังไม่กลับมาค่ะ”

สื่อเป็นนัยว่า คนนอกอย่างเจียงเหมียนอย่าเข้าไปจะดีกว่า

น้ำเสียงต่างกับเมื่อกี้ที่เปิดประตูให้คุณเซี่ยราวกับเป็นคนละคน

คนรับใช้ตระกูลไฮโซอ่านสีหน้าคนเก่งที่สุด

เมื่อเทียบเจียงเหมียนกับคุณเซี่ย ในใจแม่บ้านเฉินรู้ดีว่าควรเอาใจใคร

เจียงเหมียนมองแขนที่ขวางอยู่ตรงหน้า หัวเราะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง

“ถ้าฉันไม่เก็บของ คุณเซี่ยของป้าเห็นแล้วจะไม่รู้สึกขัดตาเหรอ?”

แม่บ้านเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดมือลง แล้วชี้ไปทางห้องเก็บของทันที

“อย่าขึ้นสั้นสอง คุณชายรองให้ป้าเอาไปวางไว้นั่นหมดแล้ว”

เจียงเหมียนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เงยหน้ามองขึ้นไปตามบันได ตรงหัวมุมแขวนรูปคู่ชายหญิงไว้ใบหนึ่ง

ที่แท้นี่ก็คือคุณเซี่ย

สวยมากทีเดียว

เจียงเหมียนหันหลังเดินเข้าห้องเก็บของด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ของของเธอถูกยัดรวมกันอย่างลวก ๆ ในกล่องกระดาษเก่า ๆ ใบหนึ่ง

เธอกับเผยเหยี่ยนจือคบกันมาสี่ปี แม้ไม่เคยค้างคืน แต่เธอตกแต่งที่นี่เหมือนเป็นบ้านของตัวเองมาตลอด

เสียแรงกายแรงใจ เสียเงิน

ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเธอคิดไปเองฝ่ายเดียว

ที่นี่ไม่เคยมีใครมองเธอเป็นคนในครอบครัวเลย

เจียงเหมียนหอบของขึ้นมาเตรียมจะออกไป แม่บ้านเฉินก็เรียกเธอไว้

“ยังมีของขวัญที่คุณชายรองให้คุณอีกกล่อง คุณไม่เอาแล้วเหรอคะ? คุณชายรองบอกว่าอนุญาตให้คุณเอาไปได้…”

“ไม่เอาแล้ว ป้าจัดการเองเถอะ”

ล้วนแต่เป็นของเอาใจคนที่ไร้ค่าที่

ก็มีแค่เธอที่เมื่อก่อนเห็นเป็นของมีค่า

เจียงเหมียนพูดจบก็ไป

แม่บ้านเฉินหันหลังแล้วโทรหาเผยเหยี่ยนจือทันที

“คุณชายรอง คุณเจียงมาเอาของแล้วค่ะ”

“เอาไปหมดแล้วเหรอ? ผมรู้อยู่แล้วว่าเธอเสียดายของพวกนี้ คงอยากหาข้ออ้างมาหาผมล่ะสิ”

เผยเหยี่ยนจือหัวเราะแผ่วเบาจืดชืด เต็มไปด้วยการเย้ยหยันเจียงเหมียน

แม่บ้านเฉินพูดอย่างลำบากใจ “คุณชายรอง คุณเจียงไม่ได้เอาไปหมดค่ะ ของขวัญเล็ก ๆ ที่คุณให้เธอกล่องนั้น เธอบอกให้ป้าเอาไปทิ้ง…”

อีกด้านหนึ่ง เสียงหัวเราะของเผยเหยี่ยนจือที่ยืนอยู่ในโถงอาคารพลันชะงักไป

เขาแค่นเสียงหัวเราะ แล้ววางสายไปเลย

“เจียงเหมียน เธอถึงขั้นเริ่มใช้วิธีแสร้งปล่อยเพื่อจับเลยเหรอ”

เธอคงไม่คิดว่าใช้วิธีแบบนี้แล้วจะสามารถปลุก ‘ความทรงจำ’ ของเขาได้หรอกใช่ไหม?

ใครก็เปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเขาไม่ได้

ขณะคิด มือเรียวอ่อนนุ่มคู่หนึ่งก็วางลงที่ไหล่ของเขา

“คุณชายรอง เจียงเหมียนเหรอคะ? เธอยังคิดตามตื๊อคุณอีกเหรอ? ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมเธอหน้าหนาขนาดนี้นะ?”

น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน แฝงความออดอ้อนเล็กน้อย

เผยเหยี่ยนจือยิ้มพลางโอบเอวอ่อนนุ่มของเธอเข้ามา แล้วลูบคลำทีหนึ่ง

“ยัยนั่นเทียบกับเธอไม่ได้อยู่แล้ว ขึ้นไปข้างบนเถอะ พวกเขามากันหมดแล้ว”

“ฉันจะไปห้องน้ำก่อน คุณขึ้นไปก่อนนะ”

หญิงสาวยิ้มบาง มองส่งเผยเหยี่ยนจือเข้าลิฟต์ พอหันหลัง ดวงตาก็มีความอำมหิตเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

“เจียงเหมียนสินะ”

......

เจียงเหมียนซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ระหว่างทางกลับ

เพิ่งล็อกอินเข้าแอปแชต ก็แสดงให้เห็นคำขอเพิ่มเพื่อนใหม่

อีกฝ่ายยังเปิดการมองเห็นในไทม์ไลน์นับสิบโพสต์เพื่อเธออย่างใส่ใจ

ดูออกว่าทุกโพสต์ล้วนตั้งใจคัดมาให้เธอดู

มองดูชายที่เคยรัก จากหวั่นไหวต่อผู้หญิงคนอื่นเป็นความคลุมเครือ จากความคลุมเครือเป็นความรัก

สุดท้ายคือการตามใจอย่างไม่รู้จบ

แค่ต้นคริสต์มาสแอร์เมสต้นเดียว ก็คือการปฏิบัติที่เจียงเหมียนไม่เคยได้รับมาตลอดสี่ปี

เธอพลันนึกถึงของขวัญชิ้นเล็กกล่องนั้นที่ทิ้งอยู่ที่วิลล่าขึ้นมา

เผยเหยี่ยนจือบอกว่าหัวใจสำคัญที่สุด

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า เงินของชายหนุ่มอยู่ที่ไหน หัวใจก็อยู่ที่นั่น

หัวใจที่เจียงเหมียนกว่าปลอบจนสงบลงได้ บังเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาอีกพักหนึ่ง

เธออดคิดไม่ได้ว่าตอนที่เผยเหยี่ยนจือนอกใจ เธอกำลังทำอะไรอยู่?

อ้อ

เธอกำลังคิดว่าจะง้อเผยเหยี่ยนจือที่โกรธและไม่สนใจเธอโดยไม่มีเหตุผลอย่างไรดี

เจียงเหมียนหัวเราะเยาะตัวเอง รู้สึกแทนตัวเองว่าไม่คุ้มค่า

เธอเพิ่งคิดจะกดออก แต่กลับถูกข้อความในหมายเหตุดึงดูดความสนใจ

[เธอไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมเขาถึงไม่รักเธอ?]

อยาก

ไม่มีใครที่ถูกบอกเลิกแบบฉับพลันแล้วไม่อยากรู้เหตุผล

ไม่รักก็คือไม่รัก ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนี้ด้วย?

เจียงเหมียนยังคงกดรับคำขอ

หญิงสาวส่งมาอีกหนึ่งข้อความ

[มาที่บาร์ลอยฟ้า]

......

บาร์ลอยฟ้า

ตั้งอยู่ที่สวนลอยฟ้าของตึกแลนด์มาร์ก เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ลูกหลานตระกูลใหญ่ชอบมาพักผ่อนหย่อนใจที่สุด

อยู่บนที่สูง มองลงไปเห็นทุกอย่าง

เจียงเหมียนเพิ่งเข้ามา ก็เห็นเผยเหยี่ยนจือพิงราวกระจกดื่มเหล้าอยู่ไม่ไกล

ลมยามค่ำคืนพัดเส้นผมของเขาปลิว หล่อเหลาสง่างามเช่นเคย

เจียงเหมียนยังไม่ทันเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงเพื่อน ๆ

“คุณชายรอง คุณโหดร้ายเกินไปแล้ว คุณถึงขั้นจงใจให้รถชน คุณเตรียมการไว้นานแล้ว แต่เจียงเหมียนไม่รู้อะไรเลย คุณไม่กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปเหรอ?”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่างมากสุดก็ให้เธอแผลถลอกนิดหน่อย เธอจะได้ไม่เอาแต่คิดเปิดตัว น่ารำคาญชะมัด”

เผยเหยี่ยนจือดื่มเหล้าอึกหนึ่ง คิ้วตาเรียบเฉยเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“คุณชายรอง แล้วเจียงเหมียนยอมรับเรื่องที่คุณความจำเสื่อมแล้วเหรอ?”

“หึ”

เผยเหยี่ยนจือแกว่งของเหลวในแก้ว หัวเราะเยาะทีหนึ่ง

เพื่อน ๆ เข้าใจโดยไม่ต้องพูด

“ใครไม่รู้จักเจียงเหมียนล่ะ หัวใจทั้งดวงเหมือนผูกติดกับคุณชายรอง ไล่ยังไงก็ไม่ไป”

“ตอนนี้คงกำลังเค้นสมองคิดวิธีปลุกความรักของคุณชายรองที่มีต่อเธออยู่ล่ะสิ”

“คุณชายรองนี่เก่งนะ ถึงขั้นทำให้ผู้หญิงหลงหัวหักหัวปำได้ขนาดนี้”

เผยเหยี่ยนจือยกแก้วดื่มรวดเดียวหมด มุมปากยกยิ้มบาง ๆ

“เจียงเหมียนว่านอนสอนง่าย เหมาะจะดูแลคน แต่ด้วยฐานะของเธอตอนนี้ ก็เหมาะแค่เป็นคนรักลับ ๆ รอฉันแต่งงานกับหว่านหนิงแล้ว ค่อยบอกเธอว่าฉัน ‘ความทรงจำกลับมา’ แล้ว เธอคงซาบซึ้งสุด ๆ แน่”

“คำพูดนี้อย่าให้หว่านหนิงรู้ล่ะ แม่สาวใสซื่อแถมยังขี้โวยวาย กว่าฉันจะง้อได้”

ในแววตาของเผยเหยี่ยนจือแฝงไปด้วยความรู้สึกควบคุมอย่างหยิ่งผยอง

เพื่อน ๆ ยกแก้วรับคำกันถ้วนหน้า

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเหมียนแววตาสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ

ตอนมา เธอก็พอเดาได้บ้างแล้ว

หลังจากตระกูลเจียงล้มละลาย ฐานะของเจียงเหมียนก็ตกต่ำลงอย่างมาก ไม่สามารถเทียบชั้นกับเผยเหยี่ยนจือได้ตั้งนานแล้ว

แต่เธอก็ยังประเมินเผยเหยี่ยนจือต่ำไป

คุณชายรองตระกูลเผยผู้เลื่องชื่อไม่เคยเลือก เขาต้องการผู้หญิงทั้งสองคน

ตอนนี้ได้ยินเขาพูดคำเหล่านี้ออกมาด้วยตัวเอง

ก็ถือว่าเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์นี้อย่างสมบูรณ์

จะความจำเสื่อมจริงหรือแกล้งความจำเสื่อม สำหรับเจียงเหมียนแล้ว ผลลัพธ์ไม่ได้ต่างกัน

“คุณชายรอง”

พร้อมกับเสียงอ่อนหวาน ข้างกายเผยเหยี่ยนจือก็มีเงาร่างงดงามเพิ่มขึ้นมา

ก็คือเด็กสาวใสซื่อขี้โวยวายคนนั้นที่เขาเอ่ยถึง และเป็นผู้หญิงบนรูปถ่ายในวิลล่า

คุณเซี่ย เซี่ยหว่านหนิง

พอเห็นคนที่มา เพื่อน ๆ ก็โห่แซวทันที

“คุณเซี่ย รอคุณคนเดียวแล้ว คุณชายรองเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้เอาใจคุณเลยนะ”

“เซอร์ไพรส์อะไรเหรอคะ?”

เซี่ยหว่านหนิงใบหน้าเปี่ยมความคาดหวัง

ปล่อยให้เผยเหยี่ยนจือจูงมือไปยังตำแหน่งกลางสวนลอยฟ้า

ตอนที่เผยเหยี่ยนจือมองไปที่เธอนี่เอง พลุที่สวยงามก็บานสะพรั่งบนท้องฟ้า

เผยเหยี่ยนจือก้มลงจูบเซี่ยหว่านหนิง

เซี่ยหว่านหนิงเขินอายเล็กน้อย จากนั้นก็หลับตาลงทันที

หนุ่มหล่อสาวสวยยืนอยู่ใต้พลุ งดงามจนละสายตาไม่ได้

การจูบสิ้นสุดลง

เผยเหยี่ยนจือมองด้วยความรักลึกซึ้ง ลูบแก้มของเซี่ยหว่านหนิงเบา ๆ

“ฉันจะให้ทั้งโลกรู้ว่าเธอคือแฟนของฉัน”

เซี่ยหว่านหนิงพยักหน้าอย่างมีความสุข

เพื่อน ๆ พากันผิวปากและปรบมือ

“จูบอีกที”

“จูบอีกที”

ครั้งก่อน พวกเขาเคยพูดประโยคนี้กับเจียงเหมียนและเผยเหยี่ยนจือ

ความรู้สึกอึดอัดที่ถูกคนปั่นหัว ทั้งยังถูกทอดทิ้งนั้น ทำให้เจียงเหมียนยกมุมปากเยาะเย้ยตัวเองเล็กน้อย

ขณะที่เธอหันหลังจากไป หนังตาก็กระตุกวูบครั้งหนึ่ง

วินาทีถัดมา เซี่ยหว่านหนิงร้องเรียกขึ้นมาเสียงหนึ่ง

“เจียงเหมียน!”

สายตาของผู้คนทำให้ฝีเท้าของเจียงเหมียนหยุดอยู่กับที่

ไม่รอให้เธอเอ่ยปาก น้ำตาของเซี่ยหว่านหนิงก็ร่วงลงมาแล้ว

“เจียงเหมียน ฉันรู้ว่าคุณไม่ยอม แต่คุณชายรองความจำเสื่อมแล้ว หมอบอกว่าเขาต้องพักฟื้น คุณอย่าบีบคั้นเขาอีกเลยได้ไหม? ถือซะว่าทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน เป็นฉันเองที่ไม่ควรรักคุณชายรอง”

ขณะพูด ดวงตาเธอมีแววไม่ใส่ใจวาบผ่านอย่างเลือนราง

ไม่ใส่ใจว่าเจียงเหมียนจะรู้ความจริง

ถึงขั้นไม่ใส่ใจว่าเจียงเหมียนจะเป็นคู่แข่งของตัวเอง

เมื่อเจียงเหมียนรู้ว่าตัวเองถูกเล่นงานเข้าแล้ว ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโต้กลับทันที “ก็คุณให้ฉัน…”

เพล้ง!

โทรศัพท์เครื่องใหม่ของเธอถูกเผยเหยี่ยนจือทำพังอีกแล้ว

“เจียงเหมียน! เธอถึงขั้นสะกดรอยตามฉันเลยเหรอ!”