Share

บทที่ 3

Penulis: อี้เสี่ยวเหวิน
เจียงเหมียนไม่ได้มองเผยเหยี่ยนจือเลย แต่มองโทรศัพท์ที่ตกพังด้วยความเสียดาย

ยังดีที่ใบเสร็จยังอยู่ในกระเป๋าของเธอ

เจียงเหมียนสูดหายใจลึกทีหนึ่ง มองไปทางเผยเหยี่ยนจืออย่างค่อนข้างสงบ

“ฉันไม่ได้สะกดรอยตามคุณ”

เผยเหยี่ยนจือส่งเสียงหึเบา ๆ ทีหนึ่ง ชัดเจนว่าไม่เชื่อ

เมื่อเห็นท่าไม่ดี เพื่อน ๆ ก็รีบลุกขึ้นมาคลี่คลายสถานการณ์

แต่วิธีการของพวกเขากลับเป็นการตำหนิเจียงเหมียน

“เจียงเหมียน คุณหาเรื่องไม่มีเหตุผลไปหน่อยจริง ๆ คุณชายรองเพิ่งออกจากโรงพยาบาล หมอบอกแล้วว่าเขาเลือดคั่งในสมองยังไม่หาย จะโมโหไม่ได้”

“นั่นสิ คุณดูสิ คุณเซี่ยยังรู้เลยว่าคนความจำเสื่อมห้ามบีบคั้น คุณจะบีบคุณชายรองให้ตายจริง ๆ ใช่ไหม? มิน่าล่ะ คุณชายรองถึงเลือกคุณเซี่ยไม่เลือกคุณ คุณรู้กาลเทศะหน่อยไม่ได้เหรอ…”

“ได้”

เจียงเหมียนตอบรับคำหนึ่ง

รอบข้างเงียบกริบทันที

เผยเหยี่ยนจือก็ชะงักไปเล็กน้อย สายตาที่มองเจียงเหมียนเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง

เจียงเหมียนคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?

เพื่อนถามอย่างประหลาดใจ “คุณว่าอะไรนะ?”

เจียงเหมียนพูดซ้ำ “ฉันบอกว่าได้ ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ทุกคนจะบล็อกฉันเดี๋ยวนี้เลยก็ได้”

เพื่อนที่ช่วยเผยเหยี่ยนจือนอกใจ เธอก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้า

เพื่อน ๆ มองเผยเหยี่ยนจืออย่างกระอักกระอ่วน

เผยเหยี่ยนจือหัวเราะเยาะเบา ๆ “เจียงเหมียน อาละวาดพอหรือยัง? อย่าใช้วิธีแบบนี้พยายามเรียกร้องความสนใจจากฉันอีก ฉันบอกแล้ว สิ่งที่ลืมได้ก็คือสิ่งที่ไม่สำคัญ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือความทรงจำ”

เขาจับมือเซี่ยหว่านหนิงไว้ พูดทีละคำ “หว่านหนิงต่างหากคือแฟนที่ถูกต้องตามเหตุผลของฉัน”

เซี่ยหว่านหนิงยิ้มหวาน แล้วเหลือบมองเจียงเหมียนอย่างแนบเนียน ประกาศชัยชนะของตนเอง

ถูกต้องตามเหตุผล พูดได้ดีนี่

เพื่อคำคำนี้ เจียงเหมียนรอมาสี่ปี

น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอก็ไม่อยากได้แล้ว

เจียงเหมียนยิ้มเล็กน้อย “ยินดีด้วย”

เผยเหยี่ยนจือขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ

ประเมินเจียงเหมียนต่ำไปจริง ๆ เธอใจเย็นกว่าเมื่อก่อน

ถอยเพื่อรุก แล้วเขาจะสนใจเธอหรือไง?

ต้องบีบให้เขาพูดจาโหดร้าย เธอถึงจะยอมรับความจริงเหรอ?

เผยเหยี่ยนจือโอบเซี่ยหว่านหนิงนั่งลง แขนยาวพาดบนโซฟา ทั้งเกียจคร้านและสบาย ๆ

“ในเมื่อยินดีกับพวกเรา งั้นก็ดื่มด้วยกันสักแก้ว เธอคงไม่ได้แค่พูดแต่ปากใช่ไหม?”

เจียงเหมียนรู้ว่าเผยเหยี่ยนจือจงใจทำให้ลำบากใจ

แต่เธอก็ยังพูดไปแบบไม่คิด “เลือดคั่งในสมอง ดื่มเหล้าไม่ได้มั้ง?”

เขาไม่กลัวความแตกเหรอ?

เผยเหยี่ยนจือหัวเราะเสียงเย็นในใจ

อย่างที่คิดไว้

เจียงเหมียนก็แค่ปากเก่ง แต่ในใจยังไม่ยอมเลิกตามตื๊อเขา

เซี่ยหว่านหนิงพิงเผยเหยี่ยนจือ พูดอย่างน้อยใจ “คุณชายรอง เจียงเหมียนคงเจ็บปวดใจ ไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ ฉันไม่อยากฝืนใจใคร”

เห็นได้ชัดว่า เพื่อน ๆ ก็รู้สึกว่าเจียงเหมียนตัดใจจากเผยเหยี่ยนจือไม่ได้ ต่างพากันช่วยโน้มน้าว

“เจียงเหมียน เป็นแฟนไม่ได้ ก็ยังเป็นเพื่อนได้ การตื๊อไม่เป็นผลดีกับคุณหรอก”

“คุณชายรองกับคุณเซี่ยเปิดตัวแล้ว คุณก็อย่าดันทุรังอีกเลย”

“เจียงเหมียน ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเพื่อน พวกเราคงขี้เกียจโน้มน้าวคุณด้วยซ้ำ”

เพื่อน?

เหอะ ๆ

เจียงเหมียนมองไปที่พวกเขา แววตาเย็นชาลง

พวกเพื่อน ๆ ชะงัก ความฮึกเหิมแผ่วลงอย่างไร้สาเหตุ

ไม่รู้เพราะอะไร พวกเขารู้สึกว่าเจียงเหมียนไม่ค่อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พูดตรงขนาดนี้ เจียงเหมียนคงก้มหน้าไปนานแล้ว

ทั้งโลกนี้ เจียงเหมียนกลัวเผยเหยี่ยนจือโกรธที่สุด

เจียงเหมียนเดินไปหน้าโต๊ะช้า ๆ ยกแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นแก้วหนึ่ง

“ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ดื่ม ขอบคุณสำหรับการโน้มน้าวของพวกคุณ และขออวยพรจากใจจริง ให้คุณชายรองกับคุณเซี่ยครองรักยืนยาว”

เธอยิ้มพลางดื่มเหล้าจนหมด

เจียงเหมียนสวยมาก โดยเฉพาะตอนยิ้มขึ้นมา

เครื่องหน้าประณีต มีความงดงามที่ยากจะบรรยาย

แม้แต่คุณหนูอย่างเซี่ยหว่านหนิงที่เป็นหนึ่งในร้อย ก็ยังด้อยกว่าอยู่เล็กน้อย

แต่เจียงเหมียนหัวโบราณเกินไป งานไม่ยอมให้เผยเหยี่ยนจือแตะต้องก่อนแต่ง

น่าเบื่อสิ้นดี

แต่รอยยิ้มของเธอก็ยังทำให้สีหน้าเผยเหยี่ยนจือหม่นลงไปได้เล็กน้อย

เจียงเหมียนเล่นใหญ่เกินไปแล้ว

รอเขา ‘ฟื้นความจำ’ เมื่อไร เธอได้มาอ้อนวอนแน่

เผยเหยี่ยนจือหัวเราะเบา ๆ “เจียงเหมียน หวังว่าเธอจะจำคำพูดนี้ไว้ ไสหัวไปซะ”

เจียงเหมียนพยักหน้า

ในจังหวะที่หันหลัง ก็สบเข้ากับใบหน้ายิ้มแย้มของเซี่ยหว่านหนิง

ริมฝีปากแดงขยับเบา ๆ เอ่ยอย่างไร้เสียงว่า ‘เธอมันไม่เอาไหนจริง ๆ’

เจียงเหมียนหยุดฝีเท้าทันที

เพื่อน ๆ ด้านหลังเห็นเธอทำแบบนี้ ก็หลุดขำอย่างกลั้นไม่อยู่

ดูท่าเจียงเหมียนจะรู้ว่าตัวเองเล่นเกินขอบเขต เริ่มตัดใจไม่ได้อีกแล้ว

แม้แต่เผยเหยี่ยนจือยังกุมขมับ ดวงตาเต็มไปด้วยความรำคาญ

“เจียงเหมียน ฉันไม่อยากพูดเป็นครั้งที่สอง เธอ…”

เจียงเหมียนยื่นใบเสร็จค่าโทรศัพท์ไป พูดขัดจังหวะ “คุณชายรอง รบกวนชดใช้ค่าโทรศัพท์ของฉันให้ด้วยนะคะ ฉันเพิ่งซื้อมา บนใบเสร็จมีเวลาและจำนวนเงิน จะจ่ายยังไงดี?”

“โอ้โฮ~”

พวกเพื่อน ๆ โห่แซว ล้วนหัวเราะเยาะว่าเล่ห์กลของเจียงเหมียนนั้นตื้นเขิน

เผยเหยี่ยนจือหัวเราะเสียงเย็นพลางส่ายหน้า ดูเหมือนลำบากใจมาก

เจียงเหมียนไม่สนใจ ชายตามองเซี่ยหว่านหนิงเล็กน้อย แล้วหันไปหาเพื่อนที่ใช้โทรศัพท์รุ่นเดียวกับตน

“ไม่อยากชดใช้ก็ไม่เป็นไร เมื่อกี้ฉันกำลังตอบคำถามลูกค้าอยู่ เอาโทรศัพท์คุณมาให้ฉันล็อกอินไอดีหน่อย แค่ซิงก์ ข้อความในแอปก็แสดงแล้ว”

พูดจบ

เซี่ยหว่านหนิงที่เมื่อกี้หัวเราะเยาะเจียงเหมียนก็นั่งไม่ติดแล้ว

ถ้าข้อความซิงก์ไปยังโทรศัพท์เพื่อน ข้อความยั่วยุเจียงเหมียนของเธอนั้นก็จะถูกเปิดโปง

เธอไม่กลัวเจียงเหมียนพูดเพ้อเจ้อ แต่ห้ามให้เผยเหยี่ยนจือเห็นเด็ดขาด

เซี่ยหว่านหนิงล้วงโทรศัพท์ออกมาอย่างลนลานเล็กน้อย

“เจียงเหมียน ทำไมคุณต้องทำให้ทุกคนลำบากใจด้วย ฉันให้เงินคุณเป็นสองเท่า”

เจียงเหมียนพยักหน้า แล้วบอกเบอร์โทรศัพท์

“คุณเซี่ย รบกวนใส่หมายเหตุว่าเป็นเงินคืนค่าโทรศัพท์หน่อยนะ จะได้ไม่เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น”

เซี่ยหว่านหนิงกัดฟันโอนเงินให้เจียงเหมียนไปเจ็ดหมื่นห้าพันด้วยความโกรธ

เธอไม่เสียดายเงิน แต่รู้สึกว่าตัวเองถูกเจียงเหมียนแว้งกัด

เมื่อเจียงเหมียนแน่ใจว่าเซี่ยหว่านหนิงโอนเงินแล้ว ก็พูดขอบคุณอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินจากไป

กลุ่มเพื่อนที่เดิมทีรอดูเรื่องตลก เงียบไปทันที

หนึ่งในนั้นถึงกับลุกขึ้นมา มองไปที่ทางเข้า รออยู่หนึ่งนาที แต่ตลอดเวลานั้นกลับไม่เห็นเจียงเหมียนกลับมา

“เธอ…ไปแล้วจริงเหรอ?”

“ไปก็ไปสิ ฉันพนันว่าไม่เกินสามชั่วโมง เธอก็จะหาข้ออ้างกลับมาอีก”

“ฉันพนันว่าสองชั่วโมง”

พวกเขาพากันเดิมพัน

เผยเหยี่ยนจือดื่มเหล้าอึกหนึ่ง พูดเย้าแหย่ “ฉันพนันว่าครึ่งชั่วโมง”

เซี่ยหว่านหนิงได้ยินก็ไม่ค่อยพอใจ “คุณอยากให้เธอกลับมาหาคุณขนาดนี้เลยเหรอ?”

เผยเหยี่ยนจือโอบเธอเข้ามา ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “หาอะไรสนุก ๆ ตอนดื่มเหล้าเท่านั้นเอง”

เซี่ยหว่านหนิงถึงได้ยิ้มออกมาเล็กน้อย

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งชั่วโมงก็ผ่านไปแล้ว

แต่จนแล้วจนรอดไม่เห็นเจียงเหมียนปรากฏตัว

สีหน้าของเผยเหยี่ยนจือก็ไม่น่าดูขึ้นเรื่อย ๆ

เพื่อนพูดแก้สถานการณ์ทันที “เจียงเหมียนไม่มีโทรศัพท์ ต้องเป็นเพราะไปซื้อโทรศัพท์เลยช้าแน่ ๆ”

เพื่อนอีกคนพูด “ฉันจำได้ว่าข้างล่างฝั่งตรงข้ามก็มีห้างนะ น่าจะใช้เวลาไม่นาน”

“หรือไม่ก็โทรไปถามสักหน่อย คงไม่ได้หลบไปคิดสั้นหรอกนะ?”

“งั้นต้องรีบถามแล้ว”

พวกเขายังคงคิดอยู่เสมอว่า เจียงเหมียนจะเป็นจะตายเพราะเผยเหยี่ยนจือนั้นปกติมาก

หนึ่งในนั้นรีบโทรไป ปรากฏว่ามีเสียงแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้อยู่ตลอด

“นี่คือ…บล็อกฉันแล้วเหรอ?”

“เป็นไปไม่ได้ พวกเราเป็นเพื่อนเธอนะ ลองส่งข้อความแชตดู”

คนอื่น ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความแชตหาเจียงเหมียนพร้อมกัน

ปรากฏว่าสิ่งที่เด้งขึ้นมากลับเป็นเครื่องหมายตกใจสีแดงฉาน

“บล็อกหมดเลย”

เสียงดังปึก

เผยเหยี่ยนจือวางแก้วเหล้าลงอย่างแรง แล้วจับมือเซี่ยหว่านหนิงลุกขึ้นยืน

“พอแล้ว เธอแค่อยากอาละวาด พวกนายดันเอาจริงเอาจังกันซะได้ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง พวกเราไปก่อนละ”

ทุกคนสีหน้าซับซ้อน รอเผยเหยี่ยนจือเดินไปไกลแล้ว จึงค่อย ๆ พูดว่า

“เจียงเหมียนไม่เคยกล้าทำแบบนี้ คงไม่ได้เอาจริงใช่ไหม?”
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน   บทที่ 30

    หลังจากได้ยินเสียงชัดเจน เจียงเหมียนก็ไม่อยากหันหน้ากลับไปจริง ๆ แต่ผู้ที่มาคือแขก ส่วนเธอเป็นพนักงานดังนั้น เจียงเหมียนยังคงหันตัวไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เจิ้งเหย่กับอีกสองสามคนลงมาจากรถสปอร์ต โยนกุญแจรถใส่มือพนักงานต้อนรับ แล้วเดินตรงดิ่งมาอยู่ตรงหน้าเจียงเหมียนสายตาของพวกเขากวาดมองตัวเธออยู่หลายรอบมีคนพูดหยอกล้อว่า “เจียงเหมียน ก่อนหน้านี้ยังดูถูกเธอไปสินะ มิน่าล่ะคุณชายรองถึงแอบซ่อนเธอไว้ตั้งหลายปี นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าหุ่นเธอจะดีขนาดนี้ ชุดเครื่องแบบนี่... ใครจะทนไหวล่ะ”“พี่เหย่คลั่งชุดเครื่องแบบบไม่ใช่เหรอ? เคยเจอชุดเครื่องแบบทางการแบบนี้หรือเปล่า?”พวกเขาพูดพลางผลักไหล่เจิ้งเหย่เจิ้งเหย่เลิกคิ้ว “ไม่เคยนะ”เจียงเหมียนเม้มริมฝีปาก พยายามควบคุมอารมณให้สงบนิ่ง“ถ้าเกิดทุกท่านไม่มีธุระอะไร งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ พนักงานต้อนรับจะพาพวกคุณเข้าไปข้างในเองค่ะ”เมื่อพูดจบ เธอก็จะเดินจากไปปรากฏว่าพวกเขากลับโมโหขึ้นมา ขวางทางเดินเจียงเหมียนไว้ทันที“เจียงเหมียน เธอจะแสร้งทำตัวสูงส่งอะไร? รสชาติของการโดนทิ้งมันทรมานใช่ไหมล่ะ?”“เธอทำตัวแบบนี้ไป ต่อให้พวกเราช่วยเธอ คุณชายรองก็อาจ

  • แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน   บทที่ 29

    “ลูกค้าต่างชาติเข้าพักเรียบร้อยแล้วครับ คุณเจียงจัดการได้ดีมาก พวกเขาพอใจกันมากเลย แต่ว่าคุณชายรองก็มาที่นี่ด้วย และเมื่อกี้ที่ล็อบบี...”มือของเผยเหิงที่กำลังเซ็นชื่อชะงักไป ก่อนจะเชยตามองหยางเฉิงหยางเฉิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ผมทราบแล้วครับ”เวลานี้เอง เจียงเหมียนก็เคาะประตูเดินเข้ามาหยางเฉิงเลยฉวยโอกาสออกไปจากห้องหนังสือเจียงเหมียนวางถ้วยชาลงอย่างระมัดระวัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกประหม่าเมื่อเผชิญหน้ากับลูกค้า“ประธานเผย เชิญดื่มชาค่ะ”สถานที่ทำงานจะมานับญาติกันส่งเดชไม่ได้ เรื่องแค่นี้เธอยังเข้าใจดีเผยเหิงปิดแฟ้มเอกสารแล้วเอนหลังพิงลงไปแสงแดดลอดผ่านกิ่งไม้ด้านนอกหน้าต่างทอดลงมาบนตัวเขา ขับเน้นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาให้โดดเด่น“ไม่ติดอ่างแล้วเหรอ?”เขาเชยตาขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นชาดำทะมึนลุ่มลึกอย่างถึงที่สุด จนไม่อาจจะเข้าใจได้ทำให้เจียงเหมียนรู้สึกเหมือนไม่มีที่ให้หลบหนีเธอหลบสายตา เมื่อเห็นว่าในห้องหนังสือไม่มีคนอื่นแล้ว ก็รีบควักกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นไปให้ในที่สุดก็เบี่ยงเบนสายตาของเผยเหิงได้เสียทีเจียงเหมียนเอ่ยปากพูดว่า “ใบรับสภาพหนี

  • แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน   บทที่ 28

    เจียงเหมียนกับถงซินสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังวิทยุสื่อสารบนโต๊ะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายแบตเตอรี่หมดเหรอเนี่ย!มิน่าล่ะถึงไม่ได้ยินเสียงยืนยันจากพนักงานรักษาความปลอดภัยที่มาส่งลูกค้าเจียงเหมียนทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงกระแอมไอจากด้านหลังฝืนใจพูดกลบเกลื่อนคำพูดของตัวเอง“บางที...บางทีคนอื่นเขาก็แค่อยากตั้งใจทำงาน เลยไม่อยากโดนรบกวนไง”“ใช่ ๆ ลูกค้าแบบนี้ทำงานเหนื่อยมากเกินไปจริง ๆ”ถงซินอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ทำได้เพียงพยายามเข้าคู่กับเจียงเหมียนพอพูดจบ เจียงเหมียนก็หันตัวไปพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มหลังจากเห็นผู้ที่มาได้ชัด ๆ เธอก็หน้ามืดวิงเวียนเล็กน้อยทันที แย้มยิ้มเสแสร้งไม่ออกแล้ว“ประ... ประ... ประธานเผย ยินดีต้อนรับค่ะ”เป็นเผยเหิงเหรอเนี่ยชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ยืนอยู่ท่ามกลางการตกแต่งสไตล์โบราณ ดูสงบนิ่งราวกับคนในภาพวาดเงาไม้ด้านหลังไหวเอน พัดพาหมอกควันสีขาวที่เอ่อล้นออกมาจากริมฝีปากของเขาให้จางหายไป เผยให้เห็นดวงตาสีดำที่ดูลุ่มลึกเย็นชาในขณะที่สายตาทอดมองมาที่เจียงเหมียน ชายหนุ่มก็ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอแล้วเขาโน้มตัวเล็กน้อ

  • แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน   บทที่ 27

    แผนกการตลาด สวี่จือเหยาน่าสนใจนิดหน่อยผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ช่วยพูดให้เจียงเหมียนเลยสักนิดแต่พูดจาเหน็บแนมว่าเจียงเหมียนไม่มีความเป็นมืออาชีพ เอาอารมณ์ส่วนตัวมาปนกับงานถ้าพูดเรื่องแบบนี้กันเอง ก็เป็นการบ่นทั่วไปแต่ถ้าพูดต่อหน้าเผยเหยี่ยนจือ หากเรื่องมันร้ายแรงก็ทำให้เจียงเหมียนโดนลดตำแหน่งได้เลยดูเหมือนว่าคนที่อยากกำจัดเจียงเหมียนจะไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวสวี่จือเหยาเห็นว่าทั้งสองคนไม่ได้ห้ามเธอพูด จึงพูดต่อไป“ระหว่างทางที่มา พอพูดถึงแฟนเก่าของเจียงเหมียน เธอก็น้ำตาคลอ ดูเสียใจมากกว่าตอนที่บอกว่าเธอเป็นลูกสาวฆาตกรอีก เมื่อก่อนเธอก็ชอบอวดเรื่องแฟนลึกลับคนนั้นของเธอต่อหน้าพวกเรา ก็ไม่แปลกหรอกค่ะที่ตอนนี้จะดูทุกข์ใจขนาดนั้น ได้แต่หวังว่าเธอจะไม่เอามากระทบกับงานก็พอค่ะ”สวี่จือเหยาทำท่าทางดูเหมือนนึกเสียใจ แต่ความจริงแล้วเธอกำลังปั้นเรื่องให้เจียงเหมียนกลายเป็นคนคลั่งรักเต็มเปี่ยมคิดในใจว่าพอเผยเหยี่ยนจือได้ยินแล้วจะต้องกังขาความสามารถในการทำงานของเจียงเหมียนแน่ ๆหารู้ไม่ว่าพอเผยเหยี่ยนจือได้ยินแล้วกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขารู้อยู่แล้วว่าเจียงเหมียนไม่มีทางไปจากเขาได้หรอ

  • แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน   บทที่ 26

    พอเจียงเหมียนได้ยินว่าลูกค้าจะมาแล้ว ก็ไม่มีเวลามาเสียใจอีกเธอนวดแขนที่ชา แล้วรีบลงไปข้างล่างเพื่อเปลี่ยนชุดเซี่ยหว่านหนิงกลายมาเป็นหัวหน้าของเธอ เธอยิ่งประมาทไม่ได้เลยขณะที่เจียงเหมียนเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ได้รับโทรศัพท์จากถงซินถงซินเป็นคนในแผนกแม่บ้าน ดังนั้นเมื่อกี้เลยไม่ได้อยู่ที่ล็อบบีพอรับสาย ถงซินก็รีบร้อนจนหอบหายใจ“เหมียนเหมียน! เมื่อกี้ฉันได้ยินในหูฟังบอกว่าที่ล็อบบีมีคนพกมีดสั้นจะฆ่าเธอ ฉันกำลังไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”“ฉันไม่เป็นไร ทุกคนไม่เป็นไร”รวมถึงผู้ชายคนนั้นด้วยเผยเหยี่ยนจือไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงรองประธานของวิลล่า แต่วิลล่ากลับถูกบริหารภายใต้ชื่อของเขาและคุณนายเผยจ้าวอวิ๋นซูต่อให้เขาตามใจเซี่ยหว่านหนิงอีกแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางเอาชื่อเสียงของตัวเองและตระกูลมาล้อเล่นเช่นกันนี่ก็คือเหตุผลที่เจียงเหมียนจงใจขยายความร้ายแรงของเรื่องต่อหน้าผู้คนถงซินพรูลมหายใจ ก่อนจะพูดอย่างระมัดระวังว่า “ฉันได้ยินมาว่าเซี่ยหว่านหนิงเสียบตำแหน่งแทนเธอ เป็นความคิดของคุณชายรองใช่ไหม? ทั้งที่เขารู้ว่าวิลล่ามีความหมายกับเธอเนี่ยนะ ทำ

  • แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน   บทที่ 25

    เสียงของเขาดังวนเวียนอยู่ในล็อบบี้ราวกับคำสาปแช่งเพียงแค่ได้ยินก็ทำให้รู้สึกนึกกลัวขึ้นมาเจียงเหมียนเก็บสายตาลงเล็กน้อย เอ่ยด้วยเสียงเย็นชาว่า “ในเมื่อคุณเป็นผู้เสียหายในตอนนั้น งั้นก็แจ้งชื่อมาหน่อยค่ะ แล้วก็เข้าร่วมโครงการไหนของตระกูลเจียงที่มีการบันทึกไว้ที่สถานีตำรวจ เงินลงทุนทั้งหมดเท่าไหร่”“...”ชายคนนั้นอึ้งไป ดูร้อนตัวอย่างเห็นได้ชัดเจียงเหมียนบีบเข้าไปใกล้อีกพลางเอ่ยว่า “คุณคงไม่รู้สินะว่า ตอนนั้นตำรวจใช้เวลาหลายเดือนในการสืบสวนคดีของตระกูลเจียง? รายละเอียดทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในสำนวนหมดแล้ว ตั้งแต่เงินก้อนเล็กไม่กี่พันไปจนถึงก้อนใหญ่หลักสิบล้าน ทั้งหมดมีลายเซ็นกับมือของผู้เสียหาย คุณคือคนไหนล่ะ?”“ฉัน... ฉัน...”ชายคนนั้นอึกอัก พูดไม่ออกไปพักใหญ่เจียงเหมียนฟันธงได้เลยว่าเขาไม่ใช่ผู้เสียหายจากคดีตระกูลเจียงในตอนนั้นส่วนเขาจะเป็นใครนั้นกดดันหน่อยก็รู้แล้วเจียงเหมียนพูดต่อว่า “ตอนนี้คุณกำลังถูกสงสัยว่าพยายามฆ่าผู้อื่น คุณคงไม่คิดว่าแค่ใช้คำสาปแช่งสองประโยค ฉันก็จะตกใจกลัวจนไม่สืบสาวเอาความหรอกนะ? คิดไว้หรือยังว่าจะจ้างทนายคนไหน? วิลล่าของเรามีทีมทนายมืออาชีพที่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status