บทที่ 4

เจียงเหมียนกลับถึงอพาร์ตเมนต์ น้ำสักอึกก็ยังไม่ทันได้ดื่ม รีบโทรกลับหาลูกค้าที่ฝากข้อความไว้ทันที

เมื่อสลับสี่ภาษาเสร็จ เธอก็เหนื่อยจนหมดแรงอยู่บนโซฟา

ปัจจุบันเจียงเหมียนเป็นหัวหน้าฝ่ายขายของวิลล่าหัวเค่อ ซึ่งเป็นรีสอร์ตชื่อดังของเมืองซู

ทุกวันต้องติดต่อกับลูกค้าทั้งในและต่างประเทศจำนวนมาก นอกจากลูกค้าทั่วไปแล้ว ยังมีกิจกรรมทางธุรกิจอีกมากมาย

เธอนวดหว่างคิ้วเบา ๆ เพิ่งคิดจะวางโทรศัพท์ลง ก็เห็นข้อความที่ผู้อำนวยการทิ้งไว้

[เธอจะสละสิทธิ์การเลื่อนตำแหน่ง แล้วกลับไปเป็นแม่บ้านให้แฟนลับ ๆ ที่แม้แต่ชื่อก็พูดไม่ได้ของเธอคนนั้นจริง ๆ เหรอ?]

[เจียงเหมียน เธออย่าลืมนะว่า ตอนนั้นเธอตัดสินใจติดตามฉันเพราะอะไร!]

[ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริง ๆ!]

ผู้อำนวยการไม่ใช่แค่หัวหน้าของเธอ ยังเป็นอาจารย์ของเธอด้วย

ช่วยเธอที่เป็นคุณหนูตกอับอย่างให้ค่อย ๆ ยืนหยัดมั่นคงในวิลล่าหัวเค่ออันซับซ้อนได้

เมื่อวานยังอุตส่าห์แย่งชิงโอกาสเลื่อนตำแหน่งที่ห้าปีมีครั้งมาให้เธอ

เธอกลับปฏิเสธ

เพราะเผยเหยี่ยนจือหวังว่าหลังจากเปิดตัวแล้ว เธอจะทุ่มเทให้เขาและตระกูลเผย

ตอนนี้เจียงเหมียนยังจำสายตาตกใจและผิดหวังของผู้อำนวยการได้

เมื่อได้สติ เธอกดเปิดแบบฟอร์มคำร้อง หลังกรอกเสร็จก็ส่งให้ผู้อำนวยการ

[สละสิทธิ์ไม่จำเป็นต้องกรอกแบบฟอร์ม] ผู้อำนวยการตอบกลับ

[ใครบอกว่าฉันจะสละสิทธิ์คะ?]

ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้อำนวยการส่งข้อความเสียงมา

“แน่ใจแล้วเหรอ?”

“แน่ใจและแน่นอนค่ะ ขอบคุณนะคะ ผู้อำนวยการ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก”

“อืม”

แม้มีเพียงคำเดียว แต่น้ำเสียงของผู้อำนวยการก็ดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด

วินาทีนี้ เจียงเหมียนก็รู้สึกโล่งขึ้นมาก

ไม่มีผู้ชายแล้ว อย่างน้อยยังมีหน้าที่การงาน

เธอวางโทรศัพท์ลง ลุกขึ้นไปหากล่องใบหนึ่ง เก็บข้าวของที่เผยเหยี่ยนจือทิ้งไว้ที่นี่ทั้งหมด

เก็บเสร็จแล้ว เจียงเหมียนถึงได้รู้ว่า นอกจากของที่เธอเตรียมให้เผยเหยี่ยนจือ ของที่เขาเป็นฝ่ายทิ้งไว้เองนั้น ทั้งน้อยและไม่จำเป็น

ตอนนี้เอง เธอถึงนึกขึ้นได้ว่า เผยเหยี่ยนจือไม่ชอบมาอพาร์ตเมนต์ของเธอ

เขาบอกว่าเขาทำใจเห็นเธออาศัยอยู่ในห้องเล็ก ๆ ไม่ได้ และก็ไม่อยากลบหลู่ศักดิ์ศรีของเธอ

ความจริงแล้ว เขาแค่รังเกียจที่อพาร์ตเมนต์เล็กเกินไป

ที่น่าขำก็คือ ตอนนั้นเจียงเหมียนซาบซึ้งใจมาก

เธอหัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อย ปิดกล่อง ทิ้งพรุ่งนี้แล้วกัน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เจียงเหมียนเหลือบมองเบอร์ คือถงซินที่เป็นเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงาน

“เหมียนเหมียน ฉันรอข่าวเปิดตัวของเธอกับคุณชายรองมาทั้งวัน ทำไมกลายเป็นการเปิดตัวของเขากับเซี่ยหว่านหนิงไปได้ล่ะ?”

ถงซินคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เจียงเหมียนไว้ใจ

และเป็นคนเดียวในรีสอร์ตที่รู้ว่าเธอกับเผยเหยี่ยนจือคบกัน

“เลิกกันแล้ว” เจียงเหมียนพูดอย่างสงบ

“ฮะ? นี่เป็นวิธีการงอนแบบใหม่อะไรอีกแล้วเหรอ? งั้นพรุ่งนี้ฉันไปซื้อผักสดจากฟาร์มใกล้ ๆ ให้สักหน่อย เธอบอกว่าคุณชายรองชอบโจ๊กผักที่เธอทำที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงของถงซินเป็นปกติ

แม้แต่เหตุผลที่เผยเหยี่ยนจืองอน เธอก็ขี้เกียจถาม

เห็นจนชินตั้งนานแล้ว

อย่างไรเสีย พรุ่งนี้กินข้าวสักมื้อ ปลอบกันไปมา ทั้งสองก็ดีกันอีก

“ซินซิน คราวนี้ของจริง ฉันรถชน ชนสมองคลั่งรักฉันพังหมดแล้ว เขา…”

เจียงเหมียนพูดเรื่องที่เกิดขึ้นแบบทีเล่นทีจริง

“แกล้งความจำเสื่อม? เขาทำเกินไปแล้ว! เขาเห็นเธอเป็นอะไรกันแน่?”

ที่ปลายสาย ถงซินตกตะลึงจนลมหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย

แล้วก็กลายเป็นความกังวล

“เหมียนเหมียน เธอบาดเจ็บหนักไหม? ต้องการให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนเธอไหม?”

ได้ยินดังนั้น หัวใจของเจียงเหมียนก็อุ่นวาบ

ยังดีที่มีถงซินห่วงใยเธอเสมอ

“ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ไปตรวจซ้ำอีกครั้ง ก็ทำงานได้ตามปกติแล้ว”

“งั้นเธอพักผ่อนเร็ว ๆ นะ แล้วก็…เธอคงไม่โง่ถึงขั้นไปช่วยคุณชายรอง ‘ฟื้นความทรงจำ’ หรอกนะ?”

ถงซินยังไม่กล้าเชื่ออยู่บ้าง

มุมปากเจียงเหมียนกระตุก “ไม่”

……

วิลล่า

เมื่อเผยเหยี่ยนจือตื่นขึ้นมาก็พบว่าเซี่ยหว่านหนิงไม่อยู่บนเตียงแล้ว

เขาคลุมชุดคลุมนอนแบบลวก ๆ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง แม่บ้านเฉินเดินเข้ามาทันที

“คุณชายรอง คุณเซี่ยตื่นมาทำอาหารเช้าให้คุณตั้งแต่เช้าตรู่แล้วค่ะ”

“อืม”

เผยเหยี่ยนจือยิ้มพลางมองไปทางครัว

เซี่ยหว่านหนิงเหมาะกับเขาจริง ๆ

ออกงานก็ได้ เข้าครัวก็เป็น บนเตียงก็มีลูกเล่นสารพัด

ที่สำคัญที่สุดคือ ฐานะของเธอคู่ควรกับเขา

ไม่เหมือน…เจียงเหมียน

พอนึกถึงเธอ เผยเหยี่ยนจือก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

นับว่าเธอก้าวหน้าแล้ว ไม่ได้ก่อกวนเขาเลยทั้งคืน

ขณะคิดอยู่ เซี่ยหว่านหนิงก็ยกจานเดินออกมา

“คุณชายรอง ตื่นแล้วเหรอคะ รีบนั่งลงทานอาหารเช้าสิคะ”

“อืม”

เผยเหยี่ยนจือนั่งประจำที่ รอเซี่ยหว่านหนิงเสิร์ฟอาหาร

ปรากฏว่า สิ่งที่รอคอยคือขนมปังปิ้งกับแฮมทอด ทานคู่กับกาแฟเย็นหนึ่งแก้ว

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เซี่ยหว่านหนิงวางแก้วกาแฟลง “มีอะไรเหรอคะ?”

เผยเหยี่ยนจือไม่ได้ดื่มกาแฟ แต่รินน้ำอุ่นให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

“ฉันน่าจะบอกเธอไปแล้วว่า ฉันไม่ชอบอาหารเช้าสไตล์ตะวันตก”

เซี่ยหว่านหนิงโอบคอเผยเหยี่ยนจือไว้ เอ่ยอย่างออดอ้อน “ฉัน ทำอาหารเช้าสไตล์จีนไม่เป็นนี่นา”

เผยเหยี่ยนจือพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่เป็นก็เรียนได้ เจียง...”

เจียงเหมียนก็เริ่มจากคุณหนูที่ไม่เคยหยิบจับอะไร เรียนรู้จนทำอาหารได้สารพัดอย่างไม่ใช่เหรอ

ขอแค่เขาอยากกิน คืนนั้นเธอก็จะหาสูตรอาหารไว้เรียบร้อย

วันถัดมา อาหารจานนี้ก็จะวางไว้ตรงหน้าเขา

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขาไม่ได้พูดต่อ

แต่พูดอ้างเหตุผลไปส่ง ๆ

“เรื่องอาหารการกินของฉัน ปกติจะให้แค่คนที่สนิทที่สุดจัดการ”

“ได้ค่ะ ฉันจะค่อย ๆ เรียนรู้ วันนี้ก็พอถูไถไปก่อนนะคะ”

เซี่ยหว่านหนิงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินชื่อของเจียงเหมียน บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน

แต่ความจริงแล้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

เผยเหยี่ยนจือไม่ได้ตอบรับ เพียงโบกมือเรียกแม่บ้านเฉินเบา ๆ

“ต้มโจ๊กผักให้ผมชามหนึ่ง”

“เอ่อ… คุณชายรองคะ โจ๊กผักแบบนั้นที่คุณต้องการ ป้าทำไม่เป็น มีแค่คุณเจียงที่ทำเป็นค่ะ” แม่บ้านเฉินส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วน

อย่ามองว่าเป็นแค่ผักธรรมดา ๆ แต่การปรุงยุ่งยากมาก

อะไรต้องต้มก่อน ผ่านไปกี่นาทีถึงใส่ผักชนิดไหน คลาดไปนาทีเดียวก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผักจะเสียคุณค่าทางอาหาร

ปรุงออกมาแล้ว สีสันก็จะไม่สวยงาม

ก็แค่โจ๊กชามเดียว ใครจะอยากเสียเวลาศึกษากัน?

นอกจากเจียงเหมียน

“ตอนที่เธอย้ายของ ไม่ได้ทิ้งสูตรอาหารไว้เลยเหรอ?” เผยเหยี่ยนจือพูดอย่างไม่พอใจ

เจียงเหมียนรู้ดีว่าเขาชอบกินอะไร

ก่อนหน้านี้ที่โกรธเขา ก่อนจะไป ก็จะเตรียมอาหารที่เขาจะกินไว้ให้เรียบร้อย

แค่วัตถุดิบ เธอก็เป็นคนไปซื้อที่ฟาร์มชานเมืองมาด้วยตัวเอง

พอกินอาหารหมด เจียงเหมียนก็จะกลับมาขอโทษและเอาอกเอาใจเขาอย่างว่าง่าย

เป็นแบบนี้มาตลอด

แม่บ้านเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เม้มริมฝีปากเล็กน้อย “เปล่าค่ะ”

เผยเหยี่ยนจือวางแก้วน้ำลงอย่างแรง

ดีมาก

ชั้นเชิงของเจียงเหมียน ยอดเยี่ยมขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ

เขาหัวเราะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ส่งสัญญาณให้เซี่ยหว่านหนิงกินก่อน

แล้วลุกเดินไปที่ห้องรับแขกทันที หยิบโทรศัพท์ออกมา

เขาอยากจะดูสักหน่อยว่า เจียงเหมียนยังคิดจะใช้วิธีอะไรมาตามตื๊อเขาอีก

[ป้าเฉินบอกว่าเมื่อก่อนเธอเคยทำโจ๊กผักให้ฉัน สูตรคืออะไร?]

[!]

เครื่องหมายตกใจสีแดงสดหนึ่งตัว

เจียงเหมียนถึงขั้นบล็อกเขาแล้ว!

เผยเหยี่ยนจือหัวเราะเยาะทีหนึ่ง โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ

แสดงได้สมจริงดีนี่

หวังว่าเธอจะแสดงต่อไปได้

อย่าถึงเวลาแล้วหน้าด้านกลับมาอ้อนวอนเขาล่ะ

เห็นดังนั้น เซี่ยหว่านหนิงกำหมัดแน่น ถึงได้ไม่ปล่อยให้ความดุร้ายปรากฏอยู่บนใบหน้า

หลังจากหันกลับเข้าห้องแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาบอดี้การ์ด

“ไปจัดการเรื่องหนึ่งให้ฉันหน่อย”

“ครับ คุณหนู”

……

หลังเจียงเหมียนตื่นขึ้นมา ก็เหลือบมองเวลาที่หัวเตียงโดยสัญชาตญาณ

แปดโมงแล้ว!

เธอตกใจจนลุกขึ้นนั่งทันที

ตอนลงจากเตียง เธอถึงได้สติ เธอเลิกกับเผยเหยี่ยนจือแล้ว

ไม่ต้องรีบไปทำอาหารเช้าให้เขาอีกต่อไป

ความเคยชินนี่น่ากลัวจริง ๆ

เจียงเหมียนล้มตัวลงบนเตียง บิดขี้เกียจ ใช้เท้าเกี่ยวผ้าห่มกลับมาคลุมตัวให้เรียบร้อย

แต่การสร้างความเคยชินอีกอย่าง ก็ใช้เวลาแค่ยี่สิบแปดวันเท่านั้น

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยาก เธอก็อยากนอนตื่นสายบ้าง

ตอนบ่าย เธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจซ้ำ

ปรากฏว่าสภาพอากาศไม่เป็นใจ ฝนในฤดูใบไม้ร่วงโปรยปราย ห่อหุ้มลมหนาวที่เอาแต่แทรกเข้าผิวหนัง

เจียงเหมียนหดคอเล็กน้อย กดร่มต่ำลงพลางมุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาล

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีมือข้างหนึ่งปิดปากและจมูกของเธอจากด้านหลัง ใช้ร่มบดบัง ก่อนจะลากเธอเข้าไปในตรอกมืดที่กำลังปรับปรุง