4

@คลับบ้านเลขที่ 0

ยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงการทำงานของพนักงานที่เตรียมพร้อมก่อนจะถึงเวลาเปิดให้บริการในช่วงค่ำคืน

สถานที่แห่งนี้เป็นมากกว่าคลับยามราตรี มันคือบ้านอีกหลังของเขา โซนตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปถูกจัดสรรเป็นห้องพักหลายห้อง ซึ่งทุกห้องล้วนมีเจ้าของจับจองไว้หมดแล้ว

บลูนั่งเหม่ออยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ กาแฟในแก้วที่เคยอุ่นร้อนตอนนี้มันเย็นชืดไร้ไอร้อนแล้ว

“คิดเหี้ยอะไรอยู่ ใจลอยขนาดนี้” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไม่นานนักเจ้าของเสียงนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเขา

“เปล่า” บลูเอ่ยตอบสั้น ๆ โดยไม่หันมอง

“เปล่าเหี้ยอะไร กูเรียกมึงหลายรอบแล้ว” คิงเอ่ย พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูโซเชียล

คิง หุ้นส่วนใหญ่ของคลับบ้านเลขที่ 0 เจ้าของบริษัทจิวเวลรี่เดอะคิง หนุ่มหล่อ มาดนิ่ง

“เหรอ”

“เอ๋อแดกเหรอ?” คิงเลิกคิ้วสูงจ้องเพื่อนสนิทอย่างจับผิด

“เปล่า”

“ไอ้เหี้ยบลู!” คิงเอ่ยเสียงดัง เหมือนสติมึงยังไม่กลับมา

“มึงเสียงดังทำไม” บลูหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย”

“กู...” บลูเอ่ยคำเดียวก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง

“มันเจอสาวมาว่ะ ใจเลยเหม่อแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากทางด้านหลัง

ไรอัน หนุ่มหล่อ เจ้าเล่ห์ เจ้าของไร่องุ่นขนาดใหญ่ แล้วก็เจ้าของโรงงานผลิตไวน์ชื่อดัง

“โอ้โห... ขนาดที่ทำให้ไอ้บลูของพวกเรากลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งได้เลยเหรอเนี่ย” เสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเพื่อนอีกสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบ

เจย์ ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ถูกจัดวางอย่างดี เดินเข้ามายืนข้างบลูและตบบ่าเพื่อนเบา ๆ

“เจอใครมาเล่าให้ฟังหน่อยสิ” เจย์เอ่ยอย่างใจดีและสุภาพ เจย์คือเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังที่ทุกคนในวงการต่างรู้จักดี แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นหมอ แต่ก็เป็นผู้บริหารที่เก่งกาจและเปี่ยมเมตตาที่สุด

“ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิง กูก็อยากรู้เหมือนกัน” ร็อค พูดสั้นๆ ขณะที่เดินอ้อมเคาน์เตอร์ไปเปิดตู้เพื่อเลือกเครื่องดื่มด้วยตัวเอง

ร็อคคืออีกหนึ่งหุ้นส่วนคนสำคัญที่นิ่งเงียบแต่ความคิดเฉียบขาด เขาคือเจ้าของโกดังเหล้าขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง และเป็นซัพพลายเออร์หลักของคลับแห่งนี้

“มากันครบแล้ว ช่วยสืบหน่อย” คิงละสายตาจากโทรศัพท์มองเพื่อนที่มาใหม่

“มันไม่ได้มีอะไรน่าสนใจขนาดนั้นหรอก” บลูตอบเสียงเรียบ แต่ก็ยอมละสายตาจากแก้วกาแฟเย็นชืด หันไปสบตากับเพื่อนทั้งสี่คน

“ถ้าไม่มีอะไร แล้วทำไมหน้ามึงถึงได้เครียดเหมือนคนเป็นหนี้ขนาดนี้วะ” ไรอันเท้าคางมองบลูด้วยท่าทางจับผิด

“รวยอย่างมัน คงไม่เครียดเรื่องหนี้หรอก” ร็อคที่กำลังรินไวน์ใส่แก้วให้ตัวเองหันมากล่าวอย่างเด็ดขาด

“กูเห็นด้วย” คิงพยักหน้าเห็นด้วย

“เออ!” บลูถอนหายใจยาว ๆ เขาเอ่ยยอมรับออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เอาล่ะ!” ไรอันยกมือขึ้นทาบอกอย่างกวน ๆ

“กูสนใจผู้หญิงคนหนึ่งว่ะ” บลูเอ่ยเสียงแผ่ว แต่แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่เพื่อนทั้งสี่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“ผู้หญิงคนไหน” คิงถาม สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น

“เธอชื่อไอวี่ เธอมีอะไรบ้างอย่างที่มันดึงดูดกู” บลูเอ่ย จ้องมองแก้วกาแฟที่ว่างเปล่าราวกับเห็นเงาของใครคนหนึ่งอยู่ในนั้น

“มึงสนใจ?” ร็อคเลิกคิ้วสูง จ้องมองเพื่อนอย่างจริงจังอีกคน

“อืม เธอก็น่าสนใจดี”

“หูกูฟังไม่ผิดใช่ไหม” ไรอันเอ่ย

“มึงเนี่ยสนใจผู้หญิง” คิงเอ่ย เขาแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่บลูพูด คนอย่างมันเนี่ยนะสนใจผู้หญิงแบบจริง ๆ จัง ๆ ปกติก็เห็นมันกินเล่นกินหัวมาตลอดเลย

บลูเหลือบมองคิงด้วยสายตาที่ไม่ได้แสดงอารมณ์มากมายนัก แต่รอยหยักบนมุมปากที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก็ทำให้เพื่อนทั้งสี่คนรู้ว่าบลูไม่ได้พูดเล่น

เจย์ซึ่งใจเย็นที่สุดในกลุ่ม เข้ามานั่งบนเก้าอี้บาร์ที่อยู่ถัดจากบลู เขาประสานมือบนเคาน์เตอร์ พยายามมองหาความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น

“มึงลองเล่าให้พวกกูฟังหน่อยได้ไหม ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นยังไงถึงได้ดึงดูดความสนใจจาก คนอย่างมึงไปได้ขนาดนี้”

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที เขายกแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นจิบอีกครั้ง ราวกับต้องการใช้ความขมของกาแฟเพื่อจัดระเบียบความคิดที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในหัว

“เธอไม่ได้เหมือนใครที่กูเคยเจอ” เขาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “กูเคยเจอผู้หญิงที่เก่ง นางแบบที่สวย หรือผู้หญิงที่ฉลาดจนน่าทึ่งมาก็เยอะ แต่ทุกคนที่เข้ามาหากูเธอมักเข้ามาด้วยผลประโยชน์ หรือไม่ก็เรื่องเงิน”

"แน่นอนสิ ก็มึงคือเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และเจ้าของที่ดินที่มีที่ดินอยู่ในมืออีกกี่พันไร่ก็ไม่รู้" ไรอันเสริม

“แต่เธอไม่ใช่” บลูส่ายหน้าเบา ๆ แววตาที่จับจ้องแก้วกาแฟว่างเปล่านั้นลึกล้ำราวกับกำลังดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความทรงจำ “เธอไม่ได้เข้าหากูเลย กูมากกว่าที่เข้าหาเธอ”

ร็อคที่เพิ่งเดินกลับมาพร้อมแก้วไวน์สีแดงเข้ม วางแก้วลงข้างๆ คิง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม

“ความท้าทายสินะ”

บลูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคล้ายจะชื่นชมในความเข้าใจเพื่อน

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เล่าต่อ ราวกับกำลังปะติดปะต่อชิ้นส่วนปริศนาในใจตัวเอง

“มึงโดนของป่ะเนี่ย” คิงมองหน้าเพื่อนอย่างพิจารณา

“มึงก็พูดเพ้อเจ้อไอ้สัส!” บลูเอ่ยเสียงดัง

“ฮ่า ๆ” เพื่อนทุกคนต่างก็ส่งเสียงหัวเราะพร้อมกัน

ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ไอ้บลูสนใจผู้หญิง วันที่มันเจอคนที่มันสนใจเธอจริง ๆ

“สืบให้กูหน่อยดิไอ้ร็อค” บลูหันไปเอ่ยกับร็อคด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ได้ดิ” ร็อคเอ่ยตอบรับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่มีราคาที่ต้องจ่ายนะครับ กูไม่ทำงานให้ใครฟรี ๆ”

“แต่กูเพื่อนมึงนะ”

“ถ้าเป็นเพื่อน กูคิดราคาพิเศษครับ บวกเพิ่มสองเท่า” ร็อคเอ่ย

“ฃวยเถอะครับ!”

“เรื่องธุรกิจ ไม่มีคำว่าเพื่อนครับ ไม่มีพี่น้อง”

“เออ! มึงเอาข้อมูลมาให้ได้ก่อนเถอะ กูยอมจ่าย” บลูเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง

ไอ้เหี้ยร็อคแม่งเลือดจัด ๆ กับเพื่อนก็ไม่มีข้อยกเว้นเลย ขนาดกูบอกว่ากูสนใจเธอจริง ๆ มึงก็ยังหน้าเลือดกับกูอีก ไอ้สันดาน!!!

ชายหนุ่มนั่งมองแก้วกาแฟอยู่แบบนั้นหลายนาที ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากคลับไป หลังจากที่บลูออกจากคลับไปแล้ว ไอ้สี่ตัวที่ยังนั่งอยู่ก็พากันแยกย้ายด้วยเช่นกัน