9.เฉย ๆ

ตอนที่ 4

1/3

เป็นอันว่าเข้าใจตรงกันและไม่ต้องอธิบายอีก  ขวัญข้าวรีบสาวเท้าออกไปเรียกพี่วินมอเตอร์ไซด์  ครู่ต่อมาก็มาถึงหน้าร้านกาแฟยี่ห้อดัง

"เขยิบหน่อยสิพี่"  

เธอลงจากรถแล้วรีบจัดทรงผมให้เข้าที่  ยื่นหน้าเข้าไปส่องกระจกมอเตอร์ไซด์หันซ้ายทีขวาที  พอสำรวจหน้าตาตัวเองว่าดูดีแล้วก็ถอยออกมายืนบนฟุตบาท

"ค่าวินหกสิบบาทน้อง"

"นี่จ๊ะ  ไม่ต้องทอน"

แบงค์สีเขียวจำนวนหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าพี่วิน  เขารับมาแล้วก็นับแต่ปรากฏว่าที่เธอให้มานั้นมันหกสิบบาทพอดีเป๊ะ  จึงได้แต่มองบนก่อนจะเลี้ยวรถบิดออกไปจากบริเวณนั้น  ขวัญข้าวเดินเฉิดฉายเข้าไปในร้าน  กวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นว่ากษิดิศนั่งอยู่มุมหนึ่ง  เธอยิ้มเต็มใบหน้าด้วยความดีใจ  รีบเดินเข้าไปสั่งกาแฟก่อน  พอได้กาแฟมาแล้วก็เดินมุ่งหน้าไปหาเขา

"อ้าว  คุณต่อ"  

หญิงสาวทักทายเสียงสูงขึ้นจมูก  กษิดิศเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นขวัญข้าวก็ย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย  เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาเพิ่งจะคุยกับเธอ  แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงมาโผล่ที่ร้านกาแฟได้ล่ะ  หากไม่ใช่เพราะตามเขามายังจะคิดเป็นอย่างอื่นได้อีกเหรอ

"บังเอิญจังนะคะ  นึกว่าคุณต่อออกจากร้านไปแล้วซะอีก"

"บังเอิญมากครับ  นึกว่าคุณตั้งใจมาหาผมซะอีก"

"ใช่ค่ะ  เอ้ย! ไม่ใช่ค่ะ  ข้าวไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอคุณเลยนะคะ  ตอนที่ถามก็คิดว่าคุณต้องออกจากร้านไปแล้วแน่ ๆ  ข้าวง่วงอะค่ะ  เหมือนร่างกายต้องการคาเฟอีนก็เลยมาหากาแฟดื่ม"

ร่างกายต้องการคาแฟอีน  แต่หัวใจต้องการคุณ คริ ๆ...

"คุณต่อว่างเหรอคะ  งานสบายจังเลยนะคะมีเวลาว่างด้วย"

ขวัญข้าวคิดว่าเขาคงแค่ขับรถมาส่งเจ้านายทำธุระแถวนี้  ระหว่างที่เจ้านายทำธุระอยู่ก็เลยมาหากาแฟดื่มรอ  

"ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยคะ"

"ครับ"

ที่จริงก็รอให้เขาเอ่ยปากชวนนานแล้ว  ในเมื่อเขาไม่ชวนก็เลยเป็นฝ่ายขอนั่งร่วมโต๊ะเองเสียเลย  พอนั่งลงแล้วกษิดิศก็ทำจมูกย่นก่อนจะปล่อยเสียงจามออกมาโดยที่ใช้มือข้างหนึ่งปิดปากไว้อย่างสุภาพ  ขวัญข้าวรีบยื่นกระดาษทิชชู่ให้  เขารับมาก็เอาไปเช็ดมือจนสะอาดดี

"ขอโทษครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ  คุณต่อไม่สบายรึเปล่าคะ"

"เปล่าครับผมสบายดี"

แผนการเข้าหาเพื่อชวนคุยต้องมาสะดุด  เพราะจู่ ๆ ขวัญข้าวก็นึกไม่ออกแล้วว่าจะชวนเขาคุยอะไรต่อดี  บรรยากาศจึงดูเหมือนจะเงียบกริบไม่ค่อยไหลลื่นเท่าที่ควร  คำพูดที่เตรียมมาระหว่างทางก็ลืมไปเสียหมด  

"คุณข้าวไม่ทำงานเหรอครับ"

"อ๋อ  ช่วงนี้ข้าวมาช่วยงานเพื่อนค่ะ  ปกติเป็นนักเขียนฟูลไทม์  แต่ตอนนี้งานตัวเองคงต้องเอาไว้ทำกลางคืนแทน  ข้าวนอนดึกมากเลยนะคะ  เที่ยงคืนก็ยังไม่นอนเลย แฮร่ ๆ"

อย่างน้อยก็ได้เกริ่นไปบ้างแล้วว่านอนดึก  เผื่อบังเอิญเขามีแก่ใจอยากส่งข้อความมาหา  อ่อยยังไงให้ดูเหมือนไม่ได้อ่อย  และถึงจะทำเหมือนไม่อ่อยเขาก็ยังดูออกว่าเธอกำลังเปิดทาง  สิ่งที่กัลยาเคยสอนมาขวัญข้าวลืมไปหมดแล้ว  หากจะพูดตรงประเด็นหวังว่ากษิดิศจะแปลความหมายออก  ก็หน้าตาเขาเฉลี่ยวฉลาดไม่ได้ดูโง่เหมือนเธอสักหน่อย  เขาจะต้องดูออกบ้างแหละว่าเธอกำลังทอดสะพาน

"ปกติคุณต่อนอนดึกมั้ยคะ"

"ดึกทุกวันครับ  ผมชอบอ่านหนังสือ  บางวันก็ดูพวกสารคดี  บางวันก็ทำงานจนดึก  ฟังแล้วน่าเบื่อมากใช่มั้ยครับ"

จะเอาอะไรมาเบื่อล่ะ ในเมื่อเธอชอบเขามากขนาดนี้ แค่เขานั่งหายใจทิ้งไปวัน ๆ เธอก็ยังหลงไหลได้ปลื้มในตัวเขาไม่มีเบื่อ ยามที่ได้มองใบหน้าหล่อ ๆ ผสมกับการวางตัวเป็นผู้ดีเหมือนราชนิกูลขวัญข้าวยิ่งกรี้ดกร้าดในใจไปหลายตลบ ขนาดเขาอยู่เฉย ๆ ยังทำให้เธอคลั่งได้ขนาดนี้ แล้วที่เขาบอกว่ายังโสดอยู่จะยังเชื่อถือได้ไหม

"ไม่เลยค่ะ  ดูสงบดีต่างหาก  แต่ถ้าเบื่ออ่านหนังสือและเบื่อดูสารคดี  อยากจะหาคนโทรคุยไปจนหลับก็...เอ่อ  มีใครให้โทรหารึยังคะ"

"มีครับ  ส่วนมาจะมีคนโทรมาแทบทุกวันเลย  เป็นพวกเพื่อน ๆ ของผมเอง  ถ้าคืนไหนพวกมันดื่มหนักจนขับรถกลับไม่ไหวก็มักจะโทรตามให้ผมขับรถไปรับ"

เพล้ง!  เสียงเศษหน้าแตกกระจายดังมาก  ขวัญข้าวยิ้มแห้งจนขากรรไกรจะค้าง  อุตส่าห์อยากยัดเยียดตัวเองไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา  แต่กษิดิศก็ตัดเธอออกจากวงจรชีวิตอย่างสุภาพ  ก่อนที่ขวัญข้าวจะทันได้ถามอะไรต่อ  ก็มีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามา  ชายคนนั้นหยุดยืนข้างกษิดิศแล้วมองหน้าเธอแวปหนึ่ง  ก่อนจะหันไปคุยกับคนที่นั่งตรงข้ามกับเธอแทน

"มึงมาถึงนานแล้วเหรอ"

"ยังไม่ถึงสิบนาที  เอ่อ...นี่คุณข้าว"  กษิดิศเองก็ไม่รู้จะแนะนำขวัญข้าวในฐานะอะไร  จึงข้ามขั้นตอนนี้ไปก่อนแล้วหันไปแนะนำขวัญข้าวให้รู้จักกับเพื่อนของตนแทน  "คุณข้าวนี่เพื่อนผมชื่อนัยน์"

"สวัสดีค่ะคุณนัยน์"

"สวัสดีครับ  ผมจำคุณได้ละ  วันนั้นคุณนี่เองที่ทักผิดคน  อ๋อที่แท้ก็..." 

นัยน์ลากเสียงยาวหันหน้าไปทางกษิดิศแล้วอมยิ้ม  แต่ฝ่ายนั้นถลึงตาดุใส่

"ค่ะ  ฉันก็จำคุณได้  คิดไม่ถึงว่าคุณจะเป็นเพื่อนคุณต่อ  เอ่อ...งั้นข้าวไม่รบกวนดีกว่าค่ะ  วันนี้คุณต่อมีนัดแล้วถ้าอย่างนั้นเชิญคุณนัยน์กับคุณต่อตามสบายเลยนะคะ"

ขว้ญข้าวพูดพลางหยิบแก้วกาแฟของตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน  ฝ่ายนัยน์จึงรีบร้อนพูดขึ้น

"นั่งอยู่ก่อนก็ได้นะครับ  เหมือนเพื่อนผมจะอยากให้คุณอยู่"

"ไอ้นัยน์"

กษิดิศเรียกชื่อเพื่อนด้วยโทนเสียงทุ้มต่ำ  คล้ายเป็นการบอกว่าให้หยุดพูดสักที  

"ไม่ดีกว่าค่ะ  เดี๋ยวข้าวจะต้องกลับไปร้าน  ข้าวแค่แวะออกมาซื้อกาแฟแปบเดี๋ยว  ข้าวทำงานอยู่ร้านดอกไม้แถวนี้ค่ะ  เอ่อ...ข้าวไปก่อนนะคะคุณต่อ"

พอเงาร่างของขวัญข้าวพ้นขอบเขตสายตาไปแล้วนัยน์ก็หัวเราะออกมา  เหมือนว่ากลั้นขำไม่อยู่แล้วจริง ๆ  กษิดิศก็ยิ่งมีสีหน้าดุดันกว่าเดิมหลายเท่า  หากอยู่ด้วยกันสองคนสาบานได้เลยว่าเขาจะต้องตบกะโหลกเพื่อนรักไปสักป้าบ 

"มึงหัวเราะอะไร"

"เค้ากำลังจีบมึง?"

"ไม่รู้"

"ชอบเค้ามั้ยล่ะ"

"เฉย ๆ"