ตอนที่ 3

เสียงพูดคุยดังแทรกเสียงเพลงเป็นระยะ ๆ และยิ่งดึกระยะห่างระหว่างสองร่างที่นั่งเคียงข้างกันก็ยิ่งลดน้อยลง จนกระทั่งกลายเป็นเอียงซบกันในที่สุด

โชติมนต์ไม่ถือสาที่ถูกเขาโอบกอด อาจฟังดูเหมือนใจง่ายเพราะนับระยะเวลาที่คุยกันก็เพียงสามเดือนเศษ ๆ ทั้งยังเพิ่งมาเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก

แต่อย่างพี่วินเรียกได้ว่าตรงสเปกเธอทุกอย่าง ไล่ไปตั้งแต่หน้าตา บุคลิก สีหน้าท่าทาง แววตา 

และยิ่งได้คุยกันต่อหน้าเธอก็ยิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ้น...มากขึ้น ไม่ดีต่อหัวใจเลย!

หญิงสาวนึกตำหนิตัวเองที่แค่นี้ก็พ่ายแพ้ให้แก่คำว่า ‘ตรงสเปก’ พลางยกเครื่องดื่มขึ้นจิบแก้เขิน 

ปวินท์หลุบมองยิ้ม ๆ หน้าแก้มเธอแดงปลั่ง แววตายามช้อนมามองกันหยาดเยิ้มฟ้องชัดว่าเธอเริ่มจะเมาแล้ว 

งั้นก็ถึงเวลาแล้วล่ะ 

ชายหนุ่มกระชับวงแขนโอบเธอแน่นขึ้นอีกนิดแล้วเรียกพนักงานเพื่อเก็บเงิน 

“หืม จะกลับแล้วเหรอคะ”

น้ำเสียงหงอย ๆ เรียกรอยยิ้มให้จุดที่มุมปาก ปวินท์ก้มลงกระซิบตอบ 

“ยังไม่อยากกลับเหรอ”

โชติมนต์เม้มริมฝีปากเข้าหากัน เอียงหน้าหนีปลายจมูกโด่งที่เฉียดจะแตะแก้มแล้วพยักหน้าอย่างเหนียมอาย 

แต่พอฉุกคิดขึ้นได้ว่าความรักแบบคนเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานแล้วไม่ได้ใช้ความรู้สึกนำทาง หรือตัวติดกันตลอดเวลาแบบรุ่นเดียวกันที่เคยคุยเธอก็รีบเอ่ยต่อ

“แต่ถ้าพรุ่งนี้พี่วินมีงาน จะกลับเลยก็ได้ค่ะ”

“เด็กดี”

และผลของการเป็นเด็กดีคือถูกเขาลูบหัว โอ๊ย ใจจะละลาย โชติมนต์อมยิ้ม แทบตัวอ่อนเหลวในวงแขนของเขา 

เธอนั่งเหล่ตามองเขาจัดการค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทั้งยังวางทิปเพิ่มให้พนักงานเงียบ ๆ กระทั่งทุกอย่างเรียบร้อยก็ลุกขึ้นยืน ปล่อยให้เขาจูงมือออกจากร้านมา

คนสวมรองเท้าส้นสูงซวนเซเล็กน้อยเมื่อลานจอดด้านนอกร้านโรยด้วยหิน เคราะห์ซ้ำกรรมซัดคนเมาที่กำลังจะกลับเช่นกันเสียหลักมาชนเธอ

“อ๊ะ” 

โชติมนต์ใจหายวาบ ดีว่าคนข้างตัวว่องไว รั้งตัวเธอไว้ได้ทันก่อนจะล้มหน้าคะมำ ลงไปกองกับพื้น

เธอเงยหน้าหมายจะขอบคุณ แต่แล้วก็ต้องชะงัก หน้าร้อนผ่าวเมื่อปลายจมูกสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นของริมฝีปากคนตัวโตกว่า และได้เห็นว่าเขากำลังมองเธอด้วยสายตาแบบไหน

เขามองเหมือนอยากจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัวมันตรงนี้!

และใช่ ตอนนี้ปวินท์รู้สึกอยากจับคนตรงหน้ากินเข้าไปจริง ๆ เนื้อตัวเธอนุ่มนิ่ม หอมอ่อน ๆ ไหนจะริมฝีปากที่กำลังเผยอน้อย ๆ อย่างเชื้อเชิญนั่นอีก

ชายหนุ่มสูดหายใจลึก ขบกรามแน่น เป็นครั้งแรกที่นึกอยากแหกกฎตัวเอง เขารู้ว่าเธอสะอาดมากพอเพราะเด็กแต่ละคนที่เพื่อนส่งมาล้วนผ่านการคัดกรองมาอย่างดีเยี่ยม แต่ว่าเด็กบางคนก็มีกฎของตัวเองเช่นกัน

แล้วเธอล่ะ...มีไหม?

ปวินท์ครุ่นคิด อึดใจก็ลองหยั่งเชิงด้วยการยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธออีกนิด มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นทันทีที่คนในอ้อมแขนเพียงหลุบตาลง แทนที่จะเบี่ยงหน้าหนีหรือผลักเขาออก 

อ่า ไม่มีสินะ

เมื่อได้คำตอบสมใจชายหนุ่มก็ไม่รีรออีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกกดแนบบดคลึง ขบเม้มเบา ๆ ร่างเล็กที่กอดประคองอยู่ขืนเกร็งขึ้นเล็กน้อยในคราแรก แต่เพียงอึดใจเธอก็แหงนเงย ขยับปากจูบเขาตอบ

จูบของเธอไร้เดียงสา เงอะงะ แต่กลับกระตุ้นเลือดในกายปวินท์ให้ร้อนฉ่าได้อย่างไม่น่าเชื่อ ชายหนุ่มตะโบมจูบหนักหน่วงจนเธอส่งเสียงครางอื้ออ้า 

เห็นเธอหายใจไม่ทัน ทั้งยังทำท่าจะยืนไม่ไหวปวินท์เลยยอมหยุด เขางับกลีบปากเธอแรง ๆ ส่งท้าย เอื้อมมือไปปลดล็อกประตูรถก่อนจะดันร่างเล็กให้เข้าไปนั่งเบาะหลัง

“ออกรถ”