เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7 จีบ
วันที่เผยแพร่:
2025-04-11 08:00:03เขาไม่เคยคิดเลยว่าการอยากทำความรู้จักใครสักคน
บทล่าสุด
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 29 ตอนจบ
นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานราวิชญ์จึงกลับเข้ามาทำงานในบริษัทด้วยตำแหน่งรองประธานเหมือนเดิมและหากวันใดที่เขามีประสบการณ์มากกว่านี้แล้ว ธรันคงจะยอมสละตำแหน่งประธานให้หลานชายได้บริหารต่อเพราะเชื่อว่าคนมีฝีมืออย่างเขาจะทำให้บริษัทที่ตนเองลงทุนลงแรงสร้างมาเติบโตมากยิ่งขึ้นในอนาคตใครเล่าจะรู้ว่าเจ้าเด็กที่ทำตัวเสเพลในวันวานพอกาลเวลาผ่านไปกลับเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเสียอย่างนั้นแม้จะมีช่วงหนึ่งที่หายไปแล้วฝากให้ภิญโญเป็นคนดูแลแทนแต่เขาก็กลับมาต่องานได้อย่างไร้รอยต่อสร้างความเชื่อมั่นให้คนของฝ่ายตัวเองได้เป็นอย่างดีนอกจากเรื่องงานแล้ว ชีวิตความรักของรองประธานก็ไปได้สวยเช่นเดียวกัน นลินยอมกลับมาอยู่บ้านเล็กที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับเขาตอนนั้นแค่ตื่นมาแล้วเห็นเธออยู่ข้าง ๆ กลับบ้านไปแล้วเห็นเธอรอรับอยู่ห
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 28 อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะ 2/2
แม้จะถูกคุณป้าพยาบาลดุที่กระชากสายน้ำเกลือออกทุกครั้งที่ไม่เห็นนลินก็จำใจยอมรับผิดเป็นอย่างดีโดยไม่เถียงกลับเมื่อได้อยู่กันเพียงแค่สองคน เขาจึงขอร้องนลินว่า “นลินขึ้นมานอนข้าง ๆ กันบนเตียงได้ไหม”“...”“เถอะนะ”หญิงสาวคิดในใจว่าตัวเองมักตกหลุมพรางคนเจ้าเล่ห์อยู่วันยังค่ำ เขารู้ว่าสายตาแบบนี้จะทำให้นลินใจอ่อน สุดท้ายแล้วนลินจึงได้แต่ยอมทำตามสิ่งที่เขาร้องขอนราวิชญ์ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบางแล้วกอดเอาไว้จนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว คืนนั้นเขาไม่สะดุ้งตื่นอีกเลยจนกระทั่งเช้าวันต่อมาครั้นได้ออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับไปที่ร้านดอกไม้พร้อมกับนลินหวังว่าชีวิตที่เหลืออยู่จะดูแลนลินให้ดีที่สุดและไม่ทำให้เธอเสียใจอีกสายตาของเขาในเวลานี้มองแค่คนตรงหน้าพลันรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาเพราะความสุขล้นปรี่ มือข้างซ้ายที่ประสานกับมือข้างขวาของเธอมีไออุ่นจาง ๆ แต่สิ่งนี้กลับทำให้ใจของเขาเต้นรัวนึกอยากสัมผัสกับเธอมากกว่านี้“นลิน” เสียงพึมพำเอ่ยเรียกหญิงสาวรู้ดีว่าเขาต้องการสิ่งใดจึงเดินเข้ามาใกล้พร้อมอ้าแขนกว้างโอบคนตัวสูงกว่าแล้วพูดว่า “นลินรักพี่วิชญ์นะ”“...”“ร้องไห้อีกแล้วเหรอ กลายเป็นคนขี้แยไปแล้ว
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 28 อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะ 1/2
ครั้นวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงหน้าร้านดอกไม้แล้ว จู่ ๆ น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลพรากเป็นสาย พึมพำแผ่วเบา “นลิน”ดวงตาของหญิงสาวเบิกโตไม่คิดว่าจะเห็นเขาที่นี่จึงพูดอะไรไม่ออก“พี่ขอโทษ อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะนลิน พี่ผิดไปแล้ว” น้ำเสียงสะอื้นที่เธอเห็นในครั้งนี้ราวกับคลับคล้ายคลับคลาตอนที่เขาพยายามรั้งตัวเธอไม่ให้กระโดดสะพานในตอนนั้นยิ่งนัก“...”“พี่จะไม่ทำให้นลินอึดอัดใจหรือเสียใจอีกแล้ว จะไม่มาให้เห็นหน้าแล้ว ไม่ต้องยกโทษให้พี่ก็ได้ ขอแค่ให้พี่ได้รู้ข่าวนลินบ้างเดือนละครั้ง ไม่สิ ปีละครั้งก็ยังดี” เขาพร่ำบอกคนตรงหน้า พรั่งพรูทุกสิ่งทุกอย่างที่จะโน้มน้าวใจนลินได้ออกมาจนไม่เหลืออะไรมาต่อรองแล้ว “ถ้านลินจะมีคนอื่น พี่จะไม่ห้ามแล้วจริง ๆ ขอแค่ให้พี่รู้ว่านลินสบายดี มีความสุขก็พอ แล้วก็อย่าหนีหายไปแบบนี้อีกเลยนะ พี่ขอแค่นั้นจริง ๆ”นราวิชญ์พูดจบแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอ้อนวอนหญิงสาว น้ำตายังคงไม่หยุดไหลง่าย ๆนลินจึงเดินเข้ามาหาเขา นั่งลงแล้วถามว่า “ถ้านลินแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น พี่วิชญ์ยอมได้จริง ๆ เหรอ”“...” เมื่อถูกถามแบบนั้น เขากลับพูดไม่ออก “ไม่ได้หรอกแต่ถ้านลินมีความสุขพี่จะ... พี่... พ
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 27 สายไปแล้ว 2/2
เขาร้องไห้ในความฝันแต่น้ำตากลับหยดเปื้อนหมอนอิงจนเปียกปอนพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันใด หันซ้ายมองขวาไม่เห็นร่องรอยแถมบรรยากาศในร้านยังเงียบสงบความคิดในหัวเริ่มปะปนกับความฝันเมื่อครู่อีกครั้ง คิดว่าเธอได้หนีเขาไปอีกแล้วจึงลุกพรวดวิ่งตามหาทุกห้องในชั้นหนึ่งของร้านแล้วขึ้นบันไดไปดูที่ชั้นสองกระนั้น หัวใจจึงเจ็บแปลบขึ้นมาทันใด รู้สึกหายใจไม่ออกเหมือนจะตายให้ได้ เขากุมขมับปวดหัวตุบ ๆ จนภาพที่เห็นตรงหน้าพร่าเลือนแต่เจ้าตัวยังฝืนเพื่อจะลงมาข้างล่างคิดจะออกวิ่งตามหานลินอีกครั้งเผื่อว่าอีกฝ่ายยังหนีไปได้ไม่ไกลแต่สภาพร่างกายของเขาไม่ได้ดีเหมือนเดิมพอที่จะฝืนสังขารไปได้มากกว่านี้ สติที่มีอยู่จึงดับหายไปดื้อ ๆ แข้งขามือไม้อ่อนแรงไม่อาจทรงตัวจับราวบันไดเอาไว้ได้ร่างอิดโรยจึงร่วงจากด้านบนชั้นสองลงมาข้างล่างต่อหน้าต่อตานลินที่เพิ่งเปิดประตูเข้าร้านมาพอดิบพอดี“!!!” ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้าง รีบวิ่งเข้าไปประคองคนตรงหน้าแล้วโทรหาหน่วยแพทย์ฉุกเฉินทันทีหนึ่งชั่วโมงต่อมานลินมองร่างที่นอนหลับใหลเพราะพิษไข้ด้วยความสงสารโดยไม่รู้ตัว แพทย์เจ้าของไข้แจ้งมาว่าเขาเป็นไข้เลือดออก ทั้งยังมีภาวะเครียดสะสมร่างกายอ่อ
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 27 สายไปแล้ว 1/2
หลังจากนราวิชญ์หายหน้าเข้าไปในห้องน้ำนานกว่าปกติ นลินจึงเคาะประตูเรียกแต่ไม่ได้ยินเสียงคนข้างในขานตอบจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปิดประตูเข้าไปดูสถานการณ์ข้างในชายหนุ่มนั่งพิงผนังห้องน้ำหลับใหลราวกับแค่เปลี่ยนที่นอนแห่งใหม่ไม่ให้เปียกฝน เธอจึงต้องคอยถอดเสื้อผ้าที่เขาใส่ออกทีละชิ้นแล้วอาบน้ำให้ เช็ดตัวแล้วลากออกมานอนเตียงข้างนอก เรียกได้ว่าหมดแรงไปไม่น้อยทั้งยังต้องคอยวัดไข้ เช็ดตัวแล้วเฝ้าเขาอีกทั้งคืนจนเธอไม่ได้หลับไม่ได้นอนรุ่งเช้า นราวิชญ์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้ายเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอดช่วงหลังจากที่นลินหนีเขาไป แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังอยู่ตรงหน้าก็โล่งอกที่อย่างน้อยวันนี้หาเธอเจอแล้วจนเผลอเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าคนที่กำลังนอนหลับอย่างอ่อนโยน กระซิบบอกว่า “พี่คิดถึงนลิน”สายตามองคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้นราวกับอยากหยุดเวลาเอาไว้เพราะกลัวว่านลินตื่นขึ้นมาเมื่อใดคงจะไล่เขาออกไปข้างนอกเหมือนเดิม“ตื่นแล้วก็ออกไป แล้วก็อย่าทำตัววุ่นวายอีก ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรกับนายแล้ว” นลินพูดตัดขาดทันทีที่ลืมตาแต่ถึงอย่างนั้น เธอกลับย่นคิ้วเม้มปากแน่นเพราะเวลานี้เสื้อผ้าของนราวิชญ์ยังไม่แห้งแถม
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 26 ขอโทษจริง ๆ
นราวิชญ์รีบลงจากรถวิ่งไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ทันที หัวใจพองโตราวกับความสุขของเขาหวนกลับมาอีกครั้ง แต่เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้กันมากขึ้น เขาผ่อนฝีเท้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่ประดับใบหน้าค่อย ๆ จางลงเพราะเห็นใครบางคนยื่นดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มนลินรับดอกไม้ช่อนั้นมาพลางยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย สายตาละมุนเหมือนที่เคยมองเขาในอดีตเผลอทำให้นราวิชญ์นึกถึงคำพูดของพ่อ“สุดท้ายแล้วแกคงจะเป็นได้แค่คนในอดีตที่ยืนมองอีกฝ่ายจากที่ไกล ๆ เพราะไม่มีช่องว่างให้แกแทรกเข้าไปในชีวิต”ชายหนุ่มตรงดิ่งเข้าไปหาเธอด้วยสีหน้าหลากหลายอารมณ์ในเวลานี้ เอื้อมมือออกไปเพราะอยากสัมผัสไออุ่นจากเธอที่โหยหามานานแต่ถูกใครคนนั้นเข้ามาขวางเอาไว้“คุณเป็นใคร” เขาเอ่ยถาม สายตาไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 24 ตัดใจ
ทันทีที่ได้ยินดังนั้นนลินแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงใด ๆ อีกแล้ว ในใจคิดแต่ว่าเขาเกลียดเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ เสี้ยวหนึ่งของหัวใจที่เคยบอกว่ารักเป็นแค่เรื่องหลอกลวงจริง ๆ หรือในเม
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 22 อย่ายุ่งกับใคร
หลังจากวางสายคนเป็นพี่แล้วนลินไม่รอช้ารีบแต่งตัวแล้วเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางออกจากคอนโดของตัวเองทันทีเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับนราวิชญ์อีกปณัยโทรรายงานเหตุการณ์เช้าวันน
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 21 ใช้หนี้มา
อีกฟากหนึ่งนลินกลับคอนโดทันทีหลังจากเลิกงานที่ร้านดอกไม้ สีหน้ายิ้มแย้มเพราะวันนี้ได้รับการติดต่อจากบริษัทออแกไนซ์ให้ช่วยเตรียมฉากในงานแต่งงาน คิวยาวแน่นขนัดไปจนถึงสิ้นเดือนจนคิดว่าอาจจะมีโบนัสเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พนักงานใ
แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป ตอนที่ 20 กลับบ้าน
เช้าตรู่วันนั้นนราวิชญ์กลับมาหานลินที่ห้องนอนอีกครั้ง ทว่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคนที่อยากพบหน้า สายตาเหลือบเห็นบานประตูตู้เสื้อผ้าแง้มเอาไว้จึงไปเปิดดู พลันได้เห็นว่าข้างในไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย
บางทีคุณอาจจะชอบ
ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.1K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.5K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน100.1K viewsขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง124.6K viewsพระแม่คะ รักนี้ไม่ได้ขอ
suyuesui83 viewsกาลครั้งนั้นคือคุณ
Umamii.126 viewsคุณนายเซี่ยท้องแล้ว คุณชายลู่ยังไม่มูฟออน
ฤดูร้อนที่สดใส75 viewsเกมรักระหว่างสามีภรรยา
โรซา เคน381 views
