แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป

สิบปีก่อนภาพของครอบครัวอันแสนอบอุ่นไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำของนลินเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้เธอจะได้ยินจารวี ผู้เป็นแม่พร่ำบอกว่าเธอเกิดมาจากความรักของพวกเขาแต่นลินมักจะสงสัยอยู่เสมอ คนที่เรียกว่าพ่อนั่นน่ะเคยสนใจใยดีครอบครัวของตัวเองบ้างหรือไม่ ตั้งแต่จำความได้ นลินอาศัยอยู่กับแม่เพียงแค่สองคนในบ้านหลังเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากตลาดสด ทุก ๆ เช้าแม่จะออกไปทำงานในร้านดอกไม้ ส่วนตอนเย็นมักจะไสรถเข็นไปตั้งร้านขายน้ำเต้าหู้ ทำงานทุกอย่างไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเพราะต้องการเลี้ยงดูลูกสาวเพียงคนเดียวให้กินอิ่ม นอนหลับและเก็บเงินไว้เป็นค่าเทอมเพื่อที่นลินจะได้มีโอกาสเรียนเหมือนอย่างลูกคนอื่น ๆ ชีวิตแม่ลูกควรจะไปได้ดีแท้ ๆ แต่วันดีคืนดีพ่อที่หายไปหลายเดือนก็หวนกลับมาเกาะอาศัยผู้หญิงตัวเล็กกินไปวัน ๆ ทว่า ความเลวร้ายไม่ได้มีแค่เท่านั้น ช่วงกลางดึกของทุกคืน เธอมักจะได้ย

ชายคนนั้นชื่อว่าธนา อายุราวยี่สิบสี่ปีเหมือนเพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ คนในหน่วยงานแนะนำให้เขาคอยดูแลเคสของนลินเพราะนิสัยเป็นมิตร สุภาพและสามารถรับมือกับสถานการณ์กดดันได้ดีในระดับหนึ่ง คงจะเป็นประโยชน์แก่นลินบ้าง แรกเริ่มธนาค่อย ๆ ให้ความช่วยเหลือตามระเบียบแบบแผนไปทีละอย่าง ซึ่งสิ่งเหล่านั้นก็ได้ผลดีเพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ความร่วมมือทำให้พวกนักเลงไม่กล้าคิดทำอะไรบุ่มบ่าม จนเวลาผ่านไปเกือบสามเดือน นลินรู้สึกว่าสนิทสนมกับเขาและเจ้าหน้าที่ในหน่วยมากขึ้น พลันเกิดความไว้ใจคนอื่นขึ้นมาอีกครั้ง ธนาชวนเธอไปเลือกซื้อของมาทำกับข้าวให้จารวีเพราะเห็นว่าช่วงนี้แม่ของเด็กสาวกินอะไรไม่ค่อยได้ “คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ แค่นี้หนูก็เกรงใจจะแย่แล้ว” นลินเอ่ยปากบอกคนตรงหน้า “ใส่ผักอันนี้ด้

ครั้นสั่งลูกน้องตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาหันหน้ามาหานลินมองด้วยสายตาหื่นกระหายแล้วเชยคางคนตรงหน้า “ทีนี้ก็ทำอย่างที่บอกฉันสักทีสิ” เสี่ยภพแสยะยิ้มพลางเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะจับมือของนลินมาวางไว้เหนือเข็มขัด “เริ่มจากถอดตรงนี้ออกแล้วค่อย ๆ ลูบให้ฉันชื่นใจสักหน่อย” นลินหน้าชาไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องพบเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจสักนิด ลึก ๆ ในใจโกรธแค้นที่พ่อซึ่งไม่เคยทำหน้าที่คิดจะขายลูกสาว “เสี่ยขา ดื่มเหล้าก่อนดีไหมคะ” เธอลุกขึ้นยืนจะเดินไปเตรียมเครื่องดื่มมาให้แต่ถูกคว้ามือเอาไว้ก่อน จึงโน้มน้าวใจให้อีกฝ่ายยอมตกลง “ผู้จัดการร้านบอกว่าเหล้าตัวนี้ดีกรีแรง กินแล้วกระชุ่มกระชวย เสี่ยไม่อยากลองดูเหรอคะ เวลาทำเรื่องอย่างนั้นอาจจะสนุกขึ้นก็ได้” 

วันหนึ่งในฤดูหนาวนราวิชญ์อายุเพียงแปดขวบตอนที่ได้ยินพ่อกับแม่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง ทุกครั้งมักจะเห็นแม่ร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ อยากเข้าไปปลอบใจเธอแต่ไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร ในตอนนั้นไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่สองคนมีเรื่องอะไรนักหนาถึงขนาดต้องทะเลาะกันแทบบ้านแตก ครั้นจะแอบฟังต้นตอสาเหตุปัญหาครั้งใด เขาและน้องสาวที่อายุห่างกันสี่ปีก็มักจะถูกแม่บ้านพาออกไปเล่นข้างนอกเสมอ รู้ตัวดีว่าความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ไม่ลงรอยกันมาตั้งนานแล้ว แต่ถึงอย่างไร เขายังคงหวังอยากให้คนเป็นพ่อช่วยทะนุถนอมหัวใจของแม่ตัวเองบ้าง เขาเพิ่งจะมารู้ตอนที่โตแล้วนี่เองว่าพ่อมักจะอ้างเรื่องงานไม่กลับบ้านบ่อยครั้งเพราะหลีกเลี่ยงการทะเลาะกับแม่ แต่แม้จะทำแบบนั้นแล้วสถานการณ์กลับไม่ดีขึ้นเลยเพราะวันหนึ่งเขาเห็นแม่เริ่มทำร้ายตัวเองด้วยการกรีดข้อมือและบท

นับตั้งแต่วันที่นราวิชญ์ได้พูดคุยกับภิญโญ ท่าทีของเขาที่มีต่อนลินจึงเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตเพราะคิดว่าคนเป็นพี่คงกำลังยุ่งกับงานที่บริษัทปัญหาภายในยังคงยืดเยื้อเพราะกรรมการบริหารแบ่งออกเป็นสองฝ่าย หญิงสาวจึงไม่ได้เห็นหน้านราวิชญ์อยู่พักใหญ่แต่ถึงอย่างนั้น เธอยังคงหวังว่าเขาจะตอบข้อความที่เธอส่งไปหาบ้างอย่างน้อยวันละครั้งก็ยังดีหากไม่ว่างจริง ๆหลายวันผ่านไปข้อความยังคงไม่ขึ้นแสดงว่าอีกฝ่ายอ่านแล้วราวกับว่าเขาไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์เลยสักนิด นลินจึงได้แต่จ้องมองหน้าจอรออยู่อย่างนั้นเพราะความคิดถึงทันใดนั้น เสียงรถยนต์วิ่งเข้ามาบ้านเล็กในรอบหนึ่งอาทิตย์ นลินใจเต้นตึกตักหันไปมองตามเสียงครั้นได้เห็นหน้าของเขาจึงรีบวิ่งเข้าไปกอด พลางถามไถ่ด้วยความห่วงใยเหมือนอย่างเคย “งานยุ่งมากเลยเหรอคะ”“อืม” เจ้าตัวพยักหน้า สีหน้าเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เขาออดอ้อนหญิงสาวด้วยการหอมแก้มแล้วจูบอย่างดูดดื่มโดยไม่สนสายตาใคร กระซิบแผ่วเบา “คิดถึง”แม้ว่าจะเหนื่อยจากการโหมงานมานานแต่พอเห็นสีหน้าสดใสของนลินแล้วกลับรู้สึกในใจว่า มีความสุขมากเลยสินะครั้นนึกถึงภาพสุดท้ายที่ได้เห็นแม่ก