EP.2/2 ผู้ชายมีตำหนิ

โบราณเขาว่าไว้ หากผู้ใดเคยผ่านการแต่งงานมีครอบครัวมาแล้วจะถือว่าคนคนนั้นมีตำหนิ หากคำโบราณที่ว่าไว้นั้นเป็นจริง ทิวากร อนันต์ธีรกุล ที่เคยได้ผ่านการแต่งงานและหย่าร้างมาแล้วถึงสามครั้งด้วยกัน นับว่ามีตำหนิอยู่ไม่น้อย นักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบสองปี ชายหนุ่มผู้ที่หลายคนเห็นพ้องต้องกันว่าเขานั้นเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อม ดีเลิศทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งรูปร่างหน้าตา การศึกษา หน้าที่การงานและฐานะทางการเงิน เขาเป็นที่หมายปองของเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่ที่อยากแปลงร่างเป็นหนูตกถังข้าวสาร ใคร ๆ ก็อยากได้มีโอกาสใกล้ชิดเขา แม้แต่หญิงสาวจากวงสังคมชั้นสูง คนในชนชั้นเดียวกับเขาก็ต่างพากันสนใจอยากเข้ามาทำความรู้จักมักจี

พูดง่าย ๆ ทิวากรคนนี้เป็นเหมือนเพชรยอดมงกุฎที่ผู้หญิงมากมายอยากจะคว้ามาครอบครองให้ได้ แค่นั่งเท้าคางคิดเพ้อฝันว่าได้แต่งงานเป็นภรรยาของเขา ได้เป็นคนที่ครอบครองหัวใจทายาทเพียงหนึ่งเดียวของเครืออนันต์ แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว พวกเธอเหล่านั้นเชื่อเหลือเกินว่าการได้เป็นเมียทิวากรคือความสำเร็จของชีวิตแบบหาที่เปรียบไม่ได้

จริงอยู่ที่หลายคนซึ่งไม่เคยได้ใกล้ชิดต่างก็เข้าใจว่าทิวากรนั้นเป็นชายในฝัน แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่แอบคิดว่าเขาคนนี้จะต้องมีอะไรสักอย่างที่บกพร่อง เพราะไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่จะสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง และเช่นกัน…หากเขาเพอร์เฟคจริง มีเหตุผลอะไรกันที่จะทำให้มีการหย่าร้างมากถึงสามครั้งภายในเวลาสามปี

เขาอาจเป็นพวกเจ้าชู้ไม่รู้จักพอที่นอกใจเมียเป็นงานอดิเรก

อาจเป็นพวกเซ็กส์ซาดิสม์จนทำให้บรรดาเมียทั้งสามคนของเขารับไม่ได้

หรือเขาเป็นพวกชอบบงการ เป็นพวกหัวเผด็จการจนเมีย ๆ ทั้งหลายต้องขยาดกลัว

ไม่มีใครรู้คำตอบเหล่านั้น ไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าชีวิตเบื้องหลังสายตาคนอื่นของทิวากรนั้นเป็นอย่างไร อาจพูดได้ว่าเขาเป็นนักธุรกิจหมื่นล้านคนเดียวที่ไม่เคยออกมาพูดเรื่องส่วนตัวของตัวเองที่ไหน ไม่เคยทำการตลาดเพื่อสร้างภาพลักษณ์อะไรทั้งนั้น ชื่อเสียงที่ได้มาล้วนแล้วแต่เกิดจากธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างมากเท่านั้น

ธุรกิจในเครืออนันต์นั้นมีมากมายตั้งแต่ห้างสรรพสินค้ารวมหลายสิบสาขาทั่วประเทศ และยังมีซุปเปอร์มาร์เก็ตระดับไฮคลาสที่คัดสรรแต่ของนำเข้ามาวางขาย รวมไปถึงโรงแรมระดับห้าดาว มีพนักงานภายใต้การดูแลของเครืออนันต์นับหลายพันชีวิต เวลาทั้งหมดที่มีทิวากรจึงยกมันให้กับการทำงาน เพราะหากวันไหนที่เขาหยุดพัก หรือหากวันใดที่เกิดความผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่เพียงนิดเดียว หลายพันชีวิตเหล่านั้นจะเดือดร้อนไปด้วย เพราะถ้าแค่ทิวากรก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวจนล้มลง ทุกคนก็ล้มตามกันเป็นโดมิโน่

หากอยากได้เวลาของทิวากรจะต้องขอนัดล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นคนที่ได้ชื่อว่าแม่ก็ตาม

“ผมมีเวลาห้านาทีก่อนเข้าประชุม คุณแม่มีธุระอะไรครับ?” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่มาพร้อมสายตาคมเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแสนจะเย็นชา เมื่อพิมพ์ประภาผู้เป็นแม่เดินเข้ามาในห้องทำงานของประธานบริษัทซึ่งตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของห้างโมเมนตัมสาขาแรก สาขาที่ทำกำไรให้มากที่สุดจากบรรดาทุกสาขาที่มี

“แม่รอเวลาที่ได้เจอลูกมาสองอาทิตย์ แต่กลับได้เวลาแค่ห้านาทีเองเหรอ? ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือไงทิวา?” พิมพ์ประภาทำทีน้อยใจลูกชายคนเดียว ลูบแท่นคริสตัลที่สลักชื่อตำแหน่งประธานบริหารของลูกชายไปพลาง “แค่ห้านาที มันจะทำอะไรได้?”

“ถ้าคุณแม่รีบพูดสิ่งที่อยากจะพูดออกมา ผมว่ามันน่าจะพอ เอาแต่เนื้อ น้ำไม่ต้อง” ทิวากรไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ นับแต่การหย่าร้างครั้งที่สามเมื่อปีก่อน เขาก็ไม่เคยกลับบ้านอีกเลย ไม่เคยพูดคุยกับแม่นานเกินกว่าห้านาที

“อย่าเย็นชากับแม่นักเลยทิวา แม่รู้ว่าแม่ผิดที่เอาแต่หาผู้หญิงมายัดเยียดให้ลูกแต่งงานด้วย…ลูกจะด่าจะว่าแม่ก็ได้ แม่มันตาถั่วที่ไปคว้าเอาผู้หญิงหิวเงินพวกนั้นให้มาเป็นเมียลูก แต่ซินแสชิงเขาบอกมาแบบนั้น เขาบอกว่าผู้หญิงพวกนั้นจะช่วยเสริมบารมีให้กับลูก” พิมพ์ประภานั้นชอบทำบุญเป็นชีวิตจิตใจ แถมยังเป็นสายมูเตรู ตามไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์มาแล้วครึ่งค่อนโลก อะไรที่เขาว่าดีว่าเจ๋ง ที่บอกว่าของแท้แน่นอนเธอไปมาหมดแล้ว หมอดูเจ้าดังค่าครูหลักล้านก็ไม่เกี่ยง ขอแค่ได้เจอคนที่แม่นพอ คนที่จะช่วยเฟ้นหาลูกสะใภ้ดี ๆ คนที่จะเข้ามาช่วยเสริมอำนาจ เสริมเงินทองและบารมีให้ลูกชายของเธอก็เป็นพอ

“ผมยอมให้คุณแม่มาสามครั้งแล้ว สามครั้งมันยังไม่มากพอให้คุณแม่รู้อีกเหรอว่าหมอดูกับซินแสพวกนั้นมันของปลอม ทั้งเวทกา ไปรยา หรือแม้แต่อลิชา ผู้หญิงสามคนนั้นมาแต่งงานกับผมก็เพื่อหวังอยากจะได้เงินทั้งนั้น พวกเธอไม่ได้รักผมเลย แล้วก็เหมือนกัน…ผมรักพวกเธอไม่ลง อยู่ด้วยแล้วอึดอัด ยิ่งนอนด้วยแล้วก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ไม่มีสักคนที่คิดอยากจะแบ่งเบาภาระ งานการไม่ทำ…วัน ๆ คิดแต่เรื่องใช้เงินแล้วก็เรียกร้องอยากได้เวลาจากผม อยากให้ผมคอยเอาใจ อยากให้ผมพาไปเที่ยว ไปอวดรวยต่อหน้าใคร ๆ ถ้าคุณแม่มาเพื่อพูดเรื่องหาเมียคนที่สี่ให้ผม ผมขอบอกเอาไว้ตรงนี้ว่าผมพอแล้ว”

“ทิวา…”

“ผมเหนื่อย…ผมเหนื่อยมากจริง ๆ เหนื่อยกับการแต่งงาน กับการพยายามอดทนทำตามความต้องการของคุณแม่ ผมอยู่ได้โดยไม่ต้องมีเมีย ผมไม่อยากแต่งงานแล้วครับ ขอเถอะนะ อย่าเอาเรื่องแต่งงานมาพูดกับผมอีก”

“ตั้งแต่ไม่มีคุณพ่อ แม่พยายามจะเป็นแม่ที่ดีให้ลูก พยายามเติมเต็ม อะไรที่คิดว่ามันดีกับลูก แม่อยากทำ…แม่รู้ว่าลูกเหนื่อยกับการดูแลเครืออนันต์ ลูกแบกรับภาระที่หนักอึ้งขนาดนี้มาตั้งแต่เด็ก เพราะแบบนั้นถึงได้อยากจะหาผู้หญิงดี ๆ สักคนมาช่วยดูแลลูก คนนี้น่ะแม่มั่นใจว่าเขาไม่คิดจะหวังเงินของเรา เพราะครอบครัวเขามีฐานะ เผลอ ๆ รวยกว่าเราเสียอีก การศึกษาดี ทำงานเก่ง หน้าตาก็สวยมากด้วย แม่อยากให้ทิวาลองไปเจอเขาดูสักครั้ง” แม้จะได้ยินคำปฏิเสธอันหนักแน่นจากลูกชาย แต่พิมพ์ประภาก็อยากจะลองพยายามดูอีกสักครั้ง

“ครบห้านาทีแล้วครับ ผมขอตัวไปประชุมก่อน” ทว่าทิวากรกลับไม่สนใจไยดีความหวังดีของแม่เลยแม้แต่น้อย ก็อย่างที่บอก…เขาเหนื่อยกับการแต่งงาน เขาเบื่อการต้องมานั่งเอาอกเอาใจเมีย เข็ดขยาดกับการต้องฝืนทนพยุงความสัมพันธ์ที่มีแต่เปลือกเพียงเพื่อให้แม่สบายใจ เขายอมอยู่แบบนี้ไปจนตาย ทำงานแล้วนอน ตื่นขึ้นมาก็ทำงานต่อ ทำงานให้หนักที่สุดจากนั้นก็โรยราตายไปในสักวัน

“ทิวา แต่คนนี้แม่มั่นใจว่าเขาเหมาะกับลูกจริง ๆ นะ เชื่อแม่อีกสักครั้งได้ไหม?” คนเป็นแม่ยังคงพยายาม แต่ดูเหมือนว่าความพยายามนั้นจะไร้ความหมาย เมื่อลูกชายเดินออกไปห้องทำงานไปแล้ว

“รสา…ฝากส่งแม่ผมด้วย” ท่านประธานบอกกับเลขาส่วนตัวตอนออกมาจากห้องทำงาน ก่อนจะเดินออกไปทางห้องประชุมบอร์ดบริหารทันที