นายหัว (เถื่อน) กระหายรัก

นายหัว (เถื่อน) กระหายรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-24
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
62Bab
1.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะเป็นลูกมาเฟียถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก จู่ๆ ก็ถูกแม่ตัดหางปล่อยวัดให้เผชิญชะตากรรมด้วยตนเอง เผชิญชะตากรรมไม่ว่า แต่วันแรกเธอก็ทำคนตายแล้ว เหตุการณ์ในวัยเด็กทำให้เธอไร้สติหยั่งคิด เผลอเข้าร้านหรูจนกินไวน์ราคาแพงหมดไปสองแสน แม้จะจำนำของในตัวจนหมดแต่ก็ไม่พอ เพราะกลัวว่าพ่อกับแม่จะรู้ เธอจึงเลือกใช้กายชดใช้แทน แต่ใครคิดว่าหลังจากสิ้นคิดคืนนั้น เธอก็ต้องพบปัญหาไม่รู้จบ

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1 คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะ

パーティーの席で、娘がわざと大声で夫に言った。

「パパ、小森お姉さんがパパの赤ちゃんを妊娠したでしょ。これから私たち一緒に暮らすの?」

夫は切ったステーキを私の前に置き、静かに言った。

「俺はママと約束したんだ。もしどちらかが先に裏切ったら、その人は永遠に相手の世界から消えるって。

その代償を俺は背負えない。だから上手く隠していた。

赤ちゃんが生まれても、彼女たちを絶対にママの前に現れさせはしない」

そう言い終えると、永遠にお前を愛していると手話で伝えてきた。

だが彼は、私の目が赤くなっていることに気づかなかった。

彼は、私の耳が一週間前に治ったことに気づいていない。

そして、私がずっと前から彼らの関係を知っていることにも気づいていない。

さらに、彼らに内緒で、私が教育支援のために貧困地域に行く航空券を買っていたことも知らない。

あと七日で書類が下りたら、私は彼の世界から完全に消えるのだ。

……

テーブルの前に置かれたステーキを押しのけ、私はもう彼らとこの芝居を続ける気がなかった。

私が立ち上がると、木村一輝(きむら いつき)は慌ててついてきて、どうしたのかと手話で尋ねた。

私は首を振り、静かに言った。

「もう遅いから、帰って休むわ」

一輝もついて行こうとしたが、数人の親友に止められた。

「秋(あき)さん、体調悪いんだから、もっと休まなきゃ。でも、お前は急いで帰ることないでしょ?」

「そうそう、思乃さんももうすぐ来るんだ。一日会ってないのに、会いたくないの?」

娘の木村巧美(きむら たくみ)も一輝の袖を引っ張り、言った。

「パパ、私は小森お姉さんに会いたいよ。ママと一緒に帰らなくてもいい?」

その言葉を聞き、一輝の顔に一瞬慌てた表情が浮かんだ。

私が怒った表情を見せないのを見ると、一輝は眉をひそめ、言った。

「秋の前で思乃の名前を出さないでくれ」

「大丈夫よ。ママには聞こえないわ」

巧美の言葉を聞いて、私は一輝を再び椅子に座らせた。

「私ひとりで帰るわ。あなたたちはここに残って」

そう言うと、私はすぐに振り返り、去った。一輝が引き留めるチャンスも与えなかった。

外に出て少し歩いたところで、小森思乃(こもり しの)が急ぎ足でホールに入って来た。

意図的か無意識か、彼女の肩が私にぶつかった。そして、私はよろめいた。

思乃は個室に入り、手を伸ばす巧美をそのまま抱き上げた。

「巧美、一日会わなかったけど、私に会いたかった?」

「もちろん会いたかったよ」

それを聞くと、思乃は微笑んだ。

「じゃあご褒美ね」

巧美はすぐに思乃の顔にキスをした。

彼女たちの親密な様子を見ていると、まるで本当の母娘のようだ。

思乃は巧美を下ろし、今度は一輝を抱きしめた。その眉目には甘えるような表情が浮かんでいる。

一輝の目には、私が今まで見たことのない優しさが宿っている。

言葉を発する前に、思乃はつま先立ちで一輝にキスをした。それは熱く深いものだ。

「もう十分だろ。もう何か月も経ってるのに、まだラブラブかよ」

彼の親友たちは全く気にせず、巧美も慣れた様子で見物している。

私は彼らを見て、心が極限まで冷たくなるのを感じた。

どうやらみんな、彼らがずっと一緒にいたことを知っていて、私だけが騙されていたらしい。

思乃は周りの茶化す声に口元を少し上げた。

まるで盛り上がっていないことを心配しているかのように、周りの人々は囃し立て、前回一輝が思乃を抱いたのはいつかと尋ね始めた。

一輝は少し恥ずかしそうに下を向くが、思乃は興奮した表情を浮かべている。

「一昨日、主寝室の隣の部屋」

私は思乃と同時に呟いたが、個室の中の人々は興奮した笑みを顔に浮かべた。

「ハハハ、一輝、やっとやったか」

「俺たちみたいな身分の人間が、純情ぶる必要あるか?」

「隠し通せば、一生楽しくやれるんだ。秋さんは耳が聞こえないから、気づかないよ」
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
62 Bab
ตอนที่1 คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะ
เจด้าปรายตามองเพื่อนร่วมชั้นเรียนในห้องพร้อมถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมเธอต้องมานั่งอยู่ที่นี่ท่ามกลางคนแปลกหน้า สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย น่าโมโหชะมัด กะอีแค่เธอขัดคำสั่งพ่อแม่ไม่กี่ครั้งก็ถูกส่งกลับเมืองไทยแบบกะทันหันชนิดไม่ให้ตั้งตัว โดยบอกว่าเพื่อดัดนิสัยเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจของเธอ หึ ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้นคือการ ถูกส่งให้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยภาคธรรมดา แทนที่จะเรียนภาคอินเตอร์ให้สมกับฐานะสักหน่อยเจด้าตัดสินใจเดินออกจากห้องเรียนที่แสนน่าเบื่อโดยไม่สนใจสายตาทุกคู่ที่มองเธอเป็นตาเดียว เมื่อมาถึงรถเก๋งคันงามเด็กสาวก็ออกคำสั่งทันที“ไปที่ไหนก็ได้”“ครับ” ลูคัส ชายวัยกลางคนรับคำสั้น ๆ ปิดประตูรถให้สาวน้อยคนงามที่ตอนนี้หน้าตาบึ้งตึง ในฐานะคนขับรถที่ทำงานกับตระกูลนี้มานานจึงขับรถไปยังสวนสาธารณะที่ใกล้ที่สุดทันทีอย่างรู้ใจ ในยามนี้จะมีอะไรดีไปกว่าการพาเธอไปยังที่ที่ทำให้สาวน้อยรู้สึกผ่อนคลาย เมื่อไปถึงเขาก็หาที่จอด ปล่อยให้เธอลงไปเพียงลำพังหญิงสาวลงจากรถแล้วไปเดินเล่นที่ริมบึง ระหว่างนั้นก็หยิบหินก้อนเล็ก ๆ ขึ้นมาเขวี้ยงลงน้ำเพื่อระบายอารมณ์ หลังจากนั้นไม่นานผู้เป็นแม่ก็ต
Baca selengkapnya
ตอนที่2 นึกดูถูกในใจ
สองสาวลงมาที่ชั้นล่าง เห็นร้านอาหารตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามตึก แต่สะพานลอยที่จะข้ามไปอยู่ค่อนข้างไกล มลฤดีจึงฉุดมือเจด้าวิ่งข้ามถนน!!“เดี๋ยว ๆ!!” เจด้าที่ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้รีบร้องห้าม แต่ไม่ทัน เสียแล้ว เสียงรถเบรกดังลั่นถนนพร้อมกับเจด้าที่หลับตาปี๋ คิดว่าตัวเองคงต้องตายกลายเป็นผีเฝ้าถนนแน่ ๆ ทว่าผ่านไปสักครึ่งนาทีก็ยังไม่รู้สึกเจ็บ จึงลืมตาขึ้นมองก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ารถคันนั้นได้หักหลบเข้าข้างทางจนชนเข้ากับเสาไฟฟ้าเสียแล้วเจด้าเห็นว่าคนขับเหมือนจะยังมีสติอยู่เธอจึงจะวิ่งเข้าไปดู แต่จู่ ๆ มีรถอีกคันวิ่งตามมาด้านหลังอย่างเร็วก่อนชนรถคันที่คาเสาไฟอยู่เต็มแรง “โครม!!”เจด้าแทบช็อก ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก มลฤดีฉุดเพื่อนให้ไปยืนบนเกาะกลางถนน เสียงรถกู้ภัยที่แล่นผ่านมาพอดีดังแสบแก้วหู เจ้าหน้าที่รีบลงไปช่วยผู้เคราะห์ร้ายที่มีเลือดท่วมตัวออกมาจากรถ“ตายแล้ว...ผู้ชายคนนั้นตายแล้ว เราสองคนทำให้เขาต้องตาย” เจด้าพูดเสียงสั่น มือเย็นเฉียบ มลฤดีตั้งสติได้เร็วกว่า รีบพาเพื่อนข้ามไปอีกฝั่งทันที“ถ้ามีใครถามก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็นนะเข้าใจไหม พวกเรามาเห็นก็หลังจากที่รถชนกันแล้ว” มลฤดีกำชับขณะที่ทั้งสองคนนั
Baca selengkapnya
ตอนที่3 ลืมถามชื่อเธอ
“ผมมีความสุขมาก”เธอเหนื่อยแต่ก็ต้องคิดถึงวันข้างหน้า “ฉันไม่ติดค้างคุณแล้วนะ” เจด้าลืมตามองเขา“ว่าแต่คุณพอมีตำแหน่งว่างในร้านบ้างไหม ฉันอยากทำงาน” สำหรับเจด้าเงินแค่หนึ่งพันบาทต่ออาทิตย์ไม่พอแน่ ๆพีรพัฒน์มองใบหน้างาม คิดว่าแค่เธอนอนกับเขา เขาก็พร้อมจะเลี้ยงดูเธออย่างดี“ถ้าผมจะเลี้ยงดูคุณ...”เจด้าส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า“คุณบอกว่าแค่คืนเดียว พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนี้อีก ฉันอยากทำงานหาเงินเอง คุณพอจะมีงานว่างไหม ถ้าไม่มีฉันไปหาที่อื่น ก็ได้”โอ้ เด็ดเดี่ยวจริง ๆ พีรพัฒน์ไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ถูกเขาพรากความบริสุทธิ์ แต่เธอกลับไม่คิดจะต่อรองหรือเรียกร้องเงินเพิ่ม หนำซ้ำยังของานเขาทำ ถ้าไม่ให้ก็พร้อมจากไปโดยง่าย“ถ้าคุณอยากทำงาน ผมมีตำแหน่งว่างพอดี”เจด้าหันไปมองร่างเปลือยที่เดินมายื่นนามบัตรให้ “พรุ่งนี้บ่าย สามโมงเข้ามาที่ร้าน ผมจะสอนงานคุณก่อนเริ่มงาน ร้านอาหารของเราส่วนมากให้บริการลูกค้าระดับสูง ดังนั้นจะผิดพลาดไม่ได้ เข้างานสี่โมง ออกงานตอนเที่ยงคืน”เจด้าพยักหน้าเข้าใจ และรู้สึกโชคดีที่เวลางานกับตารางเรียน ไม่ชนกัน เธอจึงออกจากห้องแล้วกลับที่
Baca selengkapnya
ตอนที่4 ไปนอนได้แล้ว
เจด้ารีบสวมชุดคลุมแล้วลงไปด้านล่าง “มีอะไรหรือคะคุณลุง”“ผมแวะเอานี่มาให้ครับ ขอโทษที่มาช้าไปหน่อย”เจด้ามองโคมไฟอันเล็ก ๆ ในมือคนขับรถ “ต้องอยู่ร่วมกับคนอื่นด้วย ผมเลยไม่ซื้ออันที่สว่างมาก แต่ก็จะไม่มืดเกินไปจนทำให้คุณหนู ฝันร้ายแน่นอน”เจด้าฉีกยิ้มกว้าง รับโคมไฟมาถือ ลูคัสวางมือลงบนศีรษะเจด้าแล้วโยกเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู “ไปนอนได้แล้ว”“ค่ะ” พูดจบเจด้าโน้มตัวจูบแก้มอีกฝ่ายตามความเคยชินตั้งแต่เด็ก ๆ“ฝันดีนะคะ ลุงลูคัส” เธอยิ้มและยกมือโบกลา ลูคัสมองส่งเด็กสาวจนหายเข้าไปในบ้านแล้วจึงค่อยเดินกลับขึ้นรถก่อนจะโทร.รายงานเจ้านาย“เรียบร้อยแล้วครับมาดาม”เฮ้อ เป็นห่วงลูกแต่ก็ใช้เขาออกหน้าตลอด ไม่รู้ว่าจะปิดบังความรู้สึกของตัวเองไปทำไม ลูคัสขับรถออกไปโดยไม่สังเกตว่ามีรถเก๋ง อีกคันจอดซุ่มดูอยู่ข้างหอชายหนุ่มในรถคันดังกล่าวเพ่งมองป้ายทะเบียนรถหรูที่ขับออกไปก่อนหันกลับมา เงยหน้ามองไปทางหน้าต่างห้องพักของหญิงสาวที่ตัวเองเพิ่งนอนด้วยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี้เจด้าขึ้นห้องแล้วเดินออกมารับลมที่ระเบียงโดยไม่รู้ว่ามีคนเฝ้ามองอยู่ พีรพัฒน์เปิดกระจกรถ ปล่อยควันบุหรี่ที่ตัวเองสูบออกนอกหน้าต่างพลางนึก
Baca selengkapnya
ตอนที่5 ลืมสนิทเลย
เงินที่น้องชายให้มาพอจะประทังชีวิตต่อได้สักพัก แต่ก็ต้องใช้อย่างจำกัดจำเขี่ย อย่างข้าวที่เคยกินมื้อละหมื่นก็เหลือจานละไม่ถึง ร้อยบาท เจด้าได้แต่รู้สึกเศร้ากับชีวิตอันแสนรันทดของตัวเองช่วงแรกเธอรู้สึกแย่จริง ๆ เห็นอาหารในจานแล้วพานกินไม่ลง แต่กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง เมื่อไม่มีทางเลือกก็เริ่มชินไปเอง เอาตรง ๆ จานละไม่ถึงร้อยกลับรู้สึกอิ่มกว่าจานละเป็นหมื่นเสียอีกเจด้ามองถาดอาหารที่มีกับข้าวให้เลือกมากมาย แต่เธอไม่ชอบกินไก่อีกทั้งยังแพ้กุ้ง จึงต้องเลือกมากกว่าคนอื่น กว่าจะได้เมนูที่ถูกใจคนที่คอยอยู่ก็กินไปครึ่งจานแล้ว“รีบกินเร็วเข้า ไหนบอกว่าจะต้องไปทำงานอีก”ลืมสนิทเลย วันนี้วันอาทิตย์ เธอนั่งทำการบ้านจนลืมเวลา พอยกนาฬิกาดูก็พบว่าใกล้บ่ายสามโมงแล้ว จึงรีบกินข้าวเพื่อไปตามนัดหมายมลฤดีมองเพื่อนร่วมหอพลางคิดในใจ แม้อีกฝ่ายจะดูแปลก ๆ ในบางครั้ง แต่นิสัยก็ไม่ได้แย่มากมาย จึงหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นต่อร้านอาหาร Dark&Love Me ร้านอาหารหรูที่เธอเผลอเดินเข้ามา ในคืนนั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะกลับมาที่นี่อีก แต่ในฐานะลูกจ้าง เพราะมัวแต่ยืนนิ่ง ทำให้คนด้านหลังที่ยืนคอยพูดขึ้น“จะเข้าหรือไ
Baca selengkapnya
ตอนที่6 สมภารกินไก่วัด
“ได้ค่ะ” คุณหนูผู้ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่ก็ไม่เคยกลัวสิ่งใดยกเว้นพ่อกับแม่ ขานรับอย่างกระตือรือร้นแล้วเดินไปหยิบสมุดจดออร์เดอร์พุ่งไปยังโต๊ะลูกค้าที่ยกมือเรียกพอดีพีรพัฒน์นั่งตรวจบัญชีของร้านอยู่สักพัก ใกล้เสร็จเขาเงยหน้าและมองผ่านกระจกก็แทบจะลุกพรวดเมื่อเห็นพนักงานใหม่วิ่งไปโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี้ทีเพื่อรับออร์เดอร์ ลูกค้าเยอะแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือลูกค้าผู้ชายทั้งหลายที่มองคนรับออร์เดอร์ด้วยสายตาหวานฉ่ำ น้ำลายแทบหก จนเจ้าของร้านต้องรีบลุกออกจากห้องเจด้าที่กำลังจะไปรับออร์เดอร์โต๊ะใหม่ถูกพีรพัฒน์จับแขนลากเข้าไปในห้องกระจก อรอุมาเห็นฉากเด็ดเต็มสองตาก็ได้แต่ยกมือปิดปาก ก่อนสั่งให้พนักงานคนอื่นไปรับออร์เดอร์แทน ใช่ว่าเธอจะจำหญิงสาว ในคืนนั้นไม่ได้หรอกนะ แต่ในเมื่อเจ้านายไม่พูด เธอก็ต้องทำไม่รู้ไม่เห็นสมภารกินไก่วัดคืนนั้นเกิดหิวอีกรอบแล้วสินะเจด้ายืนตาแป๋วพร้อมถามชายที่จู่ ๆ ก็ฉุดเธอเข้ามาในห้อง “เจ้านายมีอะไรให้เจนทำหรือคะ”คนหงุดหงิดเดินไปมา สองมือล้วงกระเป๋าเหมือนอยากถามแต่ ไม่กล้า แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว“ทำไมเธอถึงปฏิเสธฉัน”ปฏิเสธเรื่องอะไร เจด้าพยายามนึกก็นึกไม่
Baca selengkapnya
ตอนที่7 อีกฝ่ายทำหน้าเป็นเหมือนไม่รู้เรื่อง
คนที่นอนหลับไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เผชิญกับอะไร พอลืมตา อีกทีก็พบว่าสองข้างทางมีแต่บ้านเรือนหลังเล็ก ถนนก็แคบลงเรื่อย ๆ“เจ้านาย เราจะไปไหนกันคะเนี่ย” เธอหันไปมองเขาที่หันมาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ไปภูเก็ต”“แต่เจนมีเรียนหนังสือวันนี้”“หยุดสักสี่ห้าวันคงไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างพวกเราก็มาไกลเกินกว่าจะกลับแล้ว หรือถ้าเธออยากกลับก็ต้องกลับเอง”บ้าสิ!! เธอกลับเองเป็นที่ไหน คนถูกลักพาตัวพยายามตั้งสติ ก้มมองหากระเป๋า แต่ไม่เจอ!! เธอจำได้ว่าหิ้วออกมาด้วยนี่“เจ้านาย เห็นกระเป๋าเจนไหม”อีกฝ่ายทำหน้าเป็นเหมือนไม่รู้เรื่อง “ตอนที่เธอขึ้นรถ ฉันไม่เห็นเธอถืออะไรมานะ”จริงเหรอ เธอใจลอยขนาดนั้นเชียว เจด้าก้ม ๆ เงย ๆ มองหากระเป๋าทั่วรถ เพราะคิดจะโทร.บอกให้ลุงลูคัสมาช่วย โดยไม่รู้ว่าหาไปก็เปล่าประโยชน์เหมือนจะหมดหวัง เจด้าได้แต่ถอนหายใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ “เจ้านายกลับไปส่งเจด้าไม่ได้ใช่ไหม”ครั้นจะถามสาเหตุที่อีกฝ่ายพาเธอมาด้วยก็รู้ว่าเหนื่อยเปล่า เธอจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง และไม่พูดอะไรต่อ“หิวไหม”เงียบ ไม่มีเสียงตอบ พีรพัฒน์จึงจอดเทียบร้านอาหารข้างทาง แล้วลากเธอลงไปกินด้
Baca selengkapnya
ตอนที่8 อาบน้ำที่ไหน
คนใจเย็นแต่เต็มไปด้วยแผนการรอให้เธอเดินไปหาเขา แทนที่จะหนีหรือถอยห่างก็เดินเข้าไปในบ้าน “เสื้อผ้าของใช้ของแม่ฉันยังมีอยู่ เธอใช้ของพวกนี้แทนแล้วกันนะ”เจด้าพยักหน้ามองผ้าถุงหลายผืน “ถ้านุ่งไม่เป็นก็ให้ป้าเรียมสอน” เธอพยักหน้า ไม่ได้บอกว่าตัวเองนุ่งเป็น จากนั้นมองสำรวจห้องในบ้านที่มีแค่สามห้องนอน มองไปด้านหลังมีเรือนคนงานประมาณสิบกว่าหลังตั้งอยู่แบบกระจัดกระจาย“ที่นี่เขาอาบน้ำกันที่ไหน?”“มีน้ำตกอยู่ด้านหลังเกาะ แต่ก็ต้องเดินเท้าไกลพอสมควร ต้องใช้มอเตอร์ปั่นน้ำส่งเข้ามาทุกสามวัน”“รวมทั้งไฟด้วยไหม?” เจด้าถามเหมือนคนขี้สงสัย เขายังใจเย็นตอบ “ใช่”“แสดงว่าที่นี่จำกัดการใช้ไฟด้วย” พอเธอพูดจบไฟก็ดับทันที“หนึ่งทุ่มแล้ว” ชายหนุ่มเปิดไฟในมือถือก่อนมองหาไฟฉายทำให้ห้องสว่างขึ้นอีกนิดเจด้ามองอีกฝ่ายจุดเทียนแล้วจึงดับไฟฉาย “บนเกาะน้ำและไฟเป็นของมีค่า ต้องใช้อย่างประหยัด”“เจ้านายไม่คิดจะใช้โซลาเซลล์หรือคะ ตอนที่เจนเดินมาเห็นมันติดอยู่ด้านบน” พูดจบเธอเดินไปเปิดไฟ แสงหลอดไฟสีส้มก็ติดขึ้นมาพีรพัฒน์มองหญิงสาวอีกรอบ แทนที่เธอจะกลัว กลับทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ แถมยังดูฉลาดกว่าที่คิด ยิ่
Baca selengkapnya
ตอนที่9 นายหัวไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
เจด้ากลับเข้าห้องแล้วล็อกประตู พีรพัฒน์ตามมาคว้าประตูแต่ ไม่ทัน จึงได้แต่เคาะเรียกอยู่หน้าห้อง “ออกมาคุยกันหน่อย”เรื่องอะไรเธอจะเปิดให้โง่ “บอกให้ออกมา” อีกฝ่ายทุบประตูเล่นแบบนี้ใช่ไหม ได้ พีรพัฒน์หันมองรอบบ้านเพื่อหาที่เก็บกุญแจ แต่หาอยู่นานก็ไม่เจอ จึงเดินไปถามป้าเรียมที่หลังบ้านป้าเรียมเงยหน้ามองเจ้านาย “นายหัวจะเอาไปทำอะไรคะ” ป้าเรียมถามเป็นภาษาใต้ ส่วนเขาตอบเป็นภาษากลาง“ไม่ต้องถาม บอกมากุญแจอยู่ไหน”“กุญแจห้องที่นายหัวต้องการหายไปนานแล้ว ป้าเคยบอกให้ นายหัวทำใหม่ นายหัวก็ลืมทุกที”คนอยากได้กุญแจถึงกับนิ่งงัน เริ่มจำได้คร่าว ๆ แต่เพราะเขาคิดว่าห้องนั้นไม่มีของสำคัญจึงไม่ได้สนใจ มาถึงตอนนี้กลับต้องมาเจ็บใจเมื่อไม่ได้ดังใจก็ยิ่งโมโห พอเดินกลับมาก็พบว่าประตูบ้านด้านหน้าถูกล็อก“เจน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”เรื่องอะไรเธอจะขังตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่มีห้องน้ำหรือของกิน เมื่อสบโอกาสที่อีกฝ่ายลงจากเรือน เธอจึงยึดบ้านหลังนี้เสียเลยพีรพัฒน์เดินถอยออกมา มองเข้าไปทางหน้าต่างห้องคิดหาวิธี ตาก็เหลือบเห็นบันไดไม้ไผ่อยู่ไม่ไกล มุมปากเขายกขึ้น ด่าตัวเองในใจ นี่เขาถึงกับต้อง
Baca selengkapnya
ตอนที่10 แค่นั้น
เจด้ามองหน้าคนถามและตอบเสียงเรียบ “เขาถามว่าเจนเป็นอะไรกับเจ้านาย”“เธอตอบว่า...?”“ลูกจ้างค่ะ” เธอตอบตามความจริง“แค่นั้น?”“ยังมีอีก เขาบอกว่าเจนสวยมาก ถามว่าอยากได้อะไรอีกไหม เจนเลยชี้ไปที่กล้วยนี่แหละ” เธอพูดพลางดึงกล้วยออกมาหนึ่งผล ปอกกินต่ออย่างอารมณ์ดีพีรพัฒน์กลืนน้ำลาย จู่ ๆ ภาพในคืนที่เร่าร้อนนั้นก็แวบเข้ามา ในหัว เขาสลัดความคิดบ้า ๆ ออก “ไปได้แล้ว ถ้าคลื่นลมแรงจะออกเรือลำบาก”เจด้าถูกลากไปยังเรือที่จอดเทียบอยู่ ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ใช้เรือเร็ว แต่เป็นเรือหางยาวเรือหางยาวที่แล่นไปยังกระชังไข่มุกเป็นเรือที่ใช้โดยสารสำหรับคนบนเกาะ เจด้ามองกระชังที่ทอดยาวเบื้องหน้า เมื่อเรือจอดเทียบแล้ว เธอก็ลงจากเรือ เดินไปตามสะพาน ตอนที่เขาบอกว่าจะมากระชัง เธอจึงรีบเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงเพื่อความคล่องตัว เมื่อมาถึงพีรพัฒน์ก็ขอแยกตัว ไปทำงาน ส่วนเธอเดินดูคนงานที่กำลังดึงหอยนางรมขึ้นมาเจด้านั่งลงข้างคนงาน มองมือที่กำลังแกะหอยเพื่อตรวจสอบขนาดของไข่มุก“สวยจัง” เจด้าเอ่ยเมื่อเห็นไข่มุกสีชมพู คนได้ยินหันมามอง ดูจากอายุแล้วอีกฝ่ายคงแก่กว่าพ่อของเธอไม่กี่ปี“คุณหนูมากับนายหัวหรือครับ”“ค่ะ” เข
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status