นายหัว (เถื่อน) กระหายรัก

เจด้าปรายตามองเพื่อนร่วมชั้นเรียนในห้องพร้อมถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมเธอต้องมานั่งอยู่ที่นี่ท่ามกลางคนแปลกหน้า สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย น่าโมโหชะมัด กะอีแค่เธอขัดคำสั่งพ่อแม่ไม่กี่ครั้งก็ถูกส่งกลับเมืองไทยแบบกะทันหันชนิดไม่ให้ตั้งตัว โดยบอกว่าเพื่อดัดนิสัยเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจของเธอ หึ ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้นคือการ ถูกส่งให้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยภาคธรรมดา แทนที่จะเรียนภาคอินเตอร์ให้สมกับฐานะสักหน่อยเจด้าตัดสินใจเดินออกจากห้องเรียนที่แสนน่าเบื่อโดยไม่สนใจสายตาทุกคู่ที่มองเธอเป็นตาเดียว เมื่อมาถึงรถเก๋งคันงามเด็กสาวก็ออกคำสั่งทันที“ไปที่ไหนก็ได้”“ครับ” ลูคัส ชายวัยกลางคนรับคำสั้น ๆ ปิดประตูรถให้สาวน้อยคนงามที่ตอนนี้หน้าตาบึ้งตึง ในฐานะคนขับรถที่ทำงานกับตระกูลนี้มานานจึงขับรถไปยังสวนสาธารณะที่ใกล้ที่สุดทันทีอย่างรู้ใจ ในยามนี้จะมีอะไรดีไปกว่าการพาเธอไปยังที่ที่ทำให้สาวน้อยรู้สึกผ่อนคลาย เมื่อไปถึงเขาก็หาที่จอด ปล่อยให้เธอลงไปเพียงลำพังหญิงสาวลงจากรถแล้วไปเดินเล่นที่ริมบึง ระหว่างนั้นก็หยิบหินก้อนเล็ก ๆ ขึ้นมาเขวี้ยงลงน้ำเพื่อระบายอารมณ์ หลังจากนั้นไม่นานผู้เป็นแม่ก็ต

“ผมมีความสุขมาก”เธอเหนื่อยแต่ก็ต้องคิดถึงวันข้างหน้า “ฉันไม่ติดค้างคุณแล้วนะ” เจด้าลืมตามองเขา“ว่าแต่คุณพอมีตำแหน่งว่างในร้านบ้างไหม ฉันอยากทำงาน” สำหรับเจด้าเงินแค่หนึ่งพันบาทต่ออาทิตย์ไม่พอแน่ ๆพีรพัฒน์มองใบหน้างาม คิดว่าแค่เธอนอนกับเขา เขาก็พร้อมจะเลี้ยงดูเธออย่างดี“ถ้าผมจะเลี้ยงดูคุณ...”เจด้าส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า“คุณบอกว่าแค่คืนเดียว พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนี้อีก ฉันอยากทำงานหาเงินเอง คุณพอจะมีงานว่างไหม ถ้าไม่มีฉันไปหาที่อื่น ก็ได้”โอ้ เด็ดเดี่ยวจริง ๆ พีรพัฒน์ไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ถูกเขาพรากความบริสุทธิ์ แต่เธอกลับไม่คิดจะต่อรองหรือเรียกร้องเงินเพิ่ม หนำซ้ำยังของานเขาทำ ถ้าไม่ให้ก็พร้อมจากไปโดยง่าย“ถ้าคุณอยากทำงาน ผมมีตำแหน่งว่างพอดี”เจด้าหันไปมองร่างเปลือยที่เดินมายื่นนามบัตรให้ “พรุ่งนี้บ่าย สามโมงเข้ามาที่ร้าน ผมจะสอนงานคุณก่อนเริ่มงาน ร้านอาหารของเราส่วนมากให้บริการลูกค้าระดับสูง ดังนั้นจะผิดพลาดไม่ได้ เข้างานสี่โมง ออกงานตอนเที่ยงคืน”เจด้าพยักหน้าเข้าใจ และรู้สึกโชคดีที่เวลางานกับตารางเรียน ไม่ชนกัน เธอจึงออกจากห้องแล้วกลับที่

เงินที่น้องชายให้มาพอจะประทังชีวิตต่อได้สักพัก แต่ก็ต้องใช้อย่างจำกัดจำเขี่ย อย่างข้าวที่เคยกินมื้อละหมื่นก็เหลือจานละไม่ถึง ร้อยบาท เจด้าได้แต่รู้สึกเศร้ากับชีวิตอันแสนรันทดของตัวเองช่วงแรกเธอรู้สึกแย่จริง ๆ เห็นอาหารในจานแล้วพานกินไม่ลง แต่กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง เมื่อไม่มีทางเลือกก็เริ่มชินไปเอง เอาตรง ๆ จานละไม่ถึงร้อยกลับรู้สึกอิ่มกว่าจานละเป็นหมื่นเสียอีกเจด้ามองถาดอาหารที่มีกับข้าวให้เลือกมากมาย แต่เธอไม่ชอบกินไก่อีกทั้งยังแพ้กุ้ง จึงต้องเลือกมากกว่าคนอื่น กว่าจะได้เมนูที่ถูกใจคนที่คอยอยู่ก็กินไปครึ่งจานแล้ว“รีบกินเร็วเข้า ไหนบอกว่าจะต้องไปทำงานอีก”ลืมสนิทเลย วันนี้วันอาทิตย์ เธอนั่งทำการบ้านจนลืมเวลา พอยกนาฬิกาดูก็พบว่าใกล้บ่ายสามโมงแล้ว จึงรีบกินข้าวเพื่อไปตามนัดหมายมลฤดีมองเพื่อนร่วมหอพลางคิดในใจ แม้อีกฝ่ายจะดูแปลก ๆ ในบางครั้ง แต่นิสัยก็ไม่ได้แย่มากมาย จึงหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นต่อร้านอาหาร Dark&Love Me ร้านอาหารหรูที่เธอเผลอเดินเข้ามา ในคืนนั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะกลับมาที่นี่อีก แต่ในฐานะลูกจ้าง เพราะมัวแต่ยืนนิ่ง ทำให้คนด้านหลังที่ยืนคอยพูดขึ้น“จะเข้าหรือไ

คนที่นอนหลับไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เผชิญกับอะไร พอลืมตา อีกทีก็พบว่าสองข้างทางมีแต่บ้านเรือนหลังเล็ก ถนนก็แคบลงเรื่อย ๆ“เจ้านาย เราจะไปไหนกันคะเนี่ย” เธอหันไปมองเขาที่หันมาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ไปภูเก็ต”“แต่เจนมีเรียนหนังสือวันนี้”“หยุดสักสี่ห้าวันคงไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างพวกเราก็มาไกลเกินกว่าจะกลับแล้ว หรือถ้าเธออยากกลับก็ต้องกลับเอง”บ้าสิ!! เธอกลับเองเป็นที่ไหน คนถูกลักพาตัวพยายามตั้งสติ ก้มมองหากระเป๋า แต่ไม่เจอ!! เธอจำได้ว่าหิ้วออกมาด้วยนี่“เจ้านาย เห็นกระเป๋าเจนไหม”อีกฝ่ายทำหน้าเป็นเหมือนไม่รู้เรื่อง “ตอนที่เธอขึ้นรถ ฉันไม่เห็นเธอถืออะไรมานะ”จริงเหรอ เธอใจลอยขนาดนั้นเชียว เจด้าก้ม ๆ เงย ๆ มองหากระเป๋าทั่วรถ เพราะคิดจะโทร.บอกให้ลุงลูคัสมาช่วย โดยไม่รู้ว่าหาไปก็เปล่าประโยชน์เหมือนจะหมดหวัง เจด้าได้แต่ถอนหายใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ “เจ้านายกลับไปส่งเจด้าไม่ได้ใช่ไหม”ครั้นจะถามสาเหตุที่อีกฝ่ายพาเธอมาด้วยก็รู้ว่าเหนื่อยเปล่า เธอจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง และไม่พูดอะไรต่อ“หิวไหม”เงียบ ไม่มีเสียงตอบ พีรพัฒน์จึงจอดเทียบร้านอาหารข้างทาง แล้วลากเธอลงไปกินด้

เจด้ากลับเข้าห้องแล้วล็อกประตู พีรพัฒน์ตามมาคว้าประตูแต่ ไม่ทัน จึงได้แต่เคาะเรียกอยู่หน้าห้อง “ออกมาคุยกันหน่อย”เรื่องอะไรเธอจะเปิดให้โง่ “บอกให้ออกมา” อีกฝ่ายทุบประตูเล่นแบบนี้ใช่ไหม ได้ พีรพัฒน์หันมองรอบบ้านเพื่อหาที่เก็บกุญแจ แต่หาอยู่นานก็ไม่เจอ จึงเดินไปถามป้าเรียมที่หลังบ้านป้าเรียมเงยหน้ามองเจ้านาย “นายหัวจะเอาไปทำอะไรคะ” ป้าเรียมถามเป็นภาษาใต้ ส่วนเขาตอบเป็นภาษากลาง“ไม่ต้องถาม บอกมากุญแจอยู่ไหน”“กุญแจห้องที่นายหัวต้องการหายไปนานแล้ว ป้าเคยบอกให้ นายหัวทำใหม่ นายหัวก็ลืมทุกที”คนอยากได้กุญแจถึงกับนิ่งงัน เริ่มจำได้คร่าว ๆ แต่เพราะเขาคิดว่าห้องนั้นไม่มีของสำคัญจึงไม่ได้สนใจ มาถึงตอนนี้กลับต้องมาเจ็บใจเมื่อไม่ได้ดังใจก็ยิ่งโมโห พอเดินกลับมาก็พบว่าประตูบ้านด้านหน้าถูกล็อก“เจน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”เรื่องอะไรเธอจะขังตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่มีห้องน้ำหรือของกิน เมื่อสบโอกาสที่อีกฝ่ายลงจากเรือน เธอจึงยึดบ้านหลังนี้เสียเลยพีรพัฒน์เดินถอยออกมา มองเข้าไปทางหน้าต่างห้องคิดหาวิธี ตาก็เหลือบเห็นบันไดไม้ไผ่อยู่ไม่ไกล มุมปากเขายกขึ้น ด่าตัวเองในใจ นี่เขาถึงกับต้อง