تسجيل الدخول"ไอ้ฟิวกูมีเรื่องสำคุญจะคุยกับมึงหน่อยมึงว่าง...." ไอ้เตอร์ที่ไม่รู้มันมีเรื่องด่วนอะไรถึงจ้ำอ้าวๆเดินมาหาผมถึงในสวนหลังบ้านแบบนี้ด้วยท่าทางกระหืดกระหอบเหมือนไปเจอเรื่องตื่นเต้นอะไรมา"ไม่ว่างกูพาลูกกูเดินเล่นอยู่""กูพูดไม่ทันจบมึงเสือกบอกว่าไม่ว่าง""มึงแหกตาดูว่ากูทำอะไรอยู่ กูเลี้ยงลูกกูไม่ว่างเ
ห้าเดือนต่อมา...."อุ๊บ อุ๊บ อ๊วกกกกกกกก อ๊วกกกกกก" คุณฟิวลุกออกจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำทันทีที่ตื่นนอนขณะที่ฉันกำลังเปิดประตูห้องนอนเข้ามาหลังจากไปดูเด็กๆทานอาหารเช้าที่บ้านใหญ่ พอเห็นคุณฟิววิ่งเข้าห้องน้ำฉันก็รีบเดินตามเข้าไปช่วยลูบหลังให้" ทำไมมันทรมานแบบนี้ ฮือออ ฮืออออ ลูกแกล้งพ่อทำไมครับลูก ฮื
"ฮึก ฮึก ฮึก" ฉันไม่อาจสกัดกั้นน้ำตาให้มันหยุดไหลได้ยิ่งได้ยินสิ่งที่เขาพูดมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดที่ปฏิเสธเขามาตลอดเรื่องแต่งงาน"แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย" เสียงเชียร์ที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้ฉันต้องลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปมอง ปรากฏว่าทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็น คุณปกรณ์
"อร่อยมั้ยครับลูก^^" ผมถามสองสาวที่กำลังตักข้าวผัดทะเลคำสุดท้ายเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดจานไม่เหลือ"อร่อยมากๆเลยค่าปะป๊า^^""อร่อยที่ฉุดเยยค่าาาาา^^" ผมยิ้มให้สองสาวก่อนจะหันมาพูดกับลูกชายคนโตว่าเดี๋ยวพาน้องไปที่งานเลย"ฟ้าครามครับเดี๋ยวถ้าน้องๆทานข้าวกันอิ่มแล้วลูกจูงมือน้องๆไปที่งานเ
ใบบัว...หนึ่งเดือนต่อมา...ตอนนี้เรามาพักผ่อนกันที่หัวหินหลังจากที่ไม่ได้มานานตั้งแต่ฉันท้องสองแฝดแล้วอีกอย่างคุณฟิวก็ไม่ค่อยว่างพามาด้วยแต่ตอนนี้คุณฟิวตัดสินใจว่าจะทำที่บ้านแทนการเข้าบริษัทเขาบอกจะเข้าไปเฉพาะมีเรื่องเร่งด่วนเท่านั้นซึ่งทุกคนไม่ว่าจะเป็นคุณปกรณ์คุณท่านคุณเฟื่องก็เห็นดีด้วยเพราะที่ผ
"เมียจ๋าผัวอยากเสร็จบนเตียง" คนพูดพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าจากนั้นเขาก็ถอดท่อนเอ็นอันใหญ่คับร่องออกอย่างรวดเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ทัน"อ๊ะ" ฉันเสียววูบในช่องท้องเมื่อตัวตนของเขาหลุดออกไปจากนั้นเขาก็ช้อนตัวฉันขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวก่อนจะอุ้มฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาวางฉันลงบนเตียงนอนอย่างช้าๆ แววตาของเขาที
ใบบัว...."ทำไมป้าพูดเหมือนรู้จักพ่อกับแม่ของบัว""เอาไว้เมื่อถึงเวลาเอ็งก็จะรู้เองป้าบอกได้แค่นี้คำพูดของป้าคำปันทำให้ฉันอดคิดมากไม่ได้เพราะสิ่งที่ป้าพูดมันเท่ากับว่าป้าคำปันรู้ว่าพ่อแม่ของฉันคือใครใจจริงฉันอยากจะถามแกให้มากกว่านี้แต่ดูเหมือนแกจะรู้ก็เลยรีบเดินถือถาดแก้วน้ำเดินออกไปจากในครัวทันทีใ
ฟิว....ผมนั่งดื่มสักพักจนเริ่มรู้สึกมึนๆคิดว่าถ้าดื่มหนักกว่านี้อาจจะขับรถกลับไม่ไหวแน่ๆก็เลยเรียกเช็คบิลจากนั้นผมก็เดินออกมาจากร้านเดินตรงไปที่รถผมล้วงกุญแจรถออกมาจากประเป๋ากางเกงนามบัตรของลูกศรก็ติดมือออกมาด้วยและไม่รู้นึกยังไงขึ้นมาผมก็หยิบมือถือแล้วลองกดเบอร์ที่อยู่ในนามบัตรไม่ถึงสิบสิคนปลายสาย
"ฉันอยู่นี่แล้วเธอไม่ต้องกลัวนะ" ผมยืนมองคนสองคนที่เอาแต่กอดแต่หอมกันด้วยความดีใจ มันเป็นภาพที่โคตรเจ็บที่เห็นคนที่ตัวเองรักอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอรักแต่ผมก็ต้องตัดใจยอมคืนเธอให้กับคนที่เธอรักและรักเธอ ผมดูเป็นคนดีขึ้นมาแล้วใช่ไหม"ฉันทำให้เธอได้แค่เพียงเท่านี้ หวังว่าเธอจะไม่เกลียดฉันอย่างที่เ
ใบบัว..."บัวเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า" คุณเฟื่องทักฉันขณะที่กำลังรินน้ำใส่แก้วให้คุณเฟื่องที่โต๊ะอาหาร ซึ่งในตอนนี้ที่โต๊ะมีคุณข้าวฟ่างนั่งอยู่ด้วยสายตาคุณข้าวฟ่างที่มองฉันเหมือนเธอกำลังสำรวจถึงอาการที่ฉันเป็นเพราะตอนนี้ฉันรู้สึกไม่โอเคสักเท่าไหร่มันปวดไปหมดทั้งร่างกายแต่ฉันก็มีหน้าที่ของตัวเองที่ต







