Mag-log inShare
บทที่5 รุกจีบ
Petsa ng paglalathala:
2026-05-01 11:09:14“ไอ้เหี้ย รุกหนักจังนะมึง” ไวท์อดแซวเพื่อนไม่ได้เมื่ออยู่กันสองคน
“มึงก็ชงเข้มให้กูซะขนาดนั้น กูต้องไปต่อสิวะ” ไวท์หัวเราะ “เต็มที่เลยครับ เป็นกำลังใจให้ สวยจริงกูยอมรับเลย แต่ระวังเขาไม่เอาขึ้นมา หน้าหมาไม่รู้ด้วยนะ” “หึ! ไอ้เวรไวท์ มึงเคยเห็นกูพลาดเรื่องผู้หญิงงั้นเหรอ” “ใครจะไปรู้ล่ะ คุณโซดาอาจจะไม่เหมือนที่มึงเคยเจอก็ได้” “มันจะไปยากอะไร กูจัดการได้หมดนั่นแหละ” “โอเค กูจะรอดู ไปก่อนนะ” ไวท์ขับรถกลับก่อน สักพัก โซดาเดินออกมาจากร้าน มองมาที่ไทเลอร์เขารอฉันอยู่ ทำไมต้องรอด้วย ฉันเกรงใจเขาก็น่าจะเข้าใจ เลยรีบเดินไปหาเขาที่รถ “ขึ้นรถสิครับ” ไทเลอร์ลดกระจกลงพูดกับเธอ เมื่อโซดาไม่ยอมขึ้นรถสักที “คือโซดาชินทางแล้ว เดินกลับเองดีกว่าค่ะ จะได้ออกกำลังกายด้วย” ไทเลอร์เปิดประตูลงมาจากรถ “ทำอะไรคะ” “ก็คุณบอกว่าอยากเดินออกกำลังกาย ผมจะเดินเป็นเพื่อน” “เอ่อ! คุณไทเลอร์เอารถมา จะจอดรถไว้นี่แล้วเดินกลับไปกลับมาทำไมคะ” “ผมเป็นห่วง คุณไม่ควรเดินคนเดียวดึกๆ แบบนี้” ไทเลอร์มองสบตาเธอด้วยสายตาอบอุ่น “ก็เลยตั้งใจรอไปส่งคุณโซดาไงครับ” “คะ?…ค่ะ งั้นก็ได้” ฉันรีบเดินไปเปิดประตูรถเขาแล้วขึ้นมานั่ง เพราะตัวเองเขินมากกับคำพูดตรงๆ แบบนั้นของเขา และไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันแก้มแดงรึเปล่าเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้า “อยากแวะซื้อของอะไรไหม ไม่ถามดีกว่าเพราะคุณจะปฏิเสธอีก ผมแวะให้เลยแล้วกัน” ไทเลอร์ถามเองตอบเองแล้วก็เลี้ยวรถไปจอดหน้าร้านสะดวกซื้อก่อนถึงที่พักของโซดา โซดาเปิดประตูเดินลงจากรถ และเดินตามไทเลอร์เข้าไปในร้าน “มาเถอะ ซื้อไว้บ้างเพราะคุณอาจจะหิวตอนดึก” “คุณไทเลอร์คะ แล้วคุณจะซื้ออะไรไหม โซดาจะเลี้ยงคุณบ้าง” “ผมเหรอ อยากดื่มโซดาน่ะ” “ฮะ!” ฉันถึงกับมองจ้องเขา “อ๋อ! ผมหมายถึงจะซื้อโซดา ไปผสมเลมอนดื่มน่ะ ผมชอบสดชื่นดี” “อ๋อ! เหรอคะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจ รีบเดินตามเขาเข้าไปในร้าน ไทเลอร์หยิบนั่นนี่ใส่รถเข็น ไปเรื่อยๆ “เอ๊ะ!” ไหนบอกจะซื้อแค่โซดา ทำไมหยิบไม่หยุดเลย ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “โซดา คุณอยากได้อะไรอีกไหม” “ไม่ค่ะ แค่นี้ค่ะ” ไทเลอร์เข็นรถไปจ่ายเงิน “คุณไทเลอร์คะ โซดาจ่ายให้ค่ะ” “ไม่ต้อง วางของของคุณด้วย ผมจ่ายเอง” “ทำไมละคะ ก็โซดาบอกว่าขอเลี้ยงคุณบ้าง” “เอาเถอะ เดี๋ยวผมให้คุณเลี้ยงเอง คุณอยู่ที่นี่อีกหลายเดือนไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องรีบเลี้ยงผมหรอก ผมไม่หนีไปไหนหรอก คุณตามตัวผมได้ตลอดอยู่แล้ว” “ก็ได้ค่ะ” จ่ายเงินเสร็จไทเลอร์ถือของทั้งหมดมาที่รถ แล้วขับรถมาส่งโซดาถึงที่พักของเธอ “คุณอยู่ชั้นไหน” “ชั้นสี่ค่ะ” “ตึกนี้ไม่มีลิฟต์ งั้นเดี๋ยวผมช่วยถือของขึ้นไปให้คุณดีกว่า” “คุณไทเลอร์ไม่เป็นไรค่ะ แค่นั้นเองโซดาถือไหวค่ะ” “สองถุงอะนะ ชั้นสี่ ผมว่าไม่น่าไหว มีน้ำผลไม้ด้วยนะที่ผมหยิบมา” “อ้าว! ที่คุณหยิบมา…” “ใช่ซื้อมาให้คุณ ก็เผื่อคุณหิวตอนดึกไง ไปเถอะ”เขาลงจากรถเปิดท้ายรถแล้วหยิบถุงมาถือไว้ทั้งหมด โซดาได้แต่มองเขา ไม่รู้จะพูดว่ายังไง เลยเดินนำเขาขึ้นตึกที่พักไป “หนักไหมคะ โซดาช่วยถือคุณไทเลอร์ดีกว่านะคะ” “ไม่เป็นไร ผมถือถุงพวกนี้แล้วอุ้มคุณขึ้นไปส่งยังไหวเลยครับ” โซดาหัวเราะ ขำคนตัวโต เขาน่ารักดีแฮะ มีมุมแบบนี้ด้วย “หัวเราะคือจะให้อุ้มเหรอครับ” “ไม่กล้ารบกวนขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจคุณไทเลอร์มากแล้วค่ะ” “เปลี่ยนจากเกรงใจ เป็นไม่ขัดใจจะได้ไหมครับ” “ยังไงนะคะ” “ก็เวลาผมทำอะไรให้ ก็แค่ไม่ปฏิเสธ แค่นั้นครับ” ฉันได้แต่อมยิ้ม ไม่รู้จะตอบเขายังไง “ถึงห้องโซดาแล้วค่ะ” “เปิดประตูสิครับ ผมจะถือของเข้าไปให้ แล้วจะกลับเลย” ฉันเปิดประตูให้เขาเข้ามาในห้อง ไทเลอร์วางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ มองสบตาสวย “ผมกลับนะครับ คุณมาล็อกประตูสิ ล็อกดีๆ แล้วใครมาเคาะก็ถามก่อน ห้ามเปิด” “ค่ะ” ฉันยิ้มให้เขา แล้วก็เดินตามเขาไปที่ประตู ไทเลอร์เปิดประตูแล้วเดินออกไปจากห้อง เขาหันมามองสบตาสวยอีกครั้งก่อนจะกลับ โซดายิ้มหวานให้คนตัวสูง “คุณไทเลอร์ขับรถดีๆ นะคะ” ไทเลอร์ยิ้มตอบ “ครับถึงแล้วจะทักหา” เขากลับไปแล้ว แต่ใจฉันยังเต้นแรงอยู่เลย อาการแบบนี้เกิดกับเขาคนแรกเลยนะ เป็นอะไรเนี่ยโซดา เขาหล่อขนาดนั้นคงมีแฟนแล้วรึเปล่า อย่าคิดไปเองโซดาเขาอาจจะแค่ช่วยเหลือ คงไม่ได้คิดอะไรกับคนแบบฉันหรอกมั้ง “โอ๊ย! พอก่อน ฉันมาที่นี่เพื่อเรียนนะ เรื่องผู้ชายหยุดคิดเลย” รีบสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัว แล้วก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำ รีบอาบน้ำนอนดีกว่า พรุ่งนี้มีเรียนอีก เช้าวันต่อมา “เอ๊ะ!” คุณไทเลอร์ส่งข้อความจริงงั้นเหรอ เมื่อคืนง่วงมาากอาบน้ำเสร็จก็นอนเลย ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ ไทเลอร์ : ผมกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้วครับ โซดา : ขอโทษที่เพิ่งอ่านนะคะ เมื่อคืนโซดาอาบน้ำเสร็จก็สลบเลย “โอ๊ะ! เขาอ่านแล้วเหรอ อ่านเร็วจัง เหมือนรออยู่เลยแฮะ” ไทเลอร์ : ไม่เป็นไรคุณทำงานเหนื่อย โซดา : ต้องไปเรียนแล้วนะคะ ช่วงเย็น โซดาเรียนเสร็จรีบไปที่ร้านอาหารทันที ทำงานที่นี่ ดีมากเลย ทุกคนใจดีเป็นมิตรกับฉัน คงเป็นเพราะคุณไทเลอร์ฝากงานให้ฉันด้วย ดีจังได้เจอแต่คนดีๆ
Pinakabagong kabanata
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่45 ตอนพิเศษ (จบบริบูรณ์)
หกเดือนต่อมา โซดายืนชมวิวอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของไทเลอร์ที่นิวยอร์ก ฉันดีใจที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ที่นี่สวยมากเลยไม่ว่าฤดูไหน ยิ่งตอนนี้เป็นใบไม่กำลังเปลี่ยนสี เพราะเป็นฤดูใบไม้ร่วง ยิ่งทำให้ที่นี่สวยแปลกตาไปอีกแบบ “ที่รักอยู่ข้างนอกนานแล้วนะ ไม่หนาวเหรอครับ” ไทเลอร์เดินออกมากอดเอวภรรยา “วิวสวยจนไม่อยากเดินไปไหนเลยค่ะ ที่รัก” ไทเลอร์หัวเราะ “ชอบมากเลยสินะ โปรแกรมฮันนีมูนของเราจะไม่ไปที่อื่นเลยใช่ไหมที่รัก”“ไปได้ค่ะ คุณอยากไปไหนโซดาก็ตามใจคุณอยู่แล้วค่ะ แต่ที่โซดาเลือกที่นี่ก็เพราะความรักของเราทั้งคู่เริ่มที่นี่ไงคะ ถึงแม้ตอนนั้นจะเป็นแค่โซดารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียวก็ตาม” “แล้วกันที่รัก ไม่งอแงผัวสิ ผมจะไม่รู้สึกได้ยังไงละครับ ถ้าไม่รู้สึก ผมคงไม่ตามจีบคุณขนาดนั้นหรอกครับ” “ก็แค่ถูกใจไงคะ แค่อยากได้เฉยๆ” ไทเลอร์หัวเราะ “พอได้แล้วก็ติดใจไงครับที่รัก ติดหนึบแบบไปไหนไม่รอด คิดถึงแค่เมีย” “ปากหวานเก่งที่สุด” “หึ! แล้วหลงเลยไหมครับ” “ไปค่ะเข้าบ้านดีกว่า หนาวแล้วค่ะ” โซดาแกะมือสามีออกจากเอวเดินหนีเข้าบ้าน ไม่ยอมตอบคำถามเขา ไทเลอร์รีบเดินตามมาติดๆ ด้วยความอยากได้คำตอบ และรู้
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่44 ตอนพิเศษ
@สถาบันติวไม้เหมือน โซดาสอนนักเรียนตามปกติ ถึงแม้ว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านไทเลอร์แล้วก็ตาม ฉันไม่อยากหยุดสอนเด็กๆ ยังไงก็จะขออนุญาตที่บ้านของเขา ทำอาชีพที่ฉันรักต่อไป โซดาเล่าทุกอย่างให้อาจารย์ไม้เหมือนฟังทั้งหมด ท่านทั้งรับฟังและคอยให้กำลังใจ ช่วยคิดช่วยแก้ปัญหาทุกอย่าง เหมือนฉันเป็นลูกสาวท่านคนหนึ่ง “โซดาถ้ามั่นใจแล้วก็ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะนะ โซดารักคุณไทเลอร์ เขาก็รักโซดามาก เรื่องคู่หมายของเขาอย่าไปคิดมากเลยนะ เธอคนนั้นอาจจะดีใจก็ได้นะที่ได้อิสระคืน ลองคิดถึงตัวเราเองสิ ถ้าถูกบังคับให้แต่งงาน เป็นใครก็คงไม่ชอบจริงไหม” “ค่ะอาจารย์ แต่โซดาคิดว่าอยากไปเจอเธอสักครั้งค่ะอาจารย์ อยากไปชี้แจง และอยากไปขอโทษ โซดาว่าถ้าโซดาได้เจอและได้ขอโทษ ตัวโซดาเองจะรู้สึกสบายใจกว่านี้ค่ะ แต่อยากไปเจอโดยที่ไม่มีคุณไทเลอร์ไปด้วยนะคะ โซดาเข้าใจนะคะเราเป็นผู้หญิงด้วยกัน ว่าการที่ถูกผู้ชายปฏิเสธมันเสียความรู้สึกแค่ไหน ก็เลยคิดว่าถ้าจะไปกับคุณไทเลอร์คงไม่เหมาะ อาจารย์คิดว่าโซดาทำถูกไหมคะ” “ถ้าโซดาคิดแบบนั้นอาจารย์ก็เห็นด้วยนะ ถ้ายังไงก็หาคนกลางไปเป็นเพื่อนสักคนดีกว่านะ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณไทเลอร์” “
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่43 จบด้วยรัก
“โซดาก็ดีใจค่ะ เหมือนตัวเองฝันไปด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าคุณอย่างคนไทเลอร์จะมาตามง้อผู้หญิงธรรมดาๆ แบบโซดาด้วยซ้ำค่ะ” “เพราะตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นไงครับ คุณเป็นคนน่ารัก แล้วก็จิตใจดี รักผมจริงๆ” ไทเลอร์กอดเธอแน่น จูบผมนุ่มเบาๆ “แล้วเรื่องนิกโก้ละคะ เราควรทำยังไงดีคะคุณไทเลอร์ โซดาเป็นห่วงนิกโก้มากเลยค่ะ” “ไม่ฟังหรอกครับ ทุกคนพูดหมดแล้ว คงต้องปล่อยเขา ในเมื่อเขายืนยันว่าอยากทำแบบนี้จริงๆ ก็คงต้องปล่อย เราคอยดู และคอยช่วยเหลือเวลาที่เขาต้องการก็พอครับ นิกโก้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ห้ามยังไงก็ไม่ฟังหรอกครับ” “ค่ะ” โซดารับคำ แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ “เราไปทานข้าวกันเถอะครับ กว่าจะขับรถกลับไปที่บ้านคุณอีก กว่าจะได้ทำนั่นนี่อีก เดี๋ยวก็มีบางคนบ่นผมอีกว่าดึกแล้ว ให้รีบนอน” โซดาหัวเราะ เพราะทุกคำที่เขาเอามาพูด มันเป็นคำพูดของฉันทั้งนั้น “โซดาขี้บ่นขนาดนั้นจริงเหรอคะ” “เปล่านะ ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย” “จะบ่นคุณน้อยลงก็ได้ค่ะ คุณก็เลิกเกเรสิคะ บอกให้ทำอะไรก็ทำสิ ถ้าไม่ดื้อโซดาก็ไม่บ่นหรอก” “โอเคครับ เมียถูกเสมอ ไปกันทานข้าวครับ” ไทเลอร์อุ้มคนตัวเล็กลงจากเตียง หนึ่งเดือนต่อมา ไทเลอร์คุยกั
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่42 ดีใจที่มีคุณอยู่ข้างๆ
หลังจากสอนนิกโก้เสร็จ โซดานั่งคุยกับนิกโก้ เพราะยังเป็นห่วงอยู่มาก เลยอดถามไม่ได้ “นิกโก้ เหมือนครูจะเคยได้ยินว่านิกโก้มีคนคุยแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงคิดจะหมั้นขึ้นมาล่ะ บอกครูตามตรงได้ไหม” “ผมเปลี่ยนใจแล้วครับครู น้ำชาสวยกว่าไงครับ แล้วคนคุยผมก็เพื่อนๆ กันครับ ไม่จริงจังอะไรตามที่บอกครับ” นิกโก้ยิ้มให้ครูโซดา ทำสีหน้าปกติ เหมือนไม่มีอะไร เพราะอยากให้ครูโซดาสบายใจ “ครูเป็นห่วงนะนิกโก้ และคิดว่าคุณนฤนาถก็คงห่วงมากเลยล่ะ” “ผมรู้ครับ แต่ก็นั่นแหละครับตามที่บอก ไม่มีอะไรต้องกังวลครับ ผมกับน้ำชาสมัครใจด้วยกันทั้งคู่ แบบนี้ยิ่งไม่น่าห่วงครับ ครูรีบง้อพี่ไทเลอร์เถอะนะครับ ปล่อยให้พี่ผมงอนนานๆ น่าสงสารนะครับ” “เข้าข้างกันเก่งนักนะ” โซดาคุยไปเก็บของไปด้วยเตรียมจะกลับ ก๊อกๆ “เรียนเสร็จกันรึยังครับ” ไทเลอร์เคาะประตู และส่งเสียงถามเข้ามา “เสร็จแล้วครับพี่เข้ามาได้เลยครับ” ไทเลอร์เปิดประตูเข้ามา ส่งยิ้มให้โซดา “ที่รักไปทานข้าวกันครับ” โซดาหันมามองพร้อมส่งสายตาดุ ใส่เขา “อ้าว! นิกโก้ดูสิ คุณครูของนายปกติสอนนายเขาดุนายแบบนี้บ้างไหม” “ไม่เลยครับ ครูใจดีกับผมมากครับ” นิ
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่41 เคลียร์ปัญหาหัวใจ
“ทำไมคะ นิกโก้เป็นอะไร”โซดารีบถามหน้าตาตื่น “ถ้าคุณไม่รีบกลับไปสอน นิกโก้แย่แน่นอนครับ เข้าคณะที่ตั้งใจไม่ได้ คุณปู่ยิ่งโกรธกว่าเดิมแน่ๆ” “นิกโก้ทำอะไรคะ ทำไมคุณปู่ต้องโกรธ” “ดูเป็นห่วงจังเลยนะ พอเป็นนิกโก้ ทำไมไม่ห่วงผมแบบนี้บ้าง วันก่อนก็บอกไอ้บ้านั่นว่าผมเป็นแค่คนรู้จัก ผมบอกว่างอนคุณก็ไม่สนใจ” ไทเลอร์ทำหน้างอใส่โซดา และพูดตัดพ้อไปตามประสา “เรียกคนอื่นให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมคะ พี่เขาชื่อเมฆค่ะ” “ทำไม ก็ผมไม่ชอบขี้หน้ามันนี่น่า เห็นๆ กันอยู่ว่ามันตั้งใจมาจีบคุณ” “ถ้าไม่ฟัง จะไม่คุยด้วยแล้วนะคะ ฉันถามคุณเรื่องนิกโก้อยู่นะคะ” “ผมไม่อยากพูดที่นี่ คุณไปคุยกับนิกโก้เอง แล้วก็ช่วยกลับไปสอนนิกโก้หน่อยได้ไหม น้องชายผมขอให้ผมช่วยพูดกับคุณเรื่องนี้” “ก็ได้ค่ะ จะไปคุยกับนิกโก้ให้นะคะ” ไทเลอร์ยิ้ม “งั้นไปเลยไหม” โซดาพยักหน้า แล้วก็เดินตามเขาไปที่รถ @บ้านไทเลอร์ “ไหนนิกโก้ละคะ” “เดี๋ยวมา แม่บ้านไปตามแล้ว ที่รักมานั่งก่อนเถอะ” “เลิกเรียกที่รักก่อนได้ไหมคะ” “โซดาผมโกรธนะ” โซดามองหน้าเขานิ่ง เดินไปนั่งลงเพื่อรอนิกโก้ ไม่พูดอะไรกับเขาอีก ไม่นานนิกโก้เดินเข้ามา “สวัสดีครับครูโซ
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่40 จบเรื่องคู่หมาย
“ทางผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณธวัฒชัย สำหรับเรื่องทั้งหมด ที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ผมไม่มีอะไรจะมาแก้ตัวครับ ผมเลี้ยงหลานไม่ดีเอง ทางผมยินดีที่จะชดเชยให้หนูน้ำขิงทุกอย่าง สินสอดที่ทางภรรยาผมได้ตกลงไว้กับทางคุณย่าของหนูน้ำขิง จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ผมขอยกทุกอย่างให้เป็นของหนูน้ำขิงแทนคำขอโทษครับคุณธวัฒชัย” วิลเลี่ยมพูดขอโทษและตั้งใจรับผิดชอบทุกอย่างตามสมควร ด้วยความจริงใจ “แต่คุณธวัฒชัย ผมอยากขอร้อง ผมไม่อยากให้พวกเราจบความสัมพันกันเพราะเรื่องนี้ ช่วยอย่าถือสาและให้อภัยไทเลอร์ได้ไหมครับ”ธวัฒชัยมองผู้สูงวัยด้วยความเคารพ และเห็นใจต่อการแสดงซึ่งความจริงใจที่ท่านมีต่อครอบครัวเขา “คุณวิลเลี่ยมครับผมยังนับถือคุณเหมือนเดิมครับ คุณนฤนาถก็เช่นกัน ครอบครัวเราผูกพันกันมานาน แต่เรื่องราวครั้งนี้มันต้องใช้เวลา” ธวัฒชัยมองสบตาวิลเลี่ยมและมองเลยมาที่ไทเลอร์ “คุณอาครับผมเข้าใจคุณอานะครับ ผมขอโทษนะครับ” ไทเลอร์ก้มหัวเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ธวัฒชัยมองสบตาไทเลอร์อยู่ชั่วอึดใจ “อาให้อภัยนะไทเลอร์ แต่ต่อไปไทเลอร์ต้องมารับช่วงต่อคุณปู่ และทางอาน้ำขิงจะมาช่วยงานอาเหมือนกัน อาไม่อยากให้ลูกสาวของอาต้องลำบากใจ ยังไ
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่36 เคลียร์ใจกับน้ำขิง
“แบบนี้ดีกว่านะครับพี่ไทเลอร์ให้คุณแม่ไปด้วยเถอะ ผมเองก็อยากตามไปด้วย อยากเห็นหน้าลูกสาวบ้านนั้นเหมือนกันครับ” นิกโก้รีบพูดสนับสนุนความคิดของคุณแม่ของเขาขึ้นมา “ผมกลัวว่าจะทำให้แม่เล็กกับนิกโก้เดือดร้อนไปด้วยนะสิครับ เรื่องนี้ควรเป็นผมที่ต้องจัดการทุกอย่างเอง” “ไม่นะไทเลอร์อย่าคิดแบบนั้น ตัวไทเ
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่25 ความรักที่กลับมาอีกครั้ง
วันต่อมา โซดาตื่นมาในอ้อมกอดของผู้ชายที่ตัวเองเป็นคนเปิดรับเขากลับมาในหัวใจดวงน้อยอีกครั้ง “ตื่นแล้วเหรอ” ไทเลอร์ลูบผมนุ่ม เอ่ยถาม และจูบหน้าผากมนสวยทักทายคนตัวเล็กที่เขากอดนอนมาทั้งคืน ไม่สิ แทบจะไม่ได้นอนเลยต่างหาก เขายกยิ้มอย่างพอใจเมื่อคิดถึงเรื่องราวของเมื่อคืน “ตัวคุณอุ่นจัง อยากกอดแ
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่21 ฟ้าฝนเป็นใจ
นิกโก้มองแล้วแอบยิ้ม “ครับเดี๋ยวผมถามคุณครูเอง” ก่อนที่จะเดินนำพี่ชายไปที่บ้านตัวเอง “คุณครูครับพี่ไทเลอร์มาแล้ว” “ขอบใจจ้ะนิกโก้” โซดาพูดไปเก็บขอใส่กระเป๋าไปด้วยเตรียมตัวกลับ และส่งสายตามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ น้องชาย อยากให้เขารีบพูดเพราะฉันกำลังรีบ “คุณไทเลอร์จะดูที่ฉันสอนนิกโก้วันนี้ใช่ไห
แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ บทที่9 ลุ่มหลง
สองวันต่อมา “ไทเลอร์ตกลงยังไงถึงขั้นพาไปอยู่บ้านแบบนั้นแปลว่าอะไรวะ จริงจังแล้วเหรอ” ไวท์มองเพื่อนขมวดคิ้วถามให้แน่ใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นเพื่อนพาใครเข้าบ้านแบบนี้ “ก็ไม่จริงจังอะไร แค่คิดว่า อยากอยู่ด้วยสักสามเดือน อยากให้คนสวยอย่างโซดาได้ลองใช้ชีวิต แบบที่ไม่เคยมีโอกาสสักหน่อย อย่างน้อยก็เป็นการ
Maaari mong magustuhan
รอยร้าวรัก
Sitha75.4K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์82.9K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย299.9K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ69.3K viewsหมอร้ายหวงรัก
Nidchynoi49 viewsช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว
นิมิตจันทร์254 viewsร่านราคะ
ขนมหวาน52 viewsคืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน
เลีย โคลลาร์กา ซิโยซา81 views
