บทที่ 4

[คุณเสิ่น เด็กสาวแต่งตัวนานหน่อย อย่าถือสาเลยนะคะ]

แม่เฉินโค้งตัวพลางยิ้มประจบ

พ่อเฉินนั่งอยู่บนโซฟาตั้งแต่แรก คอยรินน้ำชาโดยไม่พูดอะไร

ดูเหมือนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้

ฉันก้มหน้าไม่พูดอะไรไปตลอด แต่ในตอนนั้นเอง เสิ่นโม่เฉิงก็ลุกขึ้นทันที

เดินตรงมาที่ฉัน ยกคางฉันขึ้น

พิจารณาอยู่พักใหญ่แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า [คุณนายเฉิน ไม่ทราบว่าเจียอี๋มีแฟนแล้วหรือยังครับ?]

สิ้นเสียงของเขา ทั้งห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่าเสิ่นโม่เฉิงจะพูดแบบนี้ขึ้นมา

ฉันมองหน้าชายคนนั้น ใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันที มองไปทางแม่เฉินอย่างเขินอาย

ตอนนี้สีหน้าของแม่เฉินดูมืดมน แต่บนใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม

[คุณเสิ่นอย่าล้อเล่นสิคะ เจียอี๋เพิ่งบรรลุนิติภาวะปีนี้เองนะคะ]

สายตาของเสิ่นโม่เฉิงที่มองสำรวจยิ่งชัดเจนขึ้น เขายิ้มแล้วพูดว่า

[บรรลุนิติภาวะก็ดีแล้ว งั้นเอาแบบนี้ คุณให้เจียอี๋มาอยู่กับผมสักสองสามวัน ผมจะรับผิดชอบการลงทุนโครงการบริษัทของคุณเอง]

พูดจบ พ่อเฉินที่เงียบมาตลอดก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที

ตวาดเสียงดัง [ไม่ได้!]

เห็นทุกคนหันมามองเขา เขาก็กระแอมแล้วพูดว่า

[เจียอี๋เป็นลูกสาวที่เรากว่าจะตามหากลับมาได้ยากเย็น เธอไม่ใช่เบี้ยที่จะเอามาต่อรองในการทำธุรกิจ]

พูดจบ สีหน้าของแม่เฉินก็ยิ่งดูมืดมนขึ้น

จากนั้นเธอก็ยิ้มพลางจับมือฉัน ค้อนพ่อเฉินอย่างแรง

แล้วเอามือฉันวางลงบนฝ่ามือใหญ่ของชายคนนั้น พูดประจบว่า

[พอดีเลยค่ะ ช่วงนี้เจียอี๋อารมณ์ไม่ค่อยดี ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีนะคะ]

ทันใดนั้น หัวใจฉันก็บีบรัด หันไปมองแม่เฉินอย่างอ้อนวอน

หวังว่าเธอจะเปลี่ยนใจ แต่ไม่คิดว่าแม่เฉินจะสลัดมือฉันออกทันที

[เจียอี๋ ไปอยู่กับคุณเสิ่นดีๆ นะลูก เด็กที่ไม่เชื่อฟังน่ะไม่มีจุดจบที่ดีหรอกนะ]

แล้วฉันก็ต้องไปกับเสิ่นโม่เฉินแบบนั้น

ตอนที่ออกจากคฤหาสน์ ข้างในก็มีเสียงทะเลาะกันของพ่อเฉินกับแม่เฉิน

สุดท้ายจบลงด้วยเสียงของแตกกระจาย ฉันมองเสิ่นโม่เฉินที่ยิ้มตลอดเวลาข้างๆ

กลอกตาใส่เขา [นี่คือวิธีที่นายคิดจะมาเจอกันเหรอ น่าเบื่อจริงๆ]

เห็นฉันบ่น เสิ่นโม่เฉินก็เอามือลูบจมูก

ส่งเอกสารที่รวบรวมไว้มาให้ฉัน

[ในนี้เป็นข้อมูลลูกสาวที่ตระกูลเฉินหาตัวกลับมาได้ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เธอเป็นคนที่สิบแล้ว]

ฉันก้มตามองข้อมูลของเด็กสาวในนั้น

มีบางบัญชีที่สมควรจะคิดบัญชีให้ดีๆ เสียที