แค้นนี้ฉันจะชำระเอง

ในงานเลี้ยงต้อนรับญาติที่เต็มไปด้วยเสียงแก้วไวน์กระทบกัน

แม่เฉินที่เมื่อวานยังกอดฉันด้วยความเสียใจและทุกข์ทรมาน แต่ตอนนี้กลับปล่อยให้ฉันถูกพวกที่เคยรังแกฉันพาตัวไป

ในสวนหลังบ้าน หัวหน้ากลุ่มสาวๆ จับคางฉันพลางหัวเราะเยาะ

[คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูลูกเศรษฐีจริงๆ เหรอ]

[ตระกูลเฉินนี่ไม่รู้ว่าได้ลูกสาวที่หายไปกลับคืนมากี่คนแล้ว เธอคิดว่าเธอเป็นคนๆ นั้นจริงๆ หรือไง?]

ฉันเม้มปากไม่พูดอะไร

เห็นฉันยังคงมีท่าทางขลาดกลัว ผู้หญิงคนนั้นก็หยิบขวดออกมาจากด้านหลัง

เขย่าขวดแล้วพูดว่า [เจียอี๋ อยากลองของเล่นใหม่ของฉันไหม?]

ฉันมองดูขวดในมือเธอที่เขียนว่ากรดกำมะถัน

ฉันยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วท้าทายว่า

[ได้สิ งั้นเธอลองดูสิว่าคืนนี้จะรอดออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ได้ไหม]

คำพูดนี้ทำให้ผู้หญิงคนนั้นโกรธอย่างชัดเจน

เธอเปิดฝาขวดและกำลังจะสาดใส่ตัวฉันโดยตรง

ฉันก็ตะโกนเสียงดังลั่นทันที จากนั้นก็ยกชายกระโปรงวิ่งเข้าไปในห้องโถง

[ฆาตกร! ฆาตกร!]

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของฉันดึงดูดความสนใจของแขกในห้องโถงทันที

เมื่อเห็นผู้หญิงที่ถือกรดกำมะถันไล่ตามฉันมาไม่หยุด ทุกคนต่างก็พากันมายืนขวางหน้าฉันไว้

ฉันกอดแขนแม่เฉินแล้วเริ่มร้องไห้โฮ

ในพริบตา งานเลี้ยงที่คึกคักก็กลายเป็นฉากวุ่นวาย

และสายตาของแม่เฉินที่มองมาที่ฉันก็ยิ่งดูมืดมนมากขึ้น