บทที่ 3

หลังจากวันนั้น ฉันก็ถูกแม่เฉินกักบริเวณไว้ในบ้านด้วยข้ออ้างว่าได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจ

แต่การทรมานที่เธอมีต่อฉันก็ไม่ได้ลดน้อยลงเพราะเหตุนี้เลย

กลับพาฉันไปยังห้องใต้ดินลับในคฤหาสน์

ฉีดยาต่างๆ ในนั้นเข้าสู่ร่างกายของฉัน

เมื่อเห็นฉันชักกระตุกไปทั้งตัว แม่เฉินก็มักจะตบมือด้วยความตื่นเต้น

บางครั้งยังถ่ายภาพด้านที่น่าอับอายของฉันไว้ด้วย

ส่วนพ่อเฉินที่ถือเข็มฉีดยา ก็ยังคงไม่พูดอะไรสักคำ

ทั้งที่เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งที่มีสถานะสูงสุดในเมืองเป่ย แต่ตอนนี้กลับดูเกร็งเป็นพิเศษต่อหน้าแม่เฉิน

ราวกับกลัวว่าหากตนไม่ระวังแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะทำให้แม่เฉินโกรธได้

ฉันคิดว่าบางทีคนชั่วร้ายที่สุดอาจจะเป็นแม่เฉินก็ได้

วันนี้ฉันเพิ่งตื่นขึ้นมาหลังจากได้รับผลข้างเคียงจากยา

แม่เฉินก็รีบพาฉันออกจากห้องใต้ดิน ให้คนรับใช้อาบน้ำแต่งตัวให้ฉัน

ฉันตัวสั่นไม่กล้ามองตรงๆ ทำให้คนรับใช้ข้างๆ มีสายตาคลุมเครือ

[ทำแต่หน้าที่ของพวกเธอไปซะ ไม่งั้นจะสับพวกเธอเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปให้หมา!]

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่เฉินพูดกับพวกเธอแบบนี้

เพราะฉายานักการกุศลใจบุญของแม่เฉินนั้น มีแต่ในสายตาคนนอกเท่านั้นที่รู้สึกว่านั้นเป็นความจริง

ทั้งคฤหาสน์ต่างรู้ดีว่าเธอเป็นปีศาจร้ายแบบไหน

แม่เฉินลูบผมของฉัน พลางเตือนว่า

[เดี๋ยวจะมีแขกสำคัญมากมาพบเธอ เธอรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง]

[ไม่งั้นคราวหน้าจะไม่ใช่แค่การลงโทษแบบนี้แล้วนะ]

[เจียอี๋เด็กดี แม่เชื่อว่าเธอจะทำได้ดีอย่างแน่นอน]

เสียงของแม่เฉินแผ่วเบา แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่

ฉันคิดว่าแขกคนนี้คงสำคัญมากแน่ๆ

และเมื่อฉันเห็นชายที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก ฉันก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

เศรษฐีใหม่ด้านเทคโนโลยีแห่งเมืองเป่ย เสิ่นโม่เฉิง คู่ค้าที่ใครๆ ต่างอยากดึงตัวมาเป็นพันธมิตร

ฉันมองแม่เฉินที่ดูตื่นเต้นข้างๆ

แล้วยิ้มมุมปาก

คุณแม่ที่รัก เกมเริ่มแล้วล่ะ