บทที่ 1

สามวันต่อมา ฉันจึงได้สติฟื้นขึ้นมา

สิ่งแรกที่แว่วเข้าหูคือเสียงรายงานของแพทย์ประจำตระกูล

"มาเฟียโมเรตติ ทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไปครับ การบังคับทำแท้งตอนอายุครรภ์แปดเดือนพร้อมกับตัดมดลูกออกไปด้วย... เราเกือบต้องสูญเสียนายหญิงไปแล้วนะครับ"

น้ำเสียงของวินเซนโซยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"ฉันสัญญากับจูเลียน่าไว้แล้วว่าชาตินี้ฉันจะมีลูกแค่คนเดียว และต้องเป็นลูกของเธอเท่านั้น วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการตัดมดลูกของเอเลน่าออกซะ จะได้ไม่มีลูกอีก และไม่มีความเสี่ยงเพิ่ม"

สายตาของเขาตวัดมาสบประสานกับตาของฉัน

วินเซนโซไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขาเอื้อมมือมาช่วยห่มผ้าห่มให้ฉันอย่างแนบเนียน

"ได้ยินแล้วใช่ไหม? ฉันไม่มีทางเลือก จูเลียน่าบอกว่าวิธีเดียวที่เธอจะยอมยกลูกให้เป็นบุตรบุญธรรม คือเธอต้องไม่มีลูกอีก ฉันก็เลยคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ให้หมอตัดมดลูกออกไปพร้อมกันเลย จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวผ่าตัดหลายรอบ"

เมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในตาของฉัน เขาจึงเอื้อมมือมาเช็ดออกให้อย่างเบามือ

"ฉันไม่คิดว่าการผ่าตัดมดลูกออกระหว่างตั้งครรภ์จะทำให้ตกเลือดมากขนาดนี้ แต่ถือเป็นโชคดีของเธอนะที่หมอส่วนตัวที่ฉันจ้างมาดูแลจูเลียน่าพักอยู่ที่คฤหาสน์พอดี เธอควรจะขอบคุณจูเลียน่าด้วยซ้ำที่ช่วยชีวิตเธอไว้"

ร่างกายของฉันสั่นเทาไปทั้งร่าง ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี สะบัดฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรง

"วินเซนโซ โมเรตติ คุณมันไม่ใช่คน!"

แต่วินเซนโซเบี่ยงตัวหลบได้ทัน

จากนั้น ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งกรีดร้องเข้ามา และตบเข้าที่ใบหน้าของฉันอย่างจัง!

ฉันล้มฟาดกลับลงไปบนเตียง และจ้องมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวอายุน้อยยืนบังหน้าวินเซนโซไว้ น้ำตาคลอเบ้าขณะตะโกนใส่หน้าฉัน

"แกกล้าดียังไง! รู้บ้างไหมว่าเขายืนเฝ้าอยู่หน้าห้องแกตั้งสามวันสามคืนเต็มๆ? ถ้าฉันไม่เอาอาหารมาส่งให้เขาทุกวัน เขาคงล้มพับไปแล้ว!"

"ผู้ชายคนนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน... ทำไมเขาต้องมาเป็นกระสอบทรายให้แกทุบตีด้วย?"

ฉันไม่พลาดที่จะเห็นประกายความอ่อนโยนที่พาดผ่านในแววตาของวินเซนโซ

ฉันเคยเห็นสายตาแบบนั้นมาก่อน... ครั้งแรกคือตอนที่ฉันดื่มเหล้าแทนเขาจนพิษสุราเรื้อรังเฉียบพลันและต้องสูญเสียลูกคนแรกของเราไป

ครั้งที่สองคือตอนที่ตระกูลคู่อริหมายจะเอาชีวิตเขา และฉันต้องไปคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องให้พ่อของฉันช่วยชีวิตเขาไว้

ฉันยอมทำเพื่อเขาขนาดนี้ แต่สุดท้าย... มันกลับไม่มีค่าเท่ากับน้ำตาเพียงหยดเดียวของเมียน้อย

ความรู้สึกมันเหมือนมีดทู่ๆ ที่กำลังปักและกรีดลึกลงไปในอกทีละนิ้ว

ฉันยันตัวลุกขึ้น นั่งมองทั้งสองคนแสดงความรักความห่วงใยกันอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างขมขื่น

"แล้วยังไง? ฉันต้องสำนึกในบุญคุณงั้นเหรอ? ต้องกราบขอบคุณที่เขาฆ่าลูกที่ปฏิสนธิคลอดสมบูรณ์ของฉันเพื่อเปิดทางให้ลูกของแกงั้นสิ? ต้องขอบคุณที่เขาแอบตัดมดลูกของฉันออก และเกือบปล่อยให้ฉันตายห่าอยู่บนเตียงผ่าตัด?!"

น้ำตาของจูเลียน่าร่วงเผาะราวกับสายสร้อยที่ขาดผึง

เธอยังคงจ้องหน้าฉันอย่างดื้อรั้น

"ฉันผิดไปแล้ว! งั้นฉันจะชดใช้ให้แกเอง!"

เธอผลักวินเซนโซออกไปราวกับคนบ้า คว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะแล้วแทงเข้าที่ท้องของตัวเองทันที!

"ฉันจะกรีดเอาลูกและมดลูกของฉันออกเดี๋ยวนี้ เพื่อชดใช้ให้แก!"

วินเซนโซรีบรวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งกำใบมีดเอาไว้จนเลือดไหลทะลักผ่านง่ามนิ้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาและโกรธจัด

"นี่คือสิ่งที่เธอต้องการใช่ไหม เอเลน่า?"

เขาช้อนร่างของจูเลียน่าที่หมดสติขึ้นแนบอกอย่างระมัดระวัง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

ฉันคงดีกับเธอมากเกินไป จนเธอเริ่มคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้... ดี! จากนี้ไปฉันจะริบคืนความเสน่หาทั้งหมดที่เคยมีให้เธอ"

ฉันมองตามหลังเขาไปและหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะตามใจฉันตลอดไป และจะไม่ยอมให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานอีก...

เขาได้ตายจากไปแล้ว

บอดี้การ์ดของวินเซนโซเดินเข้ามาจับตัวฉันกระชากลุกขึ้นอย่างเย็นชา แล้วโยนฉันออกไปนอกประตู

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่มาเฟียเคยให้คุณ จะถูกยึดคืนทั้งหมด ถ้าคุณยังอยากจะนอนในห้องนี้ต่อ..."

ฉันยิ้มขมขื่น หันหลังแล้วเดินจากมา

"ช่างมันเถอะ ฉันไม่ต้องการอะไรก็ตามที่เป็นของ วินเซนโซ โมเรตติ ทั้งนั้น"

โทรศัพท์และกระเป๋าเงินของฉันถูกยึดไปจนหมด

เพราะทุกอย่าง... ล้วนเป็นสิ่งที่วินเซนโซซื้อให้

ฉันยืนอยู่บนถนนด้วยร่างกายที่ว่างเปล่า พยายามโบกรถเพื่อจะกลับบ้าน

แต่ทุกครั้งที่มีคนใจดีจอดรับ บอดี้การ์ดของวินเซนโซที่ตามมาก็จะทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ด้วยการพูดขึ้นว่า "ถ้าคุณไม่กลัวที่จะเป็นศัตรูกับตระกูลโมเรตติ ก็เชิญรับผู้หญิงคนนี้ขึ้นรถได้เลย"

คนเหล่านั้นต่างส่ายหน้าให้ฉันแล้วรีบขับรถหนีไป

บอดี้การ์ดมองดูร่างกายอันสั่นเทาไร้เรี่ยวแรงของฉัน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก

"มาเฟียฝากข้อความมาบอกครับ... นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อคุณขัดใจเขา ถ้าคุณยอมไปขอโทษคุณจูเลียน่า และตกลงที่จะดูแลเธอระหว่างตั้งครรภ์ เขาจะสั่งให้ผมขับรถพากันคุณกลับไป"

ฉันไม่สนใจ และเริ่มออกเดิน... ก้าวทีละก้าว มุ่งหน้ากลับบ้าน

หยาดเลือดไหลรินลงมาตามโคนขาหยดลงบนพื้นผิวถนนลาดยาง ผู้คนรอบข้างต่างพากันจ้องมอง

แต่ฉันกลับรู้สึกชาไปทั้งตัว

ฉันเดินก้าวแล้วก้าวเล่าจนกระทั่งฟ้ามืด ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ แสงไฟที่ส่องสว่างจากหน้าต่างช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บของยามค่ำคืนออกไปได้บ้าง

ฉันยกนิ้วอันแข็งทื่อขึ้นกดรหัสผ่านประตู ทว่าเสียงตอบรับกลับมีเพียงเสียงสัญญาณเตือนความผิดพลาดดัง "ปี๊บ"

ฉันกัดฟันกดรหัสลงไปอีกครั้งด้วยความยากลำบาก แต่ระบบก็ยังคงแจ้งว่ารหัสผิดทุกครั้ง

จนในที่สุด พ่อบ้านที่เริ่มรำคาญก็เดินมาเปิดประตูให้ เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา

"นายหญิง พอเถอะครับ ตราบใดที่คุณยังไม่ยอมขอโทษมาเฟีย คุณก็ไม่มีสิทธิ์ใช้ของของมาเฟีย"

"คฤหาสน์หลังนี้มาเฟียเป็นคนซื้อ ถ้าไม่ขอโทษ ก็ห้ามเข้า"

เขาประเมินฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะ

"ถ้าให้ผมแนะนำ คุณรีบขอโทษซะเถอะครับ มีผู้หญิงอีกตั้งมากมายต่อคิวอยากจะมาแทนที่ตำแหน่งของคุณ ดูสภาพคุณตอนนี้สิ ตระกูลของคุณก็ล่มสลายไปแล้ว อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แถมตอนนี้ยังไม่สามารถมีลูกได้อีก"

"เขามีผู้หญิงคนใหม่แถมยังท้อง แต่เขาก็ยังไม่ยอมหย่าขาดจากคุณ นี่ก็ถือว่าเขาเมตตาคุณมากเกินพอแล้ว คุณยังจะดิ้นรนเรียกร้องอะไรอีก?"

ฉันเอ่ยขัดเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ฉันไม่ได้จะเข้าไป... ฉันแค่มาเอาของสิ่งหนึ่ง"

พ่อบ้านถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

"ของทุกอย่างที่คุณมี ดอนเป็นคนซื้อให้ทั้งนั้น จะมีอะไรที่เป็นของคุณงั้นเหรอ?

อย่าบอกนะว่าคุณแอบมาขโมยกระเป๋าหรือเครื่องเพชรของมาเฟียไปน่ะ?"

ฉันตอบกลับอย่างสงบนิ่ง "ฉันแค่ต้องการมาเอา 'ใบรายงานผลการตรวจแพทย์' ของฉัน... เรื่องแค่นี้คงไม่ห้ามใช่ไหม?"

พ่อบ้านกลอกตา เดินกลับเข้าไปข้างใน และออกมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาล เขาโยนมันใส่หน้าฉัน

ฉันก้มเก็บซองเอกสารนั้นขึ้นมา แล้วเปิดดูเนื้อหาข้างใน

มันระบุข้อความว่า: รายงานผลการตรวจสุขภาพของ วินเซนโซ โมเรตติ — มีภาวะอสุจิต่ำขั้นรุนแรง