تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4
أحدث فصل
แค้นรักนายหญิงมาเฟีย บทที่ 5
น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังลั่น ทว่ากลับกังวานชัดเจนชายฉกรรจ์หลายคนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ชุดสูทของพวกเขาดูเนี้ยบกริบ ส่วนสีหน้าแฝงแววขบขันหยันเยาะ หนึ่งในนั้นคลี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "มาเฟียโมเรตติ ในโอกาสที่เป็นมงคลและน่ายินดีขนาดนี้ พวกเราจะไม่มาร่วมอวยพรและมอบของขวัญให้คุณได้ยังไงกัน?"สายตาของวินเซนโซค่อยๆ เลื่อนไปหยุดที่พวกเขา ในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างรุนแรงก็ผุดขึ้นมาในส่วนลึกของหัวใจวินเซนโซพยายามกดข่มความหงุดหงิดเอาไว้ "ไม่ว่าพวกแกจะมีของขวัญอะไร มารอให้พิธีแต่งงานเสร็จสิ้นก่อนเถอะ" ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ จูเลียน่าก็จำได้แล้วว่าคนกลุ่มนั้นในหมู่แขกคือใคร ดวงตาของเธอเบิกกว้างเป็นประกายวาววับ คนพวกนี้คือเหล่า มาเฟียจากตระกูลมาเฟียยักษ์ใหญ่ทั้งนั้น! หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความทะเยอทะยาน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจับใจ "ของขวัญอะไรเหรอคะ? ทำไมไม่เอาออกมาให้เราดูตอนนี้เลยล่ะ?"น้ำเสียงของเธออัดแน่นไปด้วยความคาดหวังที่แทบจะเก็บอาการไว้ไม่มิดคิ้วของวินเซนโซขมวดมุ่นเข้าหากันทันที ความไม่พอใจอย่างรุนแรงแล่นพล่านขึ้นมาใ
แค้นรักนายหญิงมาเฟีย บทที่ 4
"ผลตรวจนับอสุจิของคุณต่ำมากจริงๆ ครับ คุณไม่สามารถทำให้ผู้หญิงคนอื่นตั้งครรภ์ได้ มีเพียงคุณเอเลน่าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถโอบอุ้มเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณได้"เมื่อได้ยินชื่อของฉัน วินเซนโซก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ความโกรธเกรี้ยวของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะหยัน"เอเลน่าเนี่ยนะ?" "ยัยนั่นจ้างเงินแกเท่าไหร่ล่ะ ถึงได้ยอมมาเล่นละครตบตาฉากนี้?"คุณหมอถึงกับอึ้ง "มาเฟียครับ... ผม..."วินเซนโซเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "นี่แผนเสี้ยมให้ฉันแตกหักกับจูเลียน่าล่ะสิ? หรือต้องการปล่อยข่าวลือสกปรกใส่ร้ายจูเลียน่า เพื่อทำให้ฉันคิดว่าลูกในท้องไม่ใช่ลูกของฉัน?" เขาแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา "กลับไปบอกเอเลน่าซะว่าฉันไม่เชื่อเรื่องงี่เง่าพวกนี้แม้แต่คำเดียว""ลูกไม้ตื้นๆ ของยัยนั่นมันช่างละอ่อนเสียจนฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนเต็มทน" "ถ้าอสุจิของฉันต่ำจนเป็นหมันจริง แล้วตอนที่ยัยนั่นท้องล่ะ... มันคือลูกชู้ที่เกิดจากชายอื่นงั้นเหรอ?"สีหน้าของคุณหมอถอดสี พยายามจะอธิบายต่อ "มาเฟียครับ แต่ว่า..."แต่วินเซนโซหมดความอดทนลงโดยสิ้นเชิง เขาตวาดลั่น "หุบปาก!" "ฉ
แค้นรักนายหญิงมาเฟีย บทที่ 3
แววตาของวินเซนโซสั่นไหวด้วยความโกรธและความรำคาญ เขาจ้องมองฉันก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"หย่าเหรอ? ไม่มีทาง ต่อให้ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว แต่เธอก็จะยังเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันเสมอ ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป" เขาสบตาฉันตรงๆ และเน้นย้ำทีละคำช้าๆ "เอเลน่า ฉันไม่เคยติดค้างอะไรเธอเลย ถ้าฉันจะติดค้างใคร คนคนนั้นคือจูเลียน่าต่างหาก เธอสละช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตวัยสาวมาอยู่กับฉันโดยไม่มีแม้แต่ชื่อเรียกหรือตำแหน่งใดๆ" "เดิมทีฉันคิดจะไว้หน้าและมอบเกียรติยศให้เธอต่อแท้ๆ แต่เธอกลับทำตัวไร้เหตุผลและอาละวาดไม่เลิก"เขาหันหลังกลับ คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วหยิบแหวนเพชรเม็ดโตออกจากกระเป๋าเสื้อ เขามองจูเลียน่าด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักลึกซึ้ง "จูเลียน่า... เป็นความผิดของฉันเองที่เจอเธอช้าไป" "ชาตินี้ฉันอาจจะมอบตำแหน่งที่ถูกต้องตามกฎหมายให้เธอไม่ได้ แต่ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เธอ ฉันจะทำให้ทุกคนได้รับรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุด"จูเลียน่ายกมือขึ้นป้องปาก ขอบตาของเธอแดงก่ำ ทว่าเธอกลับสะบัดหน้าหนีและเอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า "ฉันรับคำขอแต่งงานของคุณไม่ได้ห
แค้นรักนายหญิงมาเฟีย บทที่ 2
นี่คือใบรายงานผลการตรวจร่างกายก่อนแต่งงานเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เรากำลังจะแต่งงานกันวินาทีแรกที่ฉันได้รับมันมา ความรู้สึกของฉันมันตีกันไปหมดจนแทบบ้า ฉันไม่รู้เลยว่าจะบอกเรื่องนี้กับวินเซนโซยังไงดี ผู้ชายที่ทะนงในศักดิ์ศรีและเย่อหยิ่งอย่างเขา จะยอมรับได้อย่างไรว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ไม่สมบูรณ์แบบ? และตระกูลคู่อริจะเอาเรื่องนี้มาใช้เป็นอาวุธโจมตีเขาหนักหนาสาหัสแค่ไหน?แต่ยังถือเป็นความโชคดีที่หมอแอบกระซิบความลับอย่างหนึ่งกับฉัน มีเพียงผู้หญิงที่มีมดลูกสมบูรณ์และติดลูกง่ายเป็นพิเศษอย่างฉันเท่านั้น ที่จะสามารถโอบอุ้มและมีทายาทให้กับ 'มาเฟีย' ที่มีภาวะอสุจิต่ำขั้นรุนแรงเช่นเขาได้ "คุณเอเลน่าครับ มาเฟียโมเรตตินับว่าโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับคุณ ตลอดชีวิตการทำงานของผม ผมเคยเจอผู้หญิงที่มดลูกสมบูรณ์พร้อมมีลูกง่ายขนาดนี้แค่คนเดียวเท่านั้นเองครับ"เดิมทีฉันตั้งใจจะฝังความลับนี้ไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ ฉันไม่อยากให้วินเซนโซต้องเสียหน้าหรือรู้สึกปมด้อย แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะมีวันที่ฉันต้องเปิดโปงความลับนี้ให้คนทั้งโลกรับรู้ด้วยมือของฉันเองฉันใช้เศษเงินก้อนสุดท้ายที่มี นำใบรายงาน
แค้นรักนายหญิงมาเฟีย บทที่ 1
สามวันต่อมา ฉันจึงได้สติฟื้นขึ้นมาสิ่งแรกที่แว่วเข้าหูคือเสียงรายงานของแพทย์ประจำตระกูล "มาเฟียโมเรตติ ทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไปครับ การบังคับทำแท้งตอนอายุครรภ์แปดเดือนพร้อมกับตัดมดลูกออกไปด้วย... เราเกือบต้องสูญเสียนายหญิงไปแล้วนะครับ"น้ำเสียงของวินเซนโซยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "ฉันสัญญากับจูเลียน่าไว้แล้วว่าชาตินี้ฉันจะมีลูกแค่คนเดียว และต้องเป็นลูกของเธอเท่านั้น วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการตัดมดลูกของเอเลน่าออกซะ จะได้ไม่มีลูกอีก และไม่มีความเสี่ยงเพิ่ม"สายตาของเขาตวัดมาสบประสานกับตาของฉันวินเซนโซไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขาเอื้อมมือมาช่วยห่มผ้าห่มให้ฉันอย่างแนบเนียน "ได้ยินแล้วใช่ไหม? ฉันไม่มีทางเลือก จูเลียน่าบอกว่าวิธีเดียวที่เธอจะยอมยกลูกให้เป็นบุตรบุญธรรม คือเธอต้องไม่มีลูกอีก ฉันก็เลยคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ให้หมอตัดมดลูกออกไปพร้อมกันเลย จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวผ่าตัดหลายรอบ"เมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในตาของฉัน เขาจึงเอื้อมมือมาเช็ดออกให้อย่างเบามือ "ฉันไม่คิดว่าการผ่าตัดมดลูกออกระหว่างตั้งครรภ์จะทำให้ตกเลือดมากขนาดนี้ แต่ถือเป็นโชคดีของเธอนะที่หมอส่วนตัวท
