Short
แฟนฉันดันขายฉันให้ผู้ชายผิดคน

แฟนฉันดันขายฉันให้ผู้ชายผิดคน

Oleh:  คาเรน ดับเบิลยูTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
2.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในที่สุดแฟนของฉัน ไมลส์ ก็ชวนฉันไปงานทานมื้อค่ำวันคริสต์มาสของครอบครัวเขา แต่ฉันกลับสลบไปในระหว่างทาง ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ฉันได้ยินเขากระซิบว่า “ขอโทษนะ เอวา พวกนักเลงนั่นบอกว่าเธอเป็นสเปกของเจ้านายพวกเขาพอดี สวยเกินไปก็เป็นภัยกับตัวนะที่รัก โทษความสวยนั่นเถอะ—อย่าโทษฉันเลย” “อย่ากลัวไปเลยนะ ถ้าเธอช่วยฉันใช้หนี้... บางทีพวกมันอาจจะยอมคืนเธอให้ฉัน แล้วฉันจะชดเชยให้เธอไปชั่วชีวิตเลย ฉันสาบาน” เขาเข็นฉันผ่านทางด้านหลังของคาสิโนแห่งหนึ่ง คาสิโนของครอบครัวฉันเอง เจ้านายที่เขากำลังจะขายฉันให้... คือพี่ชายของฉัน นับตั้งแต่พ่อแม่ของเราเสียชีวิตจากการถูกลูกหลงในการปะทะกัน พี่ชายของฉันก็รับผิดชอบดูแลฉันมาโดยตลอด ยิ่งกว่าพี่ชาย เขาเป็นทั้งตัวแทนของพ่อ และเป็นผู้ปกป้อง แฟนโง่ๆ ของฉันควรจะกลัวได้แล้ว—เขาไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันปกป้องฉันรุนแรงแค่ไหน หรือเขาจะโหดเหี้ยมเพียงใดกับใครก็ตามที่บังอาจทำร้ายฉัน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
9 Bab
บทที่ 1
มุมมองของเอวาแฟนของฉันพยายามขายฉันเพื่อใช้หนี้—ยกเว้นแต่ว่าหัวหน้ามาเฟียที่เขาเลือกดันเป็นพี่ชายของฉัน และไอ้คนโง่นั่นก็ไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันหวงน้องแค่ไหน... หรือเขาจะป่าเถื่อนได้เพียงใดกับใครก็ตามที่กล้าทำร้ายครอบครัวของเขาอะไรบางอย่างในรถทำให้ฉันสลบทันทีที่ก้าวขึ้นไป เวลาผ่านไป—ฉันรู้สึกได้แค่นั้น—แต่ร่างกายยังคงอ่อนปวกเปียก ไร้เรี่ยวแรง ในที่สุด ฉันรู้สึกว่าสติค่อยๆ กลับคืนมา แม้ไม่เต็มร้อยแต่ก็มากพอที่จะได้ยินเสียงไมลส์กำลังคุยโทรศัพท์ สายแรกเขาตะโกนใส่ใครบางคนที่เร่งรัดให้เขาใช้หนี้ จากนั้นสายที่สอง เขาโทรหาแม่ บอกว่าเขาคงไปร่วมมื้อค่ำคริสต์มาสไม่ได้แล้วสายที่สามนั้นต่างออกไป น้ำเสียงของไมลส์อ่อนลงและดูนอบน้อม "ครับท่าน ผมทราบว่าท่านเมตตามากที่ยอมให้ผมออกมาหาเงินที่ติดค้างคาสิโน แต่ผมก็ยังหาได้ไม่ครบ ดังนั้น—ตามที่ท่านบอก—คืนนี้ผมเลยพาแฟนมาด้วย บางทีเราอาจจะลองทำตามที่คุณพูดถึง... คุณก็รู้ ที่ว่าจะส่งตัวเธอให้หัวหน้าของคุณ"เขาลังเลครู่หนึ่ง "ผมยินดีทำทุกอย่างเพื่อให้หนี้หมดไป"เขาเงียบไปพักหนึ่ง "แน่นอนครับ ผมจะกำชับให้เธอทำตัวดีๆ ผมจะบอกเธอว่าเป็นเกียรติมากที่ท่านเล
Baca selengkapnya
บทที่ 2
มุมมองของเอวาหลังจากสูบบุหรี่เสร็จ สเนคก็สั่งให้ลูกน้องเข็นตัวฉันเข้าไปข้างในมือหยาบกร้านกระชากฉันออกมาจากเบาะหลังและผลักฉันลงบนรถเข็น เราถูกเข็นผ่านประตูหลายบานตรงไปยังห้องสวีตส่วนตัวชายคนหนึ่งโยนฉันลงบนโซฟา—ที่เท้าแขนกระแทกเข้าที่เอวอย่างจังจนจุกเสียดแทบหายใจไม่ออก“หัวหน้ามาถึงหรือยัง?” สเนคถาม“เพิ่งมาถึงครับ” ใครบางคนตอบเบาๆ “เขากำลังทักทายแขกอยู่ข้างล่าง”“งั้นก็รอ”ไมลส์นั่งลงข้างๆ แล้วโน้มตัวมากระซิบ “ฉันรู้ว่าเธอตื่นอยู่เอวา ได้โปรดอย่าอาละวาดเลย ช่วยฉันแค่ครั้งเดียว พรุ่งนี้ฉันจะมารับเธอ ตกลงไหม?”“ไปตายซะ” ฉันพึมพำตอบ“ว่าไงนะ?” เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเป็นครั้งแรกที่เรี่ยวแรงของฉันกลับมามากพอจะเปล่งเสียงได้ชัดเจน “ไปตายซะ ฉันไม่ทำ”สเนคหันมา ดวงตาหรี่เล็กลง “เกิดอะไรขึ้น?”ไมลส์รีบเอามือตะปบปากฉันไว้ “ไม่มีอะไรครับ” เขารีบบอก “แค่กำลังสอนให้แฟนผมรู้ซึ้งว่าข้อตกลงนี้มันดีแค่ไหน”สเนคกวาดตามองฉัน “ดี ถ้าเธอมาทำนิสัยแบบนี้ต่อหน้าหัวหน้าของฉัน พวกเราก็ได้เสียเวลาฟรีกันหมดแน่”เขาหันหลังกลับไปไมลส์ฟิวส์ขาด เขาฟาดมือลงบนใบหน้าของฉันอย่างแรง “ฉันบอกเธอแล้ว—พอถึงคา
Baca selengkapnya
บทที่ 3
มุมมองของเอวาเขาโน้มตัวเข้ามา ลมหายใจอุ่นร้อนแตะอยู่ที่แก้มฉัน “ตั้งแต่วันแรก ฉันก็วางแผนจะใช้หน้าสวยๆ ของเธอหาอะไรเข้าตัวอยู่แล้ว”“ตอนแรกก็เพราะหน้าตาไง สายตาที่ผู้ชายคนอื่นมองเธอ แล้วก็สงสัยว่าผู้ชายอย่างฉันไปคว้าผู้หญิงอย่างเธอมาได้ยังไง”“แล้วตอนนี้ล่ะ? เธอก็ได้ช่วยใช้หนี้แทนฉันไง” ไมลส์ยิ้มเยาะ มองฉันเหมือนกำลังประเมินของบางอย่าง “ถือซะว่าเป็นเกียรติก็แล้วกัน เอวา เพราะเธอก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรอย่างอื่นอยู่แล้ว”คำพูดของเขาเหมือนตบหน้าฉันซ้ำอีกครั้งฉันนึกถึงตอนที่เจอไมลส์ครั้งแรก เขาไม่เหมือนพวกผู้ชายที่ตามจีบคนอื่น เขาเงียบขรึมเขาเอาดอกไม้มาให้หลังการแสดงของฉัน มารับฉันจากโรงเรียน บอกฉันว่าอย่ายอมแพ้ ไม่ว่าจะมีประตูปิดใส่หน้าฉันกี่บานก็ตามฉันคิดว่าไมลส์แตกต่างจากคนอื่น คิดว่าเขารักฉันในแบบที่ฉันเป็น ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ฉันมี ไม่ใช่เพราะหน้าตาสวย หรือเพราะครอบครัวที่ทรงอำนาจแต่ฉันคิดผิดอย่างมหันต์จนถึงตอนนี้ ฉันยังอยากเชื่อว่าเงินทำให้ไมลส์เสียสติไป ว่านี่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขาแต่ความจริงก็คือ—ฉันไม่เคยรู้จักตัวตนไมลส์จริงเลยและไมลส์ตัวจริง? เขาเป็นขยะตั้งแต
Baca selengkapnya
บทที่ 4
มุมมองของเอวาสเนคยื่นมือออกไป ใครบางคนส่งเข็มขัดมาให้ เขาลากมันช้า ๆ ไปตามแขนของฉัน ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นหลังดวงตาแทบจะในทันที“รู้ไหมว่าในแต่ละวันมีผู้หญิงกี่คนเดินเข้ามาที่นี่” เขาพูดอย่างใจเย็น “ทุกคนอ้างว่าตัวเองมีความเกี่ยวข้องกับหัวหน้าของฉัน”เข็มขัดฟาดลงมาอีกครั้ง“แล้วรู้ไหมว่าฉันโยนพวกหล่อนออกจากคาสิโนนี้ไปกี่คนแล้ว” เขายิ้ม “ความตาย”อีกหนึ่งครั้ง… แล้วก็อีกครั้งในที่สุดเมื่อสเนคพอใจแล้ว เขาโยนเข็มขัดทิ้งและหยิบขวดวิสกี้ขึ้นมา “ฉันไม่อยากทำให้เธอพังเกินไปก่อนที่หัวหน้าของฉันจะได้เห็นหน้า” เขาพูดอย่างสบาย ๆ “งั้นมาดื่มกันหน่อย เผื่อจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น”“ไม่—”เขาบังคับขวดเข้ามาที่ริมฝีปากของฉัน วิสกี้ไหลลงคออย่างแผดเผา ทำให้ฉันสำลัก“ถ้าเธอกล้าเล่นตลกแบบนั้นต่อหน้าหัวหน้าของฉันอีก” เขาพูดเสียงต่ำ “ฉันจะทำให้เธอเสียใจที่เกิดมา เข้าใจไหม เธอจะไม่มีวันเดินออกจากคาสิโนของฉันแบบครบสามสิบสอง”จากนั้นเขาก็ปล่อยฉันลำคอของฉันแสบร้อน ฉันพยายามจะพูด แต่ไม่มีเสียงหลุดออกมากำไลข้อมือ ฉันต้องหามันให้เจอ ฉันไม่อาจรอให้พี่ชายมาที่นี่เองได้ฉันหอบหายใจ พลางกวาดตามองไปรอบห้อ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
มุมมองของเอวาฉันพยักหน้า ยังแทบพูดไม่ออก แต่ก็ฝืนเค้นออกมาได้หนึ่งคำ “ธีโอ…”ใบหน้าของธีโอซีดเผือดราวกับคนเห็นผี ฉันคงดูสภาพเละเทะมากสเนค ไอ้โง่นั่น กลับตีความสถานการณ์ผิดไปหมด “หัวหน้าครับ นี่แหละผู้หญิงที่ผมพูดถึง ไม่ใช่ว่าเธอเด็ดเหรอ? ผมไม่รู้เลยว่าพวกคุณสองคนรู้จักกันมาก่อน…”ธีโอไม่ได้ตอบ เขายังจับมือฉันอยู่ และฉันรู้สึกได้ว่ามือเขากำลังสั่นเมื่อธีโอเงยหน้าขึ้นในที่สุด—ฉันเห็นมันในแววตา สเนคกับไมลส์กำลังจะได้รู้ว่าความหวาดกลัวที่แท้จริงเป็นยังไงธีโอบีบมือฉันเบา ๆ ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปเผชิญหน้ากับทั้งห้องสเนคยังคงยิ้มอยู่โดยไม่รู้อะไรเลย “หัวหน้า อย่าโกรธเลยครับ เธอโกหกผม บอกว่าเป็นน้องสาวคุณ ผมหมายถึง—น้องสาวคุณเหรอ?ผมไม่เคยได้ยินว่าคุณมีสักคน ก็เลยคิดว่าเธอกำลังหลอกพวกเรา ผมก็แค่สั่งสอนเธอนิดหน่อย เพื่อคุณ”เสียงของธีโอต่ำลง เย็นเยียบราวน้ำแข็ง “แกทำอะไรเธอ”“ก็แค่วิสกี้นิดหน่อย” สเนคพูดพลางยักไหล่ “ตบเธอสองสามที ไม่ได้หนักอะไร คนโกหกแบบเธอต้องถูกจัดการหน่อย ถูกไหม? ถ้าเธอเอาเรื่องคาสิโนของเราไปพูดโกหก—”“คุกเข่า” เสียงของธีโอฟาดผ่านห้องเหมือนสายฟ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
มุมมองของเอวาสเนครู้ดีว่าอะไรก็ตามที่รอเขาอยู่ มันต้องเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม ดังนั้นแทนที่จะอ้อนวอนธีโอ เขากลับคลานมาหาฉันธีโอคว้าแขนเขาแล้วเหวี่ยงกลับไป “อย่าคิดแม้แต่จะเข้าใกล้น้องสาวของฉัน”สเนคหน้าซีดราวกับคนตาย เขามองฉันเหมือนเห็นผี “ด–ได้โปรด หัวหน้า… คุณไม่เคยบอกว่าคุณมีน้องสาว และเธอก็เพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ เอง—”ธีโอเตะเข้าที่ท้องเขาอย่างแรง “ตอนนี้ฉันต้องมานั่งอธิบายเรื่องครอบครัวให้แกฟังด้วยหรือไง”“ไม่—ไม่ แน่นอนว่าไม่ครับ—”ธีโอหันมาหาฉัน “มันทำอะไรเธอบ้าง เอวา”“ไม่ใช่แค่วิสกี้กับการตบ—เขายังใช้เข็มขัดฟาดฉันด้วย”มือของธีโอกระชากคอเสื้อสเนคแน่น “แค่มีใครแตะต้องน้องสาวฉันฉันยังทนไม่ได้—แต่นี่แกถึงกับตีเธอ?”“หัวหน้าครับ ผมไม่รู้จริง ๆ!” สเนคร้องไห้ “ผมแค่ทำตามกฎ ผมกำลังปกป้องท่าน—”ธีโอยิ้มเย็นชา เขารับเข็มขัดจากลูกน้องแล้วถามอย่างสงบ “แกฟาดเอวากี่ครั้ง”“ผม—ผมไม่ได้นับ”“งั้นก็เริ่มที่หนึ่งพัน”เข็มขัดฟาดลงอย่างแรง สเนคร้องลั่นธีโอยื่นเข็มขัดให้ชายร่างใหญ่สองคน “พวกแก” เขาชี้ “คนหนึ่งฟาด คนหนึ่งนับ ใช้แรงให้เต็มที่ หนึ่งพันครั้ง อยากเพิ่มก็เพิ่มได้—แต่ห้ามขาดแม้
Baca selengkapnya
บทที่ 7
มุมมองของเอวาสายตาของธีโอไม่สั่นไหว เขามองตรงเข้ามาในดวงตาฉัน ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วหันไปหยิบแก้วน้ำส่งให้ “เธออยากจัดการไอ้พวกสารเลวนั่นยังไง” เขาถาม “พี่ยังไม่ได้ตัดสินใจขั้นสุดท้าย คิดว่าเธออาจอยากมีส่วนตัดสินใจด้วย”แค่ได้ยินชื่อพวกนั้นอีกครั้ง—ไมลส์ สเนค—เลือดในกายฉันก็เดือดพล่าน ฉันก้มมองข้อเท้าที่พันผ้าไว้ และรอยช้ำที่กระจายอยู่บนฝ่ามือ“ไมลส์ติดเงินคาสิโนเหรอ” ฉันถามธีโอพยักหน้า “ใช่”“แค่สองหมื่น…” ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น พลางขยับนิ้วที่ยังปวดอยู่ “ถ้าดูจากสิ่งที่เขาทำกับฉัน งั้นก็คิดเป็นหนึ่งล้านแล้วกัน”“แค่หนึ่งล้านเหรอ” ธีโอเลิกคิ้ว “พี่คิดว่าจะประมาณร้อยล้านซะอีก”“หนึ่งล้านยังถือว่าใจดีแล้ว” ฉันพูดเสียงเรียบ “แล้วด้วยงานแบบที่เขาทำ ต่อให้เป็นดอกเบี้ย เขาก็ไม่มีทางจ่ายไหว”ฉันยิ้มบาง ๆ “โรงงานของเราที่เม็กซิโกยังต้องการแรงงานอยู่ไม่ใช่เหรอ ส่งเขาไปที่นั่นสิ”ธีโอยิ้มกว้าง “เขาจะเน่าอยู่ที่นั่นไปตลอด ไม่มีทางใช้หนี้ได้สักแดง”“ส่วนคุณสเนค…” รอยยิ้มของฉันจางหายไปเขาไม่ได้แค่ข่มขู่ฉัน เขาพยายามปิดปากฉัน เหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉัน และทำทั้งหมดนั้นภายใต้ชื่อของพี่ชา
Baca selengkapnya
บทที่ 8
มุมมองของเอวาเขาผละออก ดวงตาคล้ายมีหมอกบาง ๆ เคลือบอยู่“พี่อยากบอกเรื่องนี้กับเธอมานานแล้ว” เขาพูด “บางครั้ง การอ่อนโยนกับคนอื่นมากเกินไป ก็หมายความว่าเราต้องสูญเสียชิ้นส่วนบางอย่างของตัวเองไป”“ตอนนี้ฉันรู้แล้ว” ฉันตอบเบา ๆ “แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว”หลังจากนั้น บทสนทนาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องเบาลง ธีโอเริ่มพูดถึงสิ่งที่ฉันอาจอยากทำ เมื่อฉันหายดีเต็มที่แล้วฉันดูออกว่าเขายังคงกังวลที่ฉันจะกลับไปบอสตันคนเดียว แต่ฉันก็ยังไม่พร้อมจะปล่อยความฝันของตัวเองเช่นกัน การเป็นนักเปียโนคือส่วนหนึ่งของชีวิตฉันมาโดยตลอด และมันก็เป็นความฝันของป่ะป๊าด้วย เขาเป็นคนที่วางมือฉันลงบนคีย์เปียโนเป็นครั้งแรก ตอนที่ฉันยังเด็ก“ธีโอ” ฉันพูดอย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ว่าพี่เป็นห่วง แต่ฉันต้องไป ฉันยอมแพ้กับเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ”“พี่รู้” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “เพราะงั้นพี่เลยโทรติดต่อไว้บ้างแล้ว มีโรงเรียนดนตรีแห่งหนึ่งในเยอรมนี เป็นหนึ่งในสถาบันที่ดีที่สุด”เขาหยุดเล็กน้อย “ไปที่นั่นดีไหม”ฉันกะพริบตาอย่างตกใจ ฉันเคยคิดเรื่องไปเรียนต่างประเทศ เคยฝันถึงมันด้วยซ้ำ—แต่ลึก ๆ แล้ว ฉันไม่เคยคิดเลย
Baca selengkapnya
บทที่ 9
มุมมองของเอวา“ก็หลังจากที่พี่ชายของเธอกับฉันนั่นแหละ” ไมลส์รีบพูดต่ออย่างลนลาน “ว่าจริง ๆ แล้วสเนคจงใจทำให้คนเสียเงิน แล้วก็เก็บดอกเบี้ยโหด ๆ ฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนั้นมาก่อนเลย ฉันสาบาน—”ฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วขัดจังหวะเขา “เลิกโกหกเถอะ ไมลส์ ฉันไม่ได้หมดสติในรถของนาย ฉันได้ยินทุกอย่าง”ใบหน้าของเขาซีดเผือด “นายจะโทษสเนคเรื่องหนี้ก็ได้” ฉันพูดต่ออย่างสงบ “นายไม่ได้เป็นคนพาฉันไปคาสิโน เขาไม่ได้เป็นคนส่งฉันให้ใคร นายต่างหากที่ทำ นายไม่ใช่เหยื่อ—นายคือผู้สมรู้ร่วมคิด”ไมลส์แทบพังทลาย “ไม่… มันไม่ใช่อย่างนั้น…”“แล้วคำพูดพวกนั้นของนายล่ะ” ฉันพูดต่อ “เรื่องที่บอกว่าการคบกับฉันทำให้นายดูดี แล้วก็เรื่องที่นายไม่เคยชอบฉันจริง ๆ เลย”“นั่นก็แค่คำพูดลอย ๆ!” เขาร้องไห้ “ฉันรักเธอ เอวา ฉันวางแผนไว้ด้วยซ้ำว่าจะดูแลเธอหลังจาก—หลังจากทุกอย่างจบลง ฉันอยากแต่งงานกับเธอ”“ใช่ นายรักฉัน” ฉันพูด “ความรักแบบที่ทิ้งรอยช้ำไว้ แล้วก็หักกระดูกคนอื่น แบบนั้นสินะ น่าสนใจดีนะ นายไม่คิดเหรอ”ฉันส่ายหน้า “นายคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ”“ไม่ ฉันไม่ได้หมายความว่า—”“ตอนนี้นายก็รู้แล้วว่าครอบครัวฉันเป็นใ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status