แฟนฉันดันขายฉันให้ผู้ชายผิดคน

มุมมองของเอวา

แฟนของฉันพยายามขายฉันเพื่อใช้หนี้—ยกเว้นแต่ว่าหัวหน้ามาเฟียที่เขาเลือกดันเป็นพี่ชายของฉัน และไอ้คนโง่นั่นก็ไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันหวงน้องแค่ไหน... หรือเขาจะป่าเถื่อนได้เพียงใดกับใครก็ตามที่กล้าทำร้ายครอบครัวของเขา

อะไรบางอย่างในรถทำให้ฉันสลบทันทีที่ก้าวขึ้นไป เวลาผ่านไป—ฉันรู้สึกได้แค่นั้น—แต่ร่างกายยังคงอ่อนปวกเปียก ไร้เรี่ยวแรง ในที่สุด ฉันรู้สึกว่าสติค่อยๆ กลับคืนมา แม้ไม่เต็มร้อยแต่ก็มากพอที่จะได้ยินเสียง

ไมลส์กำลังคุยโทรศัพท์ สายแรกเขาตะโกนใส่ใครบางคนที่เร่งรัดให้เขาใช้หนี้ จากนั้นสายที่สอง เขาโทรหาแม่ บอกว่าเขาคงไปร่วมมื้อค่ำคริสต์มาสไม่ได้แล้ว

สายที่สามนั้นต่างออกไป น้ำเสียงของไมลส์อ่อนลงและดูนอบน้อม "ครับท่าน ผมทราบว่าท่านเมตตามากที่ยอมให้ผมออกมาหาเงินที่ติดค้างคาสิโน แต่ผมก็ยังหาได้ไม่ครบ ดังนั้น—ตามที่ท่านบอก—คืนนี้ผมเลยพาแฟนมาด้วย บางทีเราอาจจะลองทำตามที่คุณพูดถึง... คุณก็รู้ ที่ว่าจะส่งตัวเธอให้หัวหน้าของคุณ"

เขาลังเลครู่หนึ่ง "ผมยินดีทำทุกอย่างเพื่อให้หนี้หมดไป"

เขาเงียบไปพักหนึ่ง "แน่นอนครับ ผมจะกำชับให้เธอทำตัวดีๆ ผมจะบอกเธอว่าเป็นเกียรติมากที่ท่านเลือกเธอ ผมรู้ซึ้งถึงความเมตตาที่ท่านให้โอกาสนี้แก่ผม แล้วพบกันครับ"

ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ฉันพยายามจะขยับตัว จะลุกขึ้นนั่ง—แต่ไม่มีแรงแม้แต่จะเขยื้อนเพียงนิ้วเดียว ไม่นานนัก รถก็เบรกกะทันหัน ไมลส์โน้มตัวลงมาประคองแก้มฉันไว้ ฉันจึงต้องข่มตาปิดสนิท

“เอวา คืนนี้เธอสวยเหลือเกิน ฉันรู้ว่าเธอใส่ชุดนี้เพราะฉันบอกว่าจะพาไปพบครอบครัวที่บ้าน...” เขาลดเสียงต่ำลง “เธอก็รู้ว่าหนี้ค่าเรียนของฉันมันรุงรังไปหมด ฉันคิดว่าถ้าไปเสี่ยงโชคในคาสิโนสักหน่อยอาจจะโชคดี ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเสียจนหมดตัว... แต่ตอนนี้ฉันติดหนี้นักเลงที่ขู่จะฆ่าฉันกับแม่ แต่โชคดีที่มันบอกว่าเธอเป็นสเปกของเจ้านายมันพอดี ฉันติดหนี้มันสองหมื่นเหรียญนะเอวา ฉันยอมให้มันตามล่าฉันกับแม่ไม่ได้จริงๆ...”

เสียงของเขาแผ่วลง ดูเหมือนจะรู้สึกผิด “อย่าโทษฉันเลยเอวา โทษตัวเองเถอะ—ที่ดันสวยเหลือเกิน”

“แค่คืนเดียวเท่านั้น คุณสเนคบอกว่าแค่คืนเดียว แล้วฉันจะมารับเธอคืน ฉันสาบานว่าชีวิตที่เหลือจะดูแลเธออย่างดี จะพาไปพบแม่ จะแต่งงานกับเธอ ได้โปรดเถอะเอวา... อย่าเกลียดฉันเลย” เขาถอนหายใจราวกับแบกภาระหนักอึ้งไว้ “และที่สำคัญที่สุด—พอเราถึงคาสิโนแล้ว อย่าขัดขืนนะ ได้โปรด ถ้าเธอขัดขืน เรื่องมันจะยิ่งแย่ไปใหญ่”

ฉันพยายามขยับนิ้วจนได้ ปลายนิ้วสัมผัสกับชายชุดที่ใส่อยู่ในคืนนี้ ไมลส์พูดถูก ฉันใส่มันเพียงเพราะในที่สุดเขาก็ชวนฉันไปฉลองคริสต์มาสกับครอบครัว

ฉันจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองยิ้มอย่างไร มีความหวังแค่ไหน ช่างโง่เง่าเหลือเกินที่คิดว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังก้าวหน้า ที่ไหนได้ เขากลับกำลังจะขายฉัน

สองหมื่นเหรียญ นั่นคือค่าตัวของฉัน

ไมลส์น่าจะขอความช่วยเหลือจากฉัน แล้วฉันก็คงช่วยเขาไปแล้ว แต่เขากลับเลือกการทรยศเพียงเพราะทิฐิ และเพราะมันง่ายกว่า

ความคิดของฉันปั่นป่วน พยายามหาทางออก ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีกำไลข้อมือ—เส้นที่มีปุ่มสัญญาณฉุกเฉินซ่อนอยู่ แค่กดเพียงครั้งเดียว มันจะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังพี่ชายพร้อมระบุตำแหน่งที่อยู่ทันที

แต่ปัญหาคือ... ฉันยังอ่อนแรงเกินกว่าจะขยับตัว

ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจรอ รวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่มีอยู่

ไม่ว่าเจ้านายคนที่ไมลส์จะส่งตัวฉันให้นั้นจะเป็นใคร—ถ้าฉันมีโอกาสได้เอ่ยชื่อพี่ชาย พวกมันไม่มีทางกล้าแตะต้องตัวฉันแน่

และถ้าหากวิธีนั้นไม่ได้ผล? ฉันก็ยังมีกำไลข้อมืออยู่

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูรถข้างตัวฉันก็เปิดออก มือหยาบกร้านดึงฉันลงมาจากรถ

“ผมพาเธอมาแล้ว—ตามที่คุณสั่ง” ไมลส์พูด น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความภูมิใจจอมปลอม

เสียงห้าวๆ ตอบกลับมาอย่างขบขัน “ต้องยอมรับเลยว่า ถึงฉันจะทำงานด้านนี้มานาน ก็ไม่คิดว่านายจะขายแฟนตัวเองจริงๆ แต่ว่านะ...”

มือหนึ่งบีบเข้าที่คางของฉัน บังคับให้เงยหน้าขึ้น “นายพูดถูก เธอสวยมากจริงๆ”

“ไม่ใช่แค่สวยนะครับ” ไมลส์รีบเสริมอย่างกระตือรือร้นดูน่าสมเพช “สวยที่สุดเลยล่ะ ตอนเรียนเธอได้รับโหวตว่าหน้าตาดีที่สุดในรุ่นด้วย แต่หยิ่งชะมัด—เชิดหน้าชูคอตลอด ผมต้องใช้เวลาเกือบปีถึงจะจีบติด”

“แล้วนายก็ยินดีจะส่งตัวเธอให้ฉันเนี่ยนะ?” ชายคนนั้นเหยียดยิ้มถาม

“ผมก็เคยแคร์เธอแหละ” ไมลส์หัวเราะอย่างน่ารังเกียจคลอไปกับเสียงของสเนค “เพียงแต่ไม่เท่าที่ผมแคร์ตัวเองน่ะสิ อีกอย่าง—ดูหุ่นนั่นสิ แล้วนิ้วพวกนั้นล่ะ? เธอเป็นนักเปียโนนะ ยืดหยุ่นดีมากด้วย... ถ้าคุณเข้าใจที่ผมสื่อล่ะก็นะ เธอจะทำให้หัวหน้าของคุณมีความสุขสุดๆ ไปเลย”

พวกผู้ชายรอบข้างพากันหัวเราะลั่นอย่างหยาบโลนและน่าขยะแขยง

“ถ้าหัวหน้าของเราพอใจ หนี้ของนายก็ถือว่าเจ๊ากัน” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น

“ขอบคุณครับ—ขอบคุณมากจริงๆ คุณสเนค” ไมลส์พูดตะกุกตะกัก

“อย่าเพิ่งขอบคุณฉันเลย” ชายคนนั้นตวาด “หวังว่าเขาจะยอมรับเธอก็พอ—หัวหน้าของเราเรื่องมาก ไม่ชอบผู้หญิงที่มีคนส่งมาถวายถึงที่ นั่นคือสาเหตุที่ฉันบอกให้นายพาเธอมาที่คาสิโนคืนนี้เพื่อให้เขาตัดสินใจเอง ตอนนี้เขากำลังเดินทางมาแล้ว”

หน้าอกของฉันบีบรัดแน่น

คุณสเนค

ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน—เมื่อเร็วๆ นี้พี่ชายเพิ่งเปรยเรื่องรับคนชื่อ "คุณสเนค" เข้ามาช่วยดูแลคาสิโนของครอบครัว

ดังนั้น ไมลส์ไม่ได้แค่ขายฉันให้คนแปลกหน้า—เขากำลังพยายามขายฉันให้สเนคคนนั้น

และ "หัวหน้ามาเฟีย" ที่สเนคพูดถึงอยู่ตลอดน่ะเหรอ? ก็พี่ชายของฉันนั่นไง

อะไรมันจะประจวบเหมาะขนาดนี้

ฉันฝืนลืมตาขึ้นเพียงเล็กน้อย—แล้วมันก็อยู่ตรงนั้น ชัดเจนเหลือเกิน ป้ายสัญลักษณ์คาสิโนของครอบครัวฉัน

ไมลส์—รวมถึงคนอื่นๆ รอบตัวฉัน—ไม่มีใครรู้เลยว่าจริงๆ แล้วฉันคือสมาชิกของหนึ่งในตระกูลมาเฟียที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุดในเมืองนี้

ก่อนที่ฉันจะออกจากบ้านไปเรียน ธีโอให้ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องครอบครัวให้ใครรู้เด็ดขาด เขากลัวว่าถ้าคนรู้ว่าฉันเป็นใครจริงๆ พวกเขาจะหาทางใช้ประโยชน์จากฉัน

ฉันจึงใช้นามสกุลเดิมของแม่—ควินน์—แทนที่จะเป็นโครว์

ถึงอย่างนั้น เรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้ดูเหมือนความโชคดีเลย—เพราะคุณสเนคไม่เคยเห็นหน้าฉันมาก่อน เขาไม่ได้จะมาช่วยฉันแน่ๆ

และด้วยความที่รู้จักพี่ชายดีพอ ฉันเริ่มกังวลว่าคืนนี้ฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอเขาด้วยซ้ำ

สเนคเข้าใจผิดไปหมด พี่ชายฉันไม่ได้ปฏิเสธผู้หญิงเพราะเลือกมากหรอก เขาปฏิเสธพวกเธอเพราะเขามั่นคงในรัก—ต่อผู้หญิงที่เขารักซึ่งจากไปเมื่อสิบปีก่อนต่างหาก

แผนการที่พวกมันวางไว้ไม่มีทางสำเร็จแน่นอน

ดังนั้น ความหวังเดียวของฉันในตอนนี้คือปุ่มเล็กๆ บนกำไลข้อมือ ถ้าฉันกดมัน พี่ชายจะรู้ทันทีว่าฉันอยู่ที่คาสิโน และถ้าเขายังไหวพริบดีเหมือนเดิม เขาจะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ—เพราะฉันไม่มีวันมาที่นี่ด้วยตัวเองแน่