บทที่ 1

เมื่อสามปีก่อนตอนที่นางให้กำเนิดโอรสองค์โต นางก็ไม่มีโอกาสได้มองหน้าลูกเลยแม้แต่น้อย เซียวเฉิงสี่อุ้มเด็กจากไปด้วยตัวเอง ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า

“เด็กคนนี้ นับจากนี้ไปคือบุตรชายสายตรงของฮองเฮา เจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย”

ตอนนั้นนางยังมีเรี่ยวแรงร้องไห้อ้อนวอน พยายามดิ้นรนจะลงจากเตียงเพื่อตามไป แต่กลับถูกนางกำนัลกดตัวเอาไว้แน่น

ต่อมานางก็ได้เรียนรู้กฎระเบียบ ทุกวันจะไปถวายพระพรที่ตำหนักฮองเฮา เพียงเพื่อจะได้ยินเสียงอ้อแอ้ของลูกผ่านฉากกั้น

แรกเริ่มฮ่องเต้ยังทรงอนุญาต แต่ภายหลังฮองเฮากล่าวว่าองค์ชายต้องการการพักผ่อนอย่างสงบ ตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่ได้พบหน้าลูกอีกเลย

มาบัดนี้ ลูกคนที่สองก็ถูกอุ้มจากไปอีกแล้ว

นางนอนนิ่งอยู่บนเตียงคลอดที่เปรอะเปื้อน ราวกับซากเปล่ากลวงที่ถูกสูบวิญญาณออกไป แม้แต่น้ำตาก็ยังมิอาจไหลริน

ยังไม่ทันพ้นช่วงอยู่เดือน กูกูผู้ดูแลจากตำหนักฮองเฮาก็มาแจ้งให้นางไปเข้าเฝ้าถวายพระพรเช้าเย็นตามธรรมเนียม

เหวินลิ่งอี๋ฝืนพยุงร่างกายที่ยังไม่หายดีไปจนถึงตำหนักเฟิ่งอี๋

ฮองเฮามู่หรงซูกำลังอุ้มหยอกล้อองค์หญิงน้อยอยู่ เมื่อช้อนตาขึ้นเห็นใบหน้าซีดเซียวของนาง มุมปากก็ยกยิ้มบาง ๆ “ซูเฟยมาแล้วหรือ? สีหน้าย่ำแย่ถึงเพียงนี้ หรือว่ามีความไม่พอใจอันใดต่อข้ากัน?”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

“เช่นนั้นก็ดี” ฮองเฮาส่งเด็กให้แม่นม แล้วจัดระเบียบปลายแขนเสื้อของตนอย่างเนิบนาบ

“ในเมื่อเจ้าเข้าวังมาแล้ว ก็ต้องรู้จักหน้าที่ของตัวเอง ฝ่าบาทแต่งเจ้าเข้ามา เป็นเพราะเล็งเห็นชื่อเสียงของราชครูเหวินในหมู่ขุนนางบุ๋น ทรงต้องการให้ตระกูลเหวินของพวกเจ้าช่วยสร้างความมั่นคงในราชสำนัก ส่วนเจ้านั้น—”

นางทิ้งช่วงไปเล็กน้อย รอยยิ้มกดลึกลงกว่าเดิม “ก็เป็นแค่เครื่องมือผลิตทายาท การให้กำเนิดพระโอรสพระธิดาแทนข้า นั่นคือคุณค่าเพียงหนึ่งเดียวของเจ้า”

ภายนอกตำหนัก หิมะเริ่มโปรยปรายลงมา

จู่ ๆ ฮองเฮาก็หุบรอยยิ้ม “เมื่อครู่ตอนที่เจ้าเข้ามา คิ้วขมวดเล็กน้อย ถือเป็นการไม่เคารพต่อข้า ไปคุกเข่าที่ลานตำหนักเพื่อเรียกสติเสียหน่อยเถิด”

หิมะบนแผ่นหินสีเขียวค่อย ๆ ก่อตัวทับถมกันเป็นชั้น

เหวินลิ่งอี๋ถูกบังคับให้คุกเข่าลงท่ามกลางหิมะ มองดูฮองเฮาในตำหนักที่กำลังอุ้มลูกสาวที่เพิ่งจะครบเดือนของนาง ฮัมเพลงเบา ๆ ด้วยท่าทีเชี่ยวชาญราวกับเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดจริง ๆ

หัวเข่าเริ่มจากปวดแปลบ เปลี่ยนเป็นชาหนึบ และกลายเป็นไร้ความรู้สึกไปโดยสิ้นเชิง

ขณะที่ดวงตาของเหวินลิ่งอี๋เริ่มพร่ามัว ก็ได้ยินเสียงแหลมเล็กของขันทีร้องกราบทูล “ฝ่าบาทเสด็จ—”

ชายฉลองพระองค์สีเหลืองสว่างพัดผ่านข้างกายของนาง มุ่งตรงเข้าไปในตำหนัก

“เหตุใดจึงให้นางไปคุกเข่าท่ามกลางหิมะ?” เป็นเสียงของเซียวเฉิงสี่

ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงตัดพ้ออย่างแง่งอนว่า “หม่อมฉันเพียงแค่สั่งสอนกฎระเบียบนางเล็กน้อย นางก็ทำท่าทางอ่อนแอปวกเปียกเยี่ยงนี้ ฝ่าบาทก็ทรงทราบ หม่อมฉันเกิดในตระกูลแม่ทัพ นิสัยตรงไปตรงมา ไม่มีเจตนาร้ายคิดคดอ้อมค้อมหรอกเพคะ”

สติเฮือกสุดท้ายของเหวินลิ่งอี๋ก่อนจะสลบไป คือประโยคของฮ่องเต้ที่ตรัสว่า “ช่างเถิด พานางกลับไป”

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

เซียวเฉิงสี่นั่งอยู่ริมเตียง เมื่อเห็นนางลืมตา หัวคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายลง “ตื่นแล้วหรือ? หมอหลวงบอกว่าเจ้าร่างกายอ่อนแอหลังคลอด ทั้งยังโดนความเย็น ฮองเฮาเองก็ทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เจ้าอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย”

เหวินลิ่งอี๋มองเขาอย่างเงียบงัน

บุรุษผู้นี้เคยเป็นวีรบุรุษผู้ควบม้าตะลุยสนามรบในความฝันวัยแรกรุ่นของนาง นางเคยเขียนบทกวีให้เขา เคยวาดภาพเหมือนให้เขา

บัดนี้เขาอยู่ตรงหน้า สวมชุดหลงเปา กล่าววาจาที่ทำร้ายจิตใจที่สุดออกมา

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” น้ำเสียงของนางราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “ฮองเฮาเป็นพระชายาเอกของฝ่าบาท หม่อมฉันย่อมต้องเคารพยำเกรง มิกล้ามีความขุ่นเคืองใดแม้แต่น้อย”

ทุกถ้อยคำ ล้วนหนักแน่นและนบนอบ

เซียวเฉิงสี่ชะงักไปเล็กน้อย

เหวินลิ่งอี๋ในความทรงจำของเขามิใช่คนเช่นนี้

นางมักจะน้ำตาคลอเบ้าอ้อนวอนขอให้เขาอนุญาตให้นางได้พบลูก มักจะเม้มริมฝีปากเงียบงันหลังจากถูกเขาปฏิเสธ แววตาค่อย ๆ หม่นหมองลงทีละน้อย ทว่าตอนนี้ ในดวงตาของนางกลับว่างเปล่า ราวกับบ่อน้ำนิ่งสนิทที่ไร้ชีวิตชีวา

“เรื่องของเด็ก…” เขาเอ่ยปาก พยายามหาเรื่องคุย “ให้เลี้ยงดูในนามของฮองเฮา ย่อมได้เป็นบุตรสายตรง ภายภาคหน้า...”

“นับเป็นวาสนาขององค์ชายเพคะ”

เหวินลิ่งอี๋กล่าวรับคำ ซ้ำยังหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นได้สัดส่วนงดงามทว่าเย็นเยียบ “หม่อมฉันต่ำต้อย การที่ฮองเฮาทรงเมตตาเลี้ยงดูองค์ชาย ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทและฮองเฮาเพคะ”

พระมหากรุณาธิคุณ

เซียวเฉิงสี่รู้สึกจุกที่ลำคอ

นอกตำหนักมีเสียงขันทีดังขึ้น “ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงตุ๋นน้ำแกงโสมด้วยพระองค์เอง ทรงรับสั่งว่าอากาศยามหิมะตกนั้นหนาวเย็น ขอเชิญฝ่าบาทเสด็จไปอบอุ่นพระวรกาย องค์ชายน้อยเองก็กำลังรอฝ่าบาทอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเฉิงสี่ลุกขึ้นยืน ปรายตามองร่างบนเตียง

เหวินลิ่งอี๋หลับตาลงแล้ว คล้ายกับว่าหลับไปอีกครั้ง

เขาเดินไปถึงหน้าประตูแล้วหันกลับมา “ซูเฟย ฮองเฮานางไม่อาจตั้งครรภ์ได้ เรามักจะรู้สึกติดค้างนางอยู่เสมอ เจ้านั้นรู้ความ ก็จงเห็นใจนางให้มากหน่อยเถิด”

“เจ้าก็พักผ่อนรักษาตัวให้ดี” จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “หากตั้งครรภ์อีกครั้ง เด็กคนนั้นก็จะให้อยู่ข้างกายเจ้า ให้เจ้าเป็นคนเลี้ยงดู”

เหวินลิ่งอี๋ไม่ได้เอ่ยคำใด นางเพียงมองจ้องยอดมุ้งเงียบ ๆ ฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

เนิ่นนานผ่านไป จู่ ๆ นางก็เอ่ยถามชิงไต้ สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฝ่าบาททรงครองราชย์มาสามปีแล้วใช่หรือไม่?”

“เพคะ พระสนม”

“ใต้หล้าสงบสุขดีแล้วหรือยัง?”

“ชายแดนเหนือสงบร่มเย็น อุทกภัยทางใต้ก็ได้รับการแก้ไขแล้ว ในราชสำนักท่านราชครูเป็นผู้นำเหล่าขุนนางบุ๋น แม้จะมีข้อพิพาทกับฝั่งขุนนางบู๊อยู่บ้าง แต่โดยรวมถือว่ามั่นคงเพคะ”

เหวินลิ่งอี๋ค่อย ๆ ระบายยิ้มออกมา

รอยยิ้มนั้นช่างดูแห้งแล้งน่าเวทนา ราวกับใบไม้แห้งใบสุดท้ายในฤดูหนาว

“เช่นนั้นก็ดี”

นางกล่าว “ในที่สุด ข้าก็สามารถไปตายได้เสียที”