แค้นรักสลักใจใต้แสงจันทร์의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

เมื่อสามปีก่อนตอนที่นางให้กำเนิดโอรสองค์โต นางก็ไม่มีโอกาสได้มองหน้าลูกเลยแม้แต่น้อย เซียวเฉิงสี่อุ้มเด็กจากไปด้วยตัวเอง ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า“เด็กคนนี้ นับจากนี้ไปคือบุตรชายสายตรงของฮองเฮา เจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย”ตอนนั้นนางยังมีเรี่ยวแรงร้องไห้อ้อนวอน พยายามดิ้นรนจะลงจากเตียงเพื่อตามไป แต่กลับถูกนางกำนัลกดตัวเอาไว้แน่นต่อมานางก็ได้เรียนรู้กฎระเบียบ ทุกวันจะไปถวายพระพรที่ตำหนักฮองเฮา เพียงเพื่อจะได้ยินเสียงอ้อแอ้ของลูกผ่านฉากกั้นแรกเริ่มฮ่องเต้ยังทรงอนุญาต แต่ภายหลังฮองเฮากล่าวว่าองค์ชายต้องการการพักผ่อนอย่างสงบ ตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่ได้พบหน้าลูกอีกเลยมาบัดนี้ ลูกคนที่สองก็ถูกอุ้มจากไปอีกแล้วนางนอนนิ่งอยู่บนเตียงคลอดที่เปรอะเปื้อน ราวกับซากเปล่ากลวงที่ถูกสูบวิญญาณออกไป แม้แต่น้ำตาก็ยังมิอาจไหลรินยังไม่ทันพ้นช่วงอยู่เดือน กูกูผู้ดูแลจากตำหนักฮองเฮาก็มาแจ้งให้นางไปเข้าเฝ้าถวายพระพรเช้าเย็นตามธรรมเนียมเหวินลิ่งอี๋ฝืนพยุงร่างกายที่ยังไม่หายดีไปจนถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ฮองเฮามู่หรงซูกำลังอุ้มหยอกล้อองค์หญิงน้อยอยู่ เมื่อช้อนตาขึ้นเห็นใบหน้าซีดเซียวของนาง มุมปากก็ยกยิ้มบาง ๆ “

คืนนั้นตอนที่เซียวเฉิงสี่มาเยือน เวลาล่วงเลยจนเกือบจะเข้ายามจื่อแล้วเหวินลิ่งอี๋ที่กำลังเตรียมตัวเข้านอน เมื่อได้ยินเสียงขาน ก็ต้องหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วลุกขึ้นอีกครั้งชิงไต้ตั้งใจจะเกล้าผมให้ นางกลับโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก”เซียวเฉิงสี่ก้าวเข้ามาพร้อมกับไอเย็นเยือก เมื่อเห็นนางสวมเพียงชุดซับในและปล่อยผมสลวย ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย“ฝ่าบาท” เหวินลิ่งอี๋ย่อกายถวายพระพร“ลุกขึ้นเถิด” เขาทรุดตัวลงนั่งริมโต๊ะ รินชาให้ตัวเองจอกหนึ่ง “ฮองเฮาประทานนามให้องค์หญิงแล้ว ชื่อว่าอันหนิง เราคิดว่าอย่างไรเสียเจ้าก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด จึงควรมาถามความเห็นจากเจ้าเสียหน่อย”เหวินลิ่งอี๋หลุบตาลงต่ำ “ฮองเฮาทรงเป็นพระมารดาขององค์หญิง พระนามที่พระองค์ประทานให้ย่อมดีเลิศอยู่แล้วเพคะ”มือของเซียวเฉิงสี่ที่กุมจอกชาอยู่บีบแน่นขึ้นถ่านไฟในตำหนักปะทุเสียงดังเป๊าะ“เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว” เขาวางจอกชาลง “ที่เรามาวันนี้ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง องค์ชายใหญ่ชันษาครบสามปี ถึงวัยที่ต้องเริ่มเรียนหนังสือแล้ว ฮองเฮาจะเป็นผู้คัดเลือกพระอาจารย์ให้เขาด้วยตนเอง”เหวินลิ่งอี๋รับฟังอย่างเงียบสงบเซียวเฉิงสี

“ที่นี่กำลังเอะอะอะไรกัน?!” เสียงตวาดทุ้มต่ำเจือโทสะดังแว่วมาเซียวเฉิงสี่มายืนอยู่ตรงประตูตำหนักตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับจากการว่าราชการช่วงเช้า ซ้ำยังไม่ได้ผลัดเปลี่ยนชุดฉลองพระองค์เลยด้วยซ้ำสายตาของเขากวาดมองเหวินลิ่งอี๋ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบด้วยพวงแก้มบวมแดง ก่อนจะตวัดไปมองมู่หรงซูที่มีสีหน้าเกรี้ยวกราด หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่นมู่หรงซูเปลี่ยนสีหน้าในชั่วพริบตา ขอบตาของนางแดงเรื่อ ขยับเข้าไปกราบทูลด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ฝ่าบาท ทอดพระเนตรซูเฟยสิเพคะ! หม่อมฉันเพียงแค่สั่งสอนนางเล็กน้อย นางกลับยกราชครูเหวินมาข่มหม่อมฉัน โต้เถียงทุกถ้อยคำ ไร้ซึ่งความสำนึกผิดแม้แต่น้อย! หม่อมฉันบันดาลโทสะชั่ววูบ ถึงได้...”เซียวเฉิงสี่มองดูรอยแผลบนใบหน้าของเหวินลิ่งอี๋ รอยบวมแดงนั้นดูน่าตระหนกยิ่งนักเมื่อทาบทับอยู่บนผิวที่ซีดเซียวหัวใจของเขากระตุกวูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาอย่างเงียบเชียบทว่าเมื่อเขาหันไปมองดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาของมู่หรงซู แล้วนึกถึงความเสียสละที่นางมอบให้ตน จนต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียความสามารถในการตั้งครรภ์ ความ

ค่ายที่ประทับชั่วคราวเขาซีซานห่างจากเมืองหลวงถึงสามร้อยลี้ เซียวเฉิงสี่ควบม้าตะบึงอย่างบ้าคลั่ง เขาทิ้งราชรถไว้เบื้องหลัง นำเพียงองครักษ์คนสนิทหลายสิบนายเร่งรุดเดินทางตลอดทั้งคืนยามที่มาถึงประตูวัง ท้องฟ้ายังไม่ทันสางดี ทิศทางของตำหนักฉางซิ่นยังคงมีควันดำลอยกรุ่น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียมเขามุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักฉางซิ่นไฟถูกดับลงแล้ว ตำหนักรองถูกเผาผลาญจนเหลือเพียงโครงไม้ดำเป็นตอตะโก คานเสาบางจุดยังคงมีควันขาวลอยกรุ่นเหล่านางกำนัลและขันทีคุกเข่าหมอบกราบอยู่เต็มลาน สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว“คนเล่า?” เซียวเฉิงสี่น้ำเสียงแหบพร่า สายตากวาดมองไปทั่วซากปรักหักพังหัวหน้าขันทีตัวสั่นเทาขณะก้าวออกมาข้างหน้า “ฝ่าบาท... เพลิงโหมกระหน่ำรุนแรงนัก กว่าจะพบเห็น ตำหนักรองก็...”“เราถามพวกเจ้าว่าคนอยู่ที่ไหน!” เซียวเฉิงสี่ยกเท้าถีบขันทีที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าจนล้มกลิ้ง “พวกเจ้าล้วนหนีรอดออกมาได้ แล้วเหตุใดซูเฟยถึงออกมาไม่ได้?!”ขันทีผู้นั้นถูกถีบจนกระอักเลือด ได้แต่หมอบราบกับพื้นไม่กล้าส่งเสียงนางกำนัลน้อยที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังร้องไห้เสียงสั่น “ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ เมื่อคืนฮ

เซียวเฉิงสี่นำภาพวาดนั้นกลับมายังตำหนักเฉียนชิงเขาสั่งให้คนจุดโคมไฟในตำหนักเพิ่มขึ้นอีกหลายดวง แล้วนำภาพวาดนั้นไปแขวนไว้ในจุดที่สะดุดตาที่สุดของห้องบรรทมแม่ทัพหนุ่มในภาพวาดกำลังควบม้าเหลียวหลัง นัยน์ตาคมกริบ องอาจห้าวหาญ—นั่นคือตัวเขาเมื่อสามปีก่อน และเป็นเขาในสายตาของนางทว่าบัดนี้ เขาสวมฉลองพระองค์ลายมังกรประทับอยู่บนบัลลังก์อันหนาวเหน็บ กลับไม่อาจตามหาประกายชีวิตชีวาเช่นในภาพวาดนั้นพบอีกเลยเขาไล่ข้ารับใช้ถอยออกไปจนหมด แล้วนั่งอยู่ใต้แสงโคมเพียงลำพัง ทอดพระเนตรภาพวาดนั้นมองไปมองมา ภาพเบื้องหน้าก็พลันพร่าเลือนเขาหวนนึกถึงเรื่องราวมากมายนึกถึงตอนที่นางเพิ่งเข้าวังมาใหม่ ๆ นางยังคงเด็ดดอกเหมยในอุทยานหลวงมาปักแจกัน พูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน แอบลอบมองเขาในงานเลี้ยงของวังหลวง และรีบหลบตาเป็นพัลวันเมื่อถูกเขาจับได้นึกถึงตอนที่นางตั้งครรภ์เป็นครั้งแรก นางลูบหน้าท้องอย่างทะนุถนอม นัยน์ตาทอประกายระยิบระยับ เอ่ยถามเขาว่า “ฝ่าบาทหวังให้เป็นพระโอรสหรือพระธิดาเพคะ?”แล้วตอนนั้นเขาตอบกลับไปว่าอย่างไร?เขาตอบว่า “ฮองเฮาทรงโปรดพระโอรส หากเป็นพระโอรสก็คงจะดี”ประกายในตา