บทที่ 5

“ที่นี่กำลังเอะอะอะไรกัน?!” เสียงตวาดทุ้มต่ำเจือโทสะดังแว่วมา

เซียวเฉิงสี่มายืนอยู่ตรงประตูตำหนักตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับจากการว่าราชการช่วงเช้า ซ้ำยังไม่ได้ผลัดเปลี่ยนชุดฉลองพระองค์เลยด้วยซ้ำ

สายตาของเขากวาดมองเหวินลิ่งอี๋ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบด้วยพวงแก้มบวมแดง ก่อนจะตวัดไปมองมู่หรงซูที่มีสีหน้าเกรี้ยวกราด หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น

มู่หรงซูเปลี่ยนสีหน้าในชั่วพริบตา ขอบตาของนางแดงเรื่อ ขยับเข้าไปกราบทูลด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ฝ่าบาท ทอดพระเนตรซูเฟยสิเพคะ! หม่อมฉันเพียงแค่สั่งสอนนางเล็กน้อย นางกลับยกราชครูเหวินมาข่มหม่อมฉัน โต้เถียงทุกถ้อยคำ ไร้ซึ่งความสำนึกผิดแม้แต่น้อย! หม่อมฉันบันดาลโทสะชั่ววูบ ถึงได้...”

เซียวเฉิงสี่มองดูรอยแผลบนใบหน้าของเหวินลิ่งอี๋ รอยบวมแดงนั้นดูน่าตระหนกยิ่งนักเมื่อทาบทับอยู่บนผิวที่ซีดเซียว

หัวใจของเขากระตุกวูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

ทว่าเมื่อเขาหันไปมองดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาของมู่หรงซู แล้วนึกถึงความเสียสละที่นางมอบให้ตน จนต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียความสามารถในการตั้งครรภ์ ความเจ็บปวดเล็ก ๆ ในใจนั้นก็ถูกกดข่มลงไปอีกครา

เขาไม่อาจหักหน้าฮองเฮาต่อหน้าธารกำนัล อันจะเป็นการบั่นทอนอำนาจและบารมีของนางได้

ดังนั้น เขาจึงหันไปมองเหวินลิ่งอี๋ น้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าว “ซูเฟย เจ้าตระหนักถึงความผิดของตนหรือไม่? ฮองเฮาปกครองหกตำหนัก การอบรมสั่งสอนเหล่าสนมถือเป็นหน้าที่ของนาง เจ้ากล่าววาจาล่วงเกิน ตีตนเสมอหน้า และทำให้ฮองเฮาพิโรธ สมควรรับโทษสถานใด?”

เหวินลิ่งอี๋ค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเขา

สายตานั้นเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งบนพื้น และแหลมคมยิ่งกว่าสายลมหนาวในยามนี้ มันทิ่มแทงทะลุเข้าไปในก้นบึ้งดวงตาของเซียวเฉิงสี่โดยตรง

ปราศจากความเคียดแค้น ปราศจากการวิงวอนขอร้อง มีเพียงความกระจ่างแจ้งอันว่างเปล่าเท่านั้น

เหวินลิ่งอี๋ค่อย ๆ โน้มตัวลง นำหน้าผากแนบชิดกับพื้นอันเย็นเฉียบ น้ำเสียงของนางราบเรียบเสียจนน่ากลัว “หม่อมฉัน...ยอมรับผิดเพคะ สุดแท้แต่ฝ่าบาทและฮองเฮา...จะทรงลงอาญา”

คำว่า “ลงอาญา” สองคำนั้นช่างเบาหวิว ทว่ากลับกระแทกใจของเซียวเฉิงสี่ราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้ง

จู่ ๆ เขาก็หวนนึกถึงคำพูดของนางเมื่อคืนนี้

“ฝ่าบาทสามารถรับพระสนมเพิ่มได้อีกเพคะ”

เปลวเพลิงไร้นามในใจพลันปะทุขึ้นมาอีกระลอก

เขาหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็กลับมาสวมมาดฮ่องเต้ผู้เย็นชาดังเดิม “ซูเฟยวาจากริยาไม่เหมาะสม ล่วงเกินตำหนักกลาง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ย้ายไปอยู่ที่ตำหนักฉางซิ่น ปิดประตูสำนึกผิด หากไม่มีราชโองการห้ามก้าวออกมาเป็นอันขาด”

ตำหนักฉางซิ่นตั้งอยู่ ณ มุมที่ห่างไกลที่สุดของหกตำหนักตะวันตก ร้างผู้คนมาเนิ่นนาน แทบจะไม่ต่างอะไรกับตำหนักเย็น

แววตาของมู่หรงซูฉายประกายความสะใจวาบหนึ่ง

เหวินลิ่งอี๋โขกศีรษะ “ขอบพระทัยฝ่าบาทในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ”

เซียวเฉิงสี่มองดูแผ่นหลังของนางที่หมอบกราบอยู่บนพื้น ความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจพลันเอ่อล้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาสะบัดแขนเสื้อ “กลับ!”

ขบวนเสด็จเคลื่อนคล้อยห่างออกไป

เหวินลิ่งอี๋ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน หัวเข่าปวดร้าวลึกถึงกระดูก

ชิงไต้ปรี่เข้ามาประคองนาง น้ำตาร่วงหล่นลงมาเป็นสาย

“พระสนม พวกเรากลับตำหนักกันเถิดเพคะ...”

“อืม” น้ำเสียงของเหวินลิ่งอี๋แผ่วเบายิ่งนัก “เก็บข้าวของ ย้ายตำหนัก”

ตำหนักฉางซิ่นทรุดโทรมมากจริง ๆ

ลานกว้างเต็มไปด้วยหญ้ารกชัฏ ภายในตำหนักก็มีหยากไย่เกาะอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ชิงไต้พานางกำนัลขันทีเก็บกวาดอยู่ตลอดทั้งวัน กว่าจะพอให้คนอยู่อาศัยได้บ้าง

ยามค่ำคืน ชิงไต้ประคบใบหน้าให้เหวินลิ่งอี๋

เหวินลิ่งอี๋จ้องมองใบหน้าที่บวมเป่งในกระจกทองเหลือง ซีกหน้าด้านหนึ่งบวมแดง มุมปากมีสะเก็ดเลือดเกาะอยู่ ช่างดูอนาถใจยิ่งนัก

ทว่าดวงตาของนางกลับนิ่งสงบ สงบเงียบราวกับท้องทะเลก่อนพายุหิมะจะโหมกระหน่ำ

“ชิงไต้ เจ้าคิดว่าหลายปีมานี้ ข้าอดกลั้นและยอมจำนนมากเกินไปหรือเปล่า?”

ชิงไต้ชะงักงันไป

“ท่านพ่อสอนให้ข้าใช้ความอ่อนโยนสยบความแข็งกร้าว สอนให้ข้าเห็นแก่ส่วนรวมเป็นที่ตั้ง”

น้ำเสียงของเหวินลิ่งอี๋เบาหวิว คล้ายกำลังรำพึงรำพันกับตนเอง “ข้าอดทนมาถึงสามปี ทนจนกระทั่งลูกถูกอุ้มจากไป ทนจนต้องคุกเข่ากลางหิมะรับความอัปยศ ทนมาจนถึงการตบหน้าในวันนี้...”

นางหันหน้าไปมองชิงไต้ “แต่แล้วข้าได้อะไรกลับมาบ้าง?”

ชิงไต้อึ้งงัน มองแววตาอันแปลกตาของเจ้านายในกระจก หัวใจพลันบีบรัดแน่นอย่างไม่มีสาเหตุ “พระสนมทำเพื่อนายท่าน ทำเพื่อส่วนรวมนะเพคะ...”

“เพื่อท่านพ่อ เพื่อส่วนรวมงั้นหรือ...”

เหวินลิ่งอี๋ทวนคำเสียงแผ่ว ปลายนิ้วลากผ่านผิวหน้ากระจกอันเย็นเฉียบ “ดังนั้นจึงต้องยอมเป็นเนื้อบนเขียงตลอดไป ปล่อยให้ผู้คนเชือดเฉือนตามใจชอบ แม้แต่ลูกของตนเองยังปกป้องไว้ไม่ได้ กระทั่งชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของท่านพ่อก็ยังต้องถูกคนเหยียบย่ำย่ำยีตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือ?”

นางดึงนิ้วกลับมา ปลายนิ้วเย็นเยียบ

“ความอดทนยอมจำนน แลกมาได้เพียงการหยามหมิ่นที่ทวีความรุนแรงขึ้น และการลิดรอนแย่งชิงที่ไม่มีวันสิ้นสุด”

นางหันกลับไปมองชิงไต้ ในดวงตามีบางสิ่งกำลังแตกสลาย และก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

“ไปยกหีบไม้จันทน์แดงใบนั้นของข้ามาที”

หีบใบนั้นเป็นหนึ่งในสินเดิมที่นำติดตัวจากจวนสกุลเหวินเข้ามาในวัง และถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของมาโดยตลอด

ชิงไต้ยกมาให้แล้วเปิดออก ภายในมีข้าวของเก่า ๆ อยู่บ้าง ทั้งหนังสือสองสามเล่ม ปึกบทกวี และตราประทับอีกสองสามอัน

ที่ก้นหีบล่างสุด มีภาพวาดม้วนหนึ่งวางอยู่

เหวินลิ่งอี๋หยิบภาพวาดนั้นออกมา คลี่คลายลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า

ภาพวาดนั้นคือแม่ทัพหนุ่มควบม้าย่ำหิมะ ซึ่งก็คือเซียวเฉิงสี่ยามมีชัยชนะกลับมาเมื่อสามปีก่อน

นี่คือภาพที่นางวาดขึ้นในคืนก่อนหน้าที่จะเข้าวัง

ยามนี้เมื่อได้มองดูอีกครา กลับรู้สึกน่าขันเสียเหลือเกิน

นางเดินไปที่โต๊ะหนังสือ กางกระดาษและฝนหมึก จับพู่กันเขียนตัวอักษรลงบนภาพวาด

ตัวอักษรนั้นเล็กมาก มันถูกเขียนไว้ตรงชายเสื้อของคนในภาพ หากไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่ออก

เหวินลิ่งอี๋เป่ารอยหมึกให้แห้งเบา ๆ ก่อนจะม้วนภาพกลับดังเดิม แล้วส่งคืนให้ชิงไต้ “เก็บเอาไว้เถิด ระวังให้ดี อย่าให้เปรอะเปื้อนหรือเสียหาย”

ชิงไต้ได้แต่งุนงงสับสน

“เก็บรักษาไว้ให้ดี” เหวินลิ่งอี๋ทอดสายตามองความมืดมิดของราตรีกาลนอกหน้าต่าง แววตาลึกล้ำยาวไกล “วันข้างหน้ายังมีเวลาที่ต้องได้ใช้มัน”

สายตานั้นทำให้ชิงไต้ใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“พระสนม ท่านวางแผนจะ...”

“ไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น” เหวินลิ่งอี๋ลุกขึ้นยืน เดินไปที่ริมหน้าต่าง “ฝ่าบาทจะเสด็จไปตรวจพลที่เขาซีซานเมื่อใด?”

“อีกสามวันเพคะ”

“ดี” นางจ้องมองกิ่งไม้แห้งกรังนอกหน้าต่าง “เจ้าไปจัดการเรื่องเรื่องหนึ่งให้ข้าที”

ในคืนนั้น เหวินลิ่งอี๋ให้ชิงไต้ลอบออกจากวังไปอย่างเงียบ ๆ