บทที่ 3

คืนนั้นตอนที่เซียวเฉิงสี่มาเยือน เวลาล่วงเลยจนเกือบจะเข้ายามจื่อแล้ว

เหวินลิ่งอี๋ที่กำลังเตรียมตัวเข้านอน เมื่อได้ยินเสียงขาน ก็ต้องหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วลุกขึ้นอีกครั้ง

ชิงไต้ตั้งใจจะเกล้าผมให้ นางกลับโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก”

เซียวเฉิงสี่ก้าวเข้ามาพร้อมกับไอเย็นเยือก เมื่อเห็นนางสวมเพียงชุดซับในและปล่อยผมสลวย ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ฝ่าบาท” เหวินลิ่งอี๋ย่อกายถวายพระพร

“ลุกขึ้นเถิด” เขาทรุดตัวลงนั่งริมโต๊ะ รินชาให้ตัวเองจอกหนึ่ง “ฮองเฮาประทานนามให้องค์หญิงแล้ว ชื่อว่าอันหนิง เราคิดว่าอย่างไรเสียเจ้าก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด จึงควรมาถามความเห็นจากเจ้าเสียหน่อย”

เหวินลิ่งอี๋หลุบตาลงต่ำ “ฮองเฮาทรงเป็นพระมารดาขององค์หญิง พระนามที่พระองค์ประทานให้ย่อมดีเลิศอยู่แล้วเพคะ”

มือของเซียวเฉิงสี่ที่กุมจอกชาอยู่บีบแน่นขึ้น

ถ่านไฟในตำหนักปะทุเสียงดังเป๊าะ

“เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว” เขาวางจอกชาลง “ที่เรามาวันนี้ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง องค์ชายใหญ่ชันษาครบสามปี ถึงวัยที่ต้องเริ่มเรียนหนังสือแล้ว ฮองเฮาจะเป็นผู้คัดเลือกพระอาจารย์ให้เขาด้วยตนเอง”

เหวินลิ่งอี๋รับฟังอย่างเงียบสงบ

เซียวเฉิงสี่เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “เราคิดว่า... ต่อไปเจ้าพบองค์ชายใหญ่ให้น้อยลงหน่อยจะดีกว่า เด็กยังเล็กนัก หากรู้ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดเป็นอีกคน เกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้ ให้เขาจำว่าฮองเฮาเป็นพระมารดาเพียงผู้เดียว ย่อมส่งผลดีต่อทุกฝ่าย”

นางเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาเขม็ง

ภายใต้แสงเทียน แววตาของนางนิ่งสงบราวกับสระน้ำลึกในปลายฤดูร่วง ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใด ๆ

“หม่อมฉันรับสนองพระราชโองการเพคะ”

เซียวเฉิงสี่พลันรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นมา

เขายอมให้นางร้องไห้ โวยวาย หรือเอ่ยถามเขาทั้งน้ำตาว่าเพราะเหตุใดเหมือนเมื่อก่อนเสียยังดีกว่า

ไม่ใช่เป็นแบบนี้ ว่านอนสอนง่ายราวกับหุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ

“ในใจเจ้ากำลังเคียดแค้นชิงชังอยู่ใช่หรือไม่?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลง

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

เซียวเฉิงสี่รู้สึกจุกแน่นในอก ท่าทีโอนอ่อนผ่อนตามทว่าดื้อรั้นไม่ฟังใครเช่นนี้ กลับทำให้เขาอึดอัดใจยิ่งกว่าการร้องไห้อ้อนวอนในอดีตเสียอีก “เหวินลิ่งอี๋ ที่เจ้าทำท่าทีเช่นนี้ เป็นเพราะเก็บความคับแค้นไว้ในใจใช่หรือไม่? ในเมื่อมีใจเคียดแค้น แล้วจะสามารถให้กำเนิดทายาทแก่ราชวงศ์อย่างสงบใจต่อไปได้อย่างไร?”

มุมปากของเหวินลิ่งอี๋คล้ายจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังเย้ยหยัน ทว่าก็เหมือนกับด้านชาไปแล้วจริง ๆ “หากฝ่าบาททรงกังวลเรื่องทายาท ก็ย่อมเปิดรับสนมเข้าวังหลัง คัดเลือกสตรีผู้เพียบพร้อมเข้าวังได้เพคะ หม่อมฉันไร้ความสามารถ เกรงว่าจะทำให้พระองค์ต้องผิดหวังแล้ว”

“เจ้า!” เซียวเฉิงสี่ผุดลุกขึ้นพรวด “เรากับฮองเฮาเคยมีคำสาบานต่อกัน! แค่รับเจ้าเข้ามาเพียงคนเดียว ก็ถือว่าผิดคำสาบาน ‘หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีเคียงคู่ชั่วนิรันดร์’ ในวันวานแล้ว เราจะทรยศนางอีกได้อย่างไร!”

สิ้นคำกล่าวนั้น ภายในตำหนักก็เงียบสงัดลงราวกับป่าช้า

แม้แต่ตัวเซียวเฉิงสี่เองก็ยังชะงักงัน

เขามองดูใบหน้าของเหวินลิ่งอี๋ที่พลันซีดเผือดลงกว่าเดิม มองดูริมฝีปากล่างที่นางขบกัดไว้แน่นจนแทบไร้สีเลือด มองดูหยาดน้ำตาที่ส่องประกายวาบผ่านใต้ม่านตาที่สั่นระริก รวดเร็วเสียจนเขาคิดว่าตนเองตาฝาดไป

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเผลอพูดจาบัดซบอะไรออกไป

เขาเพิ่งจะตอกย้ำถึงความรักอันลึกซึ้งมั่นคงที่เขามีต่อสตรีอีกคน ต่อหน้าสตรีที่เพิ่งให้กำเนิดบุตรถึงสองคนแก่เขา และกำลังนอนอ่อนแรงอยู่บนเตียงในยามนี้

ความเงียบอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เหวินลิ่งอี๋พยุงกายลุกขึ้น ขยับไปที่ขอบเตียงอย่างเชื่องช้า แล้วหมอบคำนับจนหน้าผากจรดพื้น “หม่อมฉัน... ปากพล่อยเองเพคะ ความรักอันลึกซึ้งระหว่างฝ่าบาทและฮองเฮา นับเป็นเรื่องราวอันงดงามตราบชั่วฟ้าดินสลาย หม่อมฉันขอน้อมส่งเสด็จเพคะ”

นางยังคงรักษาท่าหมอบกราบเอาไว้ เรือนร่างบอบบางสั่นเทิ้มระริกอยู่ท่ามกลางแสงสลัว ทว่ากลับไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาอีก

เซียวเฉิงสี่มองดูเงาร่างชุดสีครามที่หมอบกราบอยู่บนพื้น ความหงุดหงิดและความเจ็บปวดอันยากจะอธิบายได้ตีรวนปะปนกันมั่วไปหมดในใจของเขา

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเมื่อสามปีก่อน ตอนที่นางเพิ่งเข้าวังมาใหม่

ในตอนนั้นนางยังคงรู้จักยิ้มแย้ม ยังเคยเด็ดกิ่งเหมยในอุทยานหลวงมาจัดใส่แจกัน และคอยฝนหมึกให้เขาเงียบ ๆ ในยามที่เขากำลังตรวจฎีกา

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่านางกำลังลอบมองเขาอยู่ พอสบตากัน นางก็รีบก้มหน้าหนีด้วยความตื่นตระหนก ทว่าใบหูกลับแดงระเรื่อ

แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่นางไม่ยอมมองหน้าเขาอีกเลย?

เขาอยากจะยื่นมือออกไปประคองนาง อยากจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพื่อชดเชย ทว่าทิฐิของความเป็นกษัตริย์และความรู้สึกผิดที่มีต่อมู่หรงซูกลับตอกตรึงร่างของเขาเอาไว้แน่น

สุดท้าย เขาก็ทำเพียงสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แล้วหันหลังก้าวอาด ๆ จากไป พร้อมกับโทสะที่ยังไม่จางหาย และความรู้สึกละอายใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับ

ประตูตำหนักเปิดออกแล้วปิดลง ปล่อยให้ไอเย็นยะเยือกทะลักเข้ามา

ชิงไต้รีบถลันตัวเข้ามา ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางพยุงเหวินลิ่งอี๋ขึ้น “พระสนม เหตุใดท่านต้องทำร้ายจิตใจตัวเองถึงเพียงนี้ด้วย...”

เหวินลิ่งอี๋ปล่อยให้อีกฝ่ายพยุงเอนกายลงนอน นางเบิกตาโพลง เหม่อมองหลังคาเตียงอย่างเลื่อนลอย

เนิ่นนานผ่านไป หยาดน้ำตาสองสายก็ร่วงเผาะลงมาจากหางตาโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใด ๆ ไหลซึมหายไปในไรผม

ในคราแรกนางเพียงแค่ร้องไห้เงียบ ๆ ไหล่บอบบางสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าหลังจากนั้น เสียงสะอื้นไห้ที่แตกร้าวและอัดอั้นก็หลุดลอดออกมาจากลำคอ ราวกับเสียงกู่ร้องอันโศกสลดของสัตว์ร้ายตัวน้อยที่บาดเจ็บ

นางคว้าผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาอย่างแรง กัดมุมผ้าเอาไว้แน่นจนสุดกำลังเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ทั้งหมดไว้ข้างใน หลงเหลือเพียงเรือนร่างที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

“พระสนม พระสนมร้องไห้ออกมาเถอะเพคะ อย่ากลั้นเอาไว้เลย...” ชิงไต้รู้สึกปวดใจราวกับถูกมีดกรีด

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด อาการสั่นเทาก็ค่อย ๆ สงบลง

เหวินลิ่งอี๋เลิกผ้าห่มออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทว่ากลับดูสงบนิ่งอย่างประหลาด

นางจ้องมองชิงไต้ที่กำลังร้องไห้จนตาพร่ามัว เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หากแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “ชิงไต้ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น”

“อะไรหรือเพคะ?”

“ข้าจะร้องไห้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว” นางยกมือขึ้น ปาดเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างแรง ปลายนิ้วเย็นเฉียบ “วันข้างหน้า ห้ามร้องไห้อีกเป็นอันขาด”

สายตาของนางมองข้ามชิงไต้ ทอดจ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า พลางเอ่ยซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้ว่าบอกชิงไต้ หรือบอกตัวเองกันแน่ “ไม่คุ้มค่าเลย”

“ทำเพื่อเขา มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด”