ไม่เลี้ยง...3/2

ดวงตาแดงก่ำแต่ไร้หยดน้ำตาที่ไหลออกมาจ้องมองดวงตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ของน้องสาว ความผิดพลาดนี้เขาไม่โทษเธอ รัลภัทรเป็นคนสวยมีผู้ชายเข้ามาหาเยอะ ช่วงที่เขาไม่อยู่เธออาจจะเหงาและคุยกับใครสักคน แต่ไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดเกินควบคุม แต่ภูมินทร์ไม่รู้ว่าระหว่างน้องสาวกับผู้ชายที่เธอคบด้วยตอนที่เขาไม่อยู่มีเรื่องอะไรก่อนจะแยกทาง หญิงสาวถึงได้แสดงออกมาว่าเกลียดลูกที่กำลังจะเกิดมามากขนาดนี้

“เก็บเขาไว้ พี่ไม่อยากให้รัลมานั่งเสียใจทีหลังถ้าจะทำกับเขาแบบนี้”

“เลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ง่ายนะพี่ภู”

“พี่เลี้ยงเขาได้ พี่จะเลี้ยงเขาเอง”

“แต่รัลอยากเรียนต่อ รัลจะไปเรียนได้ยังไงถ้ามีลูก”

“ดร็อปไว้ก่อน”

รัลภัทรมองหน้าพี่ชายด้วยดวงตาสั่นไหว ก่อนจะโผเข้าหาอ้อมกอดสะอึกสะอื้น

“ฮือ รัลกลัว”

“ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคนพี่จะดูแลทั้งรัลทั้งหลานเอง”

จากนั้นสองพี่น้องก็ปรึกษากันตลอด...พี่รู้แล้วว่าพี่จะทำงานอะไร ที่จะหาเงินได้เยอะ ๆ มาช่วยรัลเลี้ยงหลาน

งานอะไร

พี่ชายหายหน้าไปหนึ่งสัปดาห์ก็โอนเงินมาเข้าบัญชีเธอตั้งหนึ่งแสน ตอนแรกหญิงสาวตกใจมาก ไม่กล้ารับเพราะไม่อยากให้พี่ชายต้องไปทำเรื่องผิดกฎหมาย แต่พี่ชายเธอก็ยอมรับว่าได้เข้าสู่เส้นทางบาร์โฮส ทำงานวันแรกก็มีแขกมาเปย์ให้ตั้งหลายดื่มแถมมีทิปส่วนตัวให้อีก

“พี่ภูอยากทำงานนี้เหรอคะ”

ที่รัลภัทรถามแบบนี้เพราะเธอรู้นิสัยของคนเป็นพี่ว่าเขาค่อนข้างเก็บตัว ไม่ได้ชอบเข้าสังคม เขาบอกว่าเขาอยากเป็นวิศวกรจะได้มีเงินเยอะ ๆ มาเลี้ยงเธอให้สุขสบายหลังจากที่พ่อกับแม่เสียจากอุบัติเหตุเรืออับปางกลางทะเลขากลับจากเกาะ

“มันเป็นงานสุจริตนะรัล พี่ทำได้ รัลไม่ต้องคิดมาก ตอนนี้เป้าหมายชีวิตพี่คือทำยังไงก็ได้ให้รัลกับลูกอยู่อย่างสบายแค่นี้ก็พอแล้ว พี่ไม่เหนื่อยหรอก ทำไปก็สนุกดี ได้ทำอะไรใหม่ ๆ ชีวิตมีสีสัน”

เป็นคำบอกจากปากพี่ชายของเธอ ผ่านมาสองปีเหมือนพี่ชายของเธอจะเอาดีในด้านนี้ สามารถซื้อรถให้เธอได้ใช้ขับพาลูกสาวไปหาหมอ ดาวน์บ้านหลังที่อยู่กันปัจจุบันเพื่อให้หญิงสาวออกมาจากสภาพแวดล้อมอันน่าหดหู่ จ้างแม่บ้านมาช่วยเลี้ยงลูกเพราะน้องสาวยังขาดประสบการณ์ทั้งหมดนี้มาจากเงินที่พี่ชายทำงานเป็นบาร์โฮส

“รัล ตอนนี้ไลลาก็หนึ่งขวบแล้วรัลกลับไปเรียนสิ ที่บ้านก็มีป้าน้อยคอยดูให้”

หญิงสาวที่เป็นแม่คนมาได้หนึ่งปีนอนเท้าคางมองหน้าลูกสาวที่หลับปุ๋ยตาไม่กะพริบ เรียวปากมีรอยยิ้มบาง ๆ

“รัลว่ายังดีกว่าค่ะ รอให้ยัยหนูสักสองขวบค่อยเรียนก็ได้ ตอนนี้รัลไม่คิดถึงอนาคตตัวเองอีกแล้ว รัลอยากหาเงินช่วยพี่ภูมากกว่า”

ตอนนี้เป้าหมายในชีวิตของเธอเปลี่ยนไปแล้วเหมือนกัน จากที่เคยคิดถึงแต่ตัวเองบัดนี้มีแต่ลูกเท่านั้น อนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรช่างมันขอแค่ให้ลูกได้เติบโตขึ้นอย่างมีความสุขและปลอดภัยก็พอ

“ไม่ต้องเลย เรื่องหาเงินไว้เป็นหน้าที่พี่คนเดียวเถอะ กลับไปเรียนพี่อยากพาไลลาไปงานรับปริญญาของรัล วันนั้นคงเป็นวันที่พี่มีความสุขมาก”

พี่ชายบอกเสียงเข้มไม่จริงจังแต่น้องสาวหันมายิ้ม แล้วส่ายหน้า

“หึ หลงลูกจนไม่อยากออกไปไหนแล้วสิ”

“ก็มันน่าหลงมั้ยล่ะคะ ลูกสาวของรัล ให้ไลลาโตกว่านี้อีกหน่อยนะพี่ภู รัลจะกลับไปเอาใบปริญญามาให้พี่ภูแน่นอนค่ะ”

รัลภัทรเก็บของกินที่พี่ชายซื้อมาฝากเข้าตู้เย็น ดูจากเมนูและพัสดุที่ใส่เป็นของดีมาจากร้านดังทั้งนั้น หญิงสาวปิดตู้เย็นเมื่อเก็บของเรียบร้อยหันหน้าออกไปทางประตูเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังของลูกสาวที่กำลังมีความสุขที่ได้เล่นกับคุณลุงพลอยให้เธอเผลอยิ้มออกมาด้วย

คืนนี้รัลภัทรอยากจะออกไปรับงานขับรถมาช่วยค่าใช้จ่ายภายในบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี เธอรู้ว่าพี่ชายไม่ได้ชอบทำสิ่งที่ทำอยู่สักเท่าไหร่ แม้ปากจะยิ้มบอกเธอว่ามันก็สนุกดี พูดติดตลกให้เธอหัวเราะด้วยว่ามีแต่สาว ๆ มาแย่งตัวพี่ พี่ฮอตมากนะบอกเลย รัลไม่ต้องห่วงหรอก พี่ขอทำงานนี้อีกสักพักเก็บเงินได้สักหน่อยพี่ก็จะหยุด

รัลภัทรเดินออกมานั่งมองลุงหลานเล่นกัน คืนนี้ป้าน้อยไม่ได้มานอนด้วยเพราะเป็นวันหยุดของแก

“เหนื่อยมั้ยรัล” พี่ชายหันมาถาม ขณะที่แม่ครัวตัวจิ๋วกำลังทอดไข่เจียวแบบเด็ก ๆ ของแก น้องสาวยิ้มให้

“เหนื่อยไม่เท่าพี่ภูหรอกค่ะ รัลแค่เลี้ยงลูกอยู่บ้าน ทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง”

“พี่รู้ว่ารัลไปขับแกร็บ ไม่จำเป็นต้องไปทำแบบนั้นเราเป็นผู้หญิงมันอันตราย พี่เป็นห่วง แล้วขับกลางคืนด้วย”

พี่ชายพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง เรื่องนี้ป้าน้อยเป็นคนบอกแน่ ๆ

“ไม่อันตรายมากหรอกค่ะ รัลก็รับแต่ผู้โดยสารที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน”

“จะยังไงก็ช่างเถอะ ขับทั้งคืนจะได้กี่บาทกัน อยู่เฉย ๆ เลี้ยงลูกก็พอแล้ว”

ชายหนุ่มมองใบหน้าสะสวยของน้องสาว ตอนนี้รัลภัทรควรออกไปใช้ชีวิตตามความฝันของเธอ ไปเรียนต่อต่างประเทศตามที่เธอฝันกลับมาทำงานในบริษัทใหญ่โต ใช้ชีวิตดี ๆ เหมือนผู้หญิงที่โลกสวยคนหนึ่งเขาในฐานะพี่ชายก็อยากเห็นชีวิตแบบนั้นของน้องสาว ทว่าตอนนี้รัลภัทรเหมือนดอกไม้ที่ยังไม่แย้มกลีบที่สวยงามบานออกเต็มที่เธอก็ถูกรดด้วยสารเคมีทำให้ความงามที่สะพรั่งเหี่ยวเฉาลงก่อนวัยอันควร ใครกันนะไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบต่อผู้หญิง ทำร้ายชีวิตน้องสาวเขาทางอ้อม อยากจะเห็นหน้ามันจริง ๆ จะประเคนให้ทั้งหมัด ศอก ฝ่าเท้า เน้น ๆ ให้สาแก่ใจสักครั้ง

“รัลควรกลับไปเรียนได้แล้ว”

ดวงตาที่หลุบมองลูกสาวเหลือบมองหน้าพี่ชาย ภูมินทร์พยักหน้าให้เธอแววตาสื่อความหมาย รัลภัทรยิ้มหม่นให้กับความปรารถนาดีต่อชีวิตของเธอจากพี่ชายนับครั้งไม่ถ้วน

“ขอให้ไลลาเข้ารับการรักษาก่อนแล้วกันค่ะ รัลจะกลับไปเรียน”

“อืม”

“คืนนี้พี่ภูจะค้างกับพวกเรามั้ยคะ”

ภูมินทร์ส่ายหน้า “ไม่ละ พี่กลับไปค้างที่คอนโด”

น้องสาวยิ้มล้อ “แหม มีคอนโดสูง ๆ ดูวิวสวย ๆ อยู่แล้วก็ไม่อยากมาค้างบ้านกับหลานนะ มีใครรออยู่รึเปล่าคะ”

“ใครว่าล่ะ พี่นอนคนเดียว”

“แน่เหรอคะ ก็เห็นบอกว่าเพิ่งไปกินข้าวกับสาวมา”

“กินข้าวก็ส่วนกินข้าวครับ เสร็จงานก็ต่างคนต่างไป พี่น่ะตัวท็อปวีไอพีนะจะบอกให้”

“โห ตัวท็อปเลยเหรอคะ”

“ใช่สิ ฮ่า ๆ”

สองพี่น้องคุยกันไปหัวเราะกันไป สลับกับเสียงหัวเราะของยัยหนูไลลาที่ดังขึ้นเพิ่มสีสัน สายตาสองคู่มองภาพเด็กหญิงตัวอวบผิวขาวโพลนที่กำลังนิ่วหน้าตอกไข่ในชุดของเล่นแล้วก็พากันหัวเราะให้กับความพยายามของหนูน้อย

“ถ้าไม่มีพี่ภู วันนี้รัลคงไม่ได้เจอกับไลลา ขอบคุณนะคะพี่ภู”

ภูมินทร์วาดมือไปโอบไหล่น้องสาวที่พูดให้บรรยากาศซึ้งจนมีน้ำตาซึม