หวน...4/2

เช้าวันต่อมารัลภัทรก็ออกจากบ้านก่อนเวลาสองชั่วโมงกลัวรถติดไปส่งไม่ทัน เธอเข้าไปรับดอกไม้ร้านดังที่เหล่าบรรดาคนมีชื่อเสียงสั่งกัน รู้จากชื่อร้านที่สกรีนในลิบบิ้น เป็นช่อดอกกุหลาบสีแดงสดล้วน ๆ ช่อใหญ่จนเธอแทบจะอุ้มไม่ไหว มันบังเธอได้ทั้งตัว พนักงานในร้านช่วยยกมาใส่ในรถก่อนจะให้หญิงสาวขับรถออกไป กลิ่นหอมละมุนของดอกกุหลาบหลายสิบดอกอบอวลในรถทำให้รู้สึกสดชื่น เธอนึกไปถึงใบหน้าหญิงสาวที่จะได้รับช่อดอกกุหลาบนี้คงจะมีความสุขมาก มีการ์ดใบเล็กรูปหัวใจสีขาวพิมพ์ไว้ด้วยข้อความภาษาอังกฤษว่า

“Three Words, 8 Letters”

สามคำ แปดตัวอักษร

แต่ความหมายแฝงที่ลึกซึ้งของมันก็คือ

“I Love You”

ผู้ชายคนที่สั่งดอกกุหลาบนี้ให้กับหญิงคนรักคงเป็นคนโรแมนติกมากส่วนตัวของเธอก็เป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบดอกกุหลาบแดงที่ครั้งหนึ่งก็มีผู้ชายคนหนึ่งซื้อให้เธอช่อใหญ่แบบนี้

“รัลชอบดอกอะไร” เขาถาม

“กุหลาบค่ะ กุหลาบแดง” เธอยิ้มตอบ เขาก็ยิ้มเช่นกันแต่แววตาคิดต่างออกไป

“นึกว่าจะชอบกุหลาบขาวซะอีก”

“พี่ซินเห็นว่ารัลหวานเหรอคะ เลยคิดว่าชอบกุหลาบขาว”

“ใช่ ตอนแรกพี่คิดว่ารัลจะเป็นสาวสวยซื่อ ๆ บริสุทธิ์ไม่คิดว่า...จะร้อนแรงขนาดนี้ทำเอาพี่หลงหัวปรักหัวปรำ”

ประโยคหลังเขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบ ดวงตาทอประกายพราวกรุ้มกริ่ม เธอเองก็ขวยเขินกับคำชมที่ทำให้ใจสั่น

“รัลชอบกุหลาบแดงค่ะ ชอบมาตั้งแต่แรก”

“แล้วพี่ซินล่ะคะ ชอบดอกกุหลาบมั้ย”

“พี่ชอบคนที่ชอบกุหลาบ แล้วก็ต้องเป็นกุหลาบสีแดงด้วย รู้ใช่มั้ยว่าความหมายของดอกกุหลาบสีแดงคืออะไร”

รัลภัทรก้มหน้ายิ้ม พวงแก้มทั้งสองข้างขึ้นสี

“I Love You”

แล้วในค่ำของวันนั้นเขาก็ซื้อกุหลาบสีแดงช่อโตมาเซอร์ไพรส์เธอถึงบ้าน ไม่รู้เป็นเพราะความเหงาหรือเพราะเขาตรงสเปคของเธอแต่แรกพบกันแน่ถึงทำให้เธอเปิดใจให้ผู้ชายคนนี้เป็นคนแรกในชีวิต

รัลภัทรพยายามฝังกลบเรื่องในอดีตทิ้งทั้งหมดไม่อยากหวนนึกถึงมันอีกแต่ก็สุดจะห้ามในบางเวลาที่หัวใจถูกแทรกแทรงในเวลาอ่อนไหว เธอขับรถมาถึงตึกสูงใหญ่ก็ได้รับการอำนวยความสะดวกจากพนักงานรักษาความปลอดภัยในเรื่องที่จอดรถ หญิงสาวอุ้มช่อดอกกุหลาบมาติดต่อประชาสัมพันธ์ เหมือนเรื่องทั้งหมดถูกถ่ายทอดให้ทุกฝ่ายรับรู้ไว้หมดแล้ว มีพนักงานพาเธอไปยังหน้าลิฟต์ที่จะส่งเธอขึ้นไปถึงชั้นผู้บริหารอย่างรวดเร็ว

พอมาประตูลิฟต์เปิดออกเท้าเรียวก็ก้าวออกมาเหยียบบนพื้นพรมนุ่มสบายเท้า คนแรกที่เธอเจอก็คือพนักงานรักษาความปลอดภัยในชั้นนั้นที่เป็นผู้หญิง เธอแจ้งความประสงค์พนักงานจึงชี้ทางให้เธอเดินต่อไปก็จะพบโต๊ะเลขาของท่านผู้บริหาร ภายในชั้นนี้เงียบแต่ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ที่สูดแล้วสดชื่น หญิงสาวก้าวเดินไปช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อนนักเธอมาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงเลยนะ ขอรับเอาบรรยากาศคนทำงานออฟฟิศที่ตัวเองเคยฝันอยากจะทำบ้างเถอะ สองเท้าเดินเรื่อยไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงบโดยที่ตัวเองก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเบื้องหน้าต้องเผชิญกับอะไร ดวงตาที่มีร่องรอยความหวังที่ไม่ใช่เพื่อตัวเองมองเห็นวิวตึกสูงจากผนังกระจกบางช่วงเป็นเหมือนวิวของตึกต่างประเทศ ถ้าเธอได้มาทำงานข้างบนนี้ก็คงจะมีความสุขกับการทำงานอีกแบบ ความฝันในตอนเรียนดับลง กระนั้นเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเธอก็พร้อมละทิ้งทุกอย่างของตัวเองเพื่อไปสร้างความสมบูรณ์ให้อีกคนได้ที่เป็นทั้งชีวิตจิตใจของเธอ

บอกตัวเองอยู่เสมอว่า ไม่เป็นไร

“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาส่งช่อดอกไม้ค่ะ”

เลขาฯ สาวใหญ่ในชุดสีม่วงสวมแว่นสายตากรอบบางเงยหน้ามอง ส่งยิ้มขึ้นไปถึงดวงตา

“สวัสดีค่ะ เชิญเข้าไปส่งให้บอสข้างในได้เลยค่ะ ท่านรออยู่”

“เอ่อ เข้าไปข้างในเหรอคะ”

รัลภัทรเลิกคิ้วงง ๆ เธอคิดว่างานของเธอจะจบลงแค่หน้าห้องผู้บริหารเสียอีก

“ค่ะ เชิญค่ะ”

เลขาฯ เปิดประตูให้เชื้อเชิญให้หญิงสาวก้าวเข้าไปในห้อง รัลภัทรสูดลมหายใจเธอต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์รับเงินมาแล้วตั้งห้าพัน ทันทีที่ก้าวย่างเข้ามาประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกปิดลง ความเงียบที่เหมือนไม่มีคนอยู่ทำให้หญิงสาวได้ใช้เวลากวาดสายตามองดูภายในห้องของผู้บริหารระดับสูงที่ถูกตกแต่งด้วยผลงานศิลปะวางอยู่ตรงมุมห้อง รูปภาพและชั้นหนังสือ ด้านหลังโต๊ะทำงานเป็นผนังกระจกขนาดใหญ่มองเห็นวิวได้ร้อยแปดสิบองศา ความตื่นเต้นทำให้เธอก้าวเดินไปหยุดอยู่กลางห้อง

ต้องเป็นผู้บริหารระดับไหนถึงได้มานั่งทำงานมองวิวสวย ๆ แบบนี้...ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงบานประตูเปิดเข้ามา

“ฉันนำช่อดอกไม้มาส่งค่ะ”