Mag-log inShare
หวน...4/3
Petsa ng paglalathala:
2026-04-20 21:25:34“ฉันนำช่อดอกไม้มาส่งค่ะ”
เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับหมุนตัวกลับมาช่อดอกไม้ขนาดใหญ่บดบังใบหน้าคนตรงหน้าจนเธอต้องเอียงตัวออกด้านข้างเพื่อมอง พร้อมกันนั้นหัวใจที่ลอยสูงกับทัศนียภาพเบื้องหน้าก็วูบตกลงสู่ความว่างเปล่า มือกำช่อดอกไม้ไว้แน่นจนอยากจะปล่อยมันหลุดร่วงลงพื้นเหมือนหัวใจของเธอตอนนี้
เขา!
ในขณะที่ใบหน้าของเธอดูซีดสลดตัดกับสีของของดอกกุหลาบแดงฉ่ำแววตาเขากลับมีรอยยิ้มเพิ่มขึ้น ร่างสูงในชุดสูทราคาแพงระยับของผู้บริหารก้าวเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างใจเย็นต่างกับเธอที่มือสั่นตัวชาจนก้าวขาไม่ออก
“อ้าว...บริการส่งดอกไม้เป็นเธอเองเหรอ บังเอิญจริง ๆ นะ”
มีความเยาะเย้ยผ่านออกมาในน้ำเสียชัดแจ้ง
“รับงานเสริมเหรอ นึกว่าจะไปได้ไกลกว่านี้”
หญิงสาวสะกดกลั้นความกดดันและอดสูเอาไว้ เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก
“จะให้ฉันวางช่อดอกไม้ไว้ตรงไหน หมดหน้าที่ของฉันแล้ว”
“ไหน ๆ ก็ได้เจอกันอีก ดอกไม้ช่อนี้ก็ให้เธอแล้วกัน ยินดีต้อนรับการกลับมา”
น้ำเสียงมีแววยั่วเย้า แต่แววตายังคงอยากอาฆาตแค้นเธอไม่สร่างซา
“ใครยินดีไปกับคุณ ฉันไม่อยากได้ ถ้าไม่บอกว่าวางตรงไหนฉันจะปล่อยมันลงตรงนี้”
“ก็ตามใจ” เขาไม่ยี่หระ
ดอกไม้นี้แค่ซื้อมาเล่น ๆ เขาก็ไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว เพราะจุดประสงค์หลักของเขาไม่ใช่ช่ออกไม้ตั้งแต่ต้น รัลภัทรจ้องหน้าคนใจร้ายกับเธอ อยากร้องไห้แต่ต้องอดกลั้น กลีบดอกกุหลายตัดกับสีแก้มซีดและแววตาเชือดเฉือนก่อนที่เธอจะปล่อยมือทั้งสองข้างก้าวถอยหลัง เพียงกะพริบตาช่อดอกกุหลาบใหญ่ก็ถูกทิ้งลงกับพื้นอย่างน่าเสียดาย หญิงสาวก้าวเท้าจะเดินออกไปจากห้องนี้ให้ไวที่สุดแต่กลับถูกมือหนาคว้าตัวไว้ดึงกลับมาเผชิญหน้าเอ่ยถามเสียงเข้ม
“ทำไมอยู่แค่นี้ รับจ้างส่งของเหมือนพวกหาเช้ากินค่ำ”
หญิงสาวชะงักจากการขัดขืน มือที่ยังสั่นจากแรงอารมณ์เมื่อครู่กำแน่น จ้องเข้าไปดวงตาคมที่อยากล้างผลาญเธอคู่นั้น
“แล้วไม่สะใจหรอกเหรอ ที่เห็นฉันเป็นแบบนี้”
“ก็สะใจอยู่หรอก แต่ถ้าจะให้สะใจกว่านี้มันต้องทำอะไรไม่ได้เลยต่างหาก”
“คนเลว ทำไมไม่ปล่อยเราไปซักที”
“ปล่อยแล้ว แต่เธอดันกลับมาเจอฉันเอง”
“ฉันไม่เคยคิดอยากกลับมาเจอคุณ ไม่เคยมีในสมอง”
“เหรอ แต่ก็แปลกนะที่ในบางอารมณ์ฉันก็โคตรคิดถึงเธอเป็นบ้า รู้ใช่มั้ยว่ามันเวลาไหน”
แววตาเขาส่อถึงความกระหายจนเธออยากจะควักลูกตานั้นออกมาไม่ให้เขามองเห็นโลกอีกเลย
“สาระเลว”
“ด่าได้เจ็บถึงกระดูกเลยนะ แต่ก็ถึงใจเธอดีไม่ใช่เหรอ โทษของเด็กใจแตกมีผัวตอนเรียนไม่จบก็เป็นแบบนี้แหละ”
“คุณเข้ามาหลอกฉัน”
“ก็เธอมันง่าย” คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากผู้ชายที่เธอเคยมอบใจให้ไม่ต่างจากหนามของดอกกุหลาบที่กำลังทิ่มแทงเธออยู่ แต่มันก็จริงอย่างที่เขาพูด เธอใจง่าย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นไม่เถียง ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด ปล่อยให้มวลน้ำขึ้นมาเอ่อที่ขอบตาแต่ดวงหน้ายังฉายถึงความเด็ดเดี่ยว
“ถ้าลำบากมากสนใจรับงานจากฉันเพิ่มมั้ยล่ะ รับรองเงินดี”
“ไม่” ตอบเสียงแข็งกร้าว
“ตอบแบบไม่คิดก่อนเลยเหรอ” น้ำเสียงเยาะ
“ถึงฉันใกล้ตาย แล้วเหลือคุณคนเดียวบนโลกฉันก็ไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากคุณแน่นอน”
“ปากดีแบบนี้ ต้องโดนปิดปากด้วยอะไรน้า”
เขาทำท่ายื่นหน้าเข้าไปจูบ เธอก็ออกแรงขัดขืนอย่างสุดความสามารถดิ้นจนหลุดพร้อมกับผลักออกแถมฝ่ามือตวัดลงที่แก้มข้างหนึ่งเต็มแรงจนชายหนุ่มหันไปตามแรงตบ
รัลภัทรตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อสักครู่ แต่เธอก็ไม่เสียใจกับมัน
“หึ แรงดี ฉันชอบ ไว้จะเอาคืนทีหลังในท่านอนนะ”
“ฝันไปเถอะ ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันเลย”
พูดจบหญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด เขาไม่ตามเธอในตอนนี้ เพราะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เอาไว้ถ้าอยากสนุกค่อยตามไปหา
ดวงตาคมหลุบมองมองช่อดอกกุหลาบแดงสดนอนแน่นิ่งกับพื้น สิ่งเดียวที่เขาสนใจหยิบมันขึ้นมาคือการ์ดใบเล็กที่มีข้องความพิมพ์ไว้นั่น...ก่อนที่ดวงตาจะดำดิ่งลง
รัลภัทรกลับเข้ามาในรถได้สำเร็จก็รีบขับรถออกไปจากที่นี่ทันที ไม่เคยมีความคิดอยู่ในหัวเลยว่าจะได้เจอกับเขาอีกและก็ไม่คิดอยากเจอด้วย มันเป็นไปได้อย่างไรกันนะ คุณศศิทำงานในบริษัทของเขาแล้วบังเอิญเรียกใช้บริการเธอ แค่นั้นหรือ
รัลภัทรยังใจเต้นแรงไม่หายเมื่อเห็นแววตาของเขาที่ยังมีแววอาฆาตเธออยู่เรืองรองและยิ่งมีความหวาดหวั่นเข้ามาเมื่อคิดไปถึงใครอีกคนที่เขายังไม่พบเจอ
“พี่ซินขา” ร่างบางของรัลภัทรเมื่อสองปีก่อนเกยศีรษะไว้บนอกแกร่งเปล่าเปลือยหลังจากเสร็จกิจกามที่บ้านพักริมทะเล
“ฮึ”
รัลภัทรยกศีรษะขึ้นมองเมื่อเขาเอ่ยตอบรับ มือหนานุ่มจึงลูบไล้พวงแก้มขาวเล่นเบา ๆ
“มีอะไรจะพูดกับพี่ครับคนสวยของพี่”
“รัลเรียนจบมหาลัยแล้ว รัลจะไปเรียนต่อต่างประเทศพี่ซินจะรอรัลมั้ยคะ”
“รอสิคะ พี่รอรัลได้เสมอแหละ”
หญิงสาวยิ้มกว้างหัวใจพองโต ก่อนโน้มใบหน้าลงมาจุ๊บริมฝีปากเขาเร็ว ๆ แล้วผละออกมาชื่นชม
น่ารักที่สุดเลยค่ะ รัลรักพี่ซิน
ในความขมมีความหวานอย่างลึกซึ้งมาก่อน ช่วงที่เขาทำให้เธอตกหลุมรักมันเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขจนไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น ไม่คิดด้วยซ้ำว่าแท้จริงแล้วผู้ชายคนนี้เข้าหาเธอเพื่ออะไร
^
^
^
อ่านไปก่อนนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วย
Pinakabagong kabanata
แค้นรักเต็มหัวใจ ทำร้ายกันอย่างแสนสาหัส...16
คนที่ให้คอยติดตามดูความเคลื่อนไหวของรัลภัทรกับลูก โทรรายงานว่าหญิงสาวพาลูกขับรถออกไปจากบ้าน ปลายทางคือโรงพยาบาลที่พี่ชายของเธอรักษาตัวอยู่ ชายหนุ่มบอกให้เฝ้าติดตามต่อและโทรบอกเขาอยู่เรื่อย ๆภายในห้องพักฟื้น รัลภัทรอุ้มลูกสาวเดินเข้ามาพอเห็นพี่ชายเริ่มนั่งพิงหัวเตียงได้แล้ว สีหน้ามีเลือดฝาดมากขึ้นกว่าเมื่อครั้งก่อนหญิงสาวก็โล่งอกทันที ดวงตาที่เคยหม่นเศร้าเปลี่ยนเป็นประกายสดใส“พี่ภู… ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความดีใจเด็กหญิงไลลาส่งยิ้มออกมาพร้อมยื่นแขนจะมาจับ แต่คนเป็นแม่ยังไม่ให้ถูกตัวลุงมากนักเกรงจะกระทบกระเทือนถึงแผล จึงให้นั่งบนขอบเตียง รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้ป่วย เขาค่อย ๆ ยกมืออีกข้างขึ้นลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา “เป็นยังไงบ้างไลลาหลานรักของลุงภู”รัลภัทรมองภาพนั้น น้ำตาซึมด้วยความตื้นตันใจที่เห็นพี่ชายอาการดีขึ้นตามลำดับ มือเรียวกุมมือพี่ชายไว้แน่นพลางเอ่ยเสียงสั่นแผ่ว“อีกไม่นานก็กลับบ้านเราได้แล้วนะคะ… รัลจะดูแลพี่ภูต่อที่บ้านเอง ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว”พี่ชายมองหน้าน้องสาว ดวงตาสะท้อนถึงความซาบซึ้งและความเจ็บปวดที่ยังฝังอยู่ในใจ เขารู้ดีว
แค้นรักเต็มหัวใจ กำลังใจ...15
วันต่อมาปรินวัชร์ก็มาคุยกับรัลภัทรเรื่องลูก เขาขออนุญาตเธอเข้ามาคุยในบ้านซึ่งตอนนี้ก็มีเพียงเธอกับลูกสาวชายหนุ่มยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สายตามองเด็กหญิงที่ตอนนี้เล่นอยู่กับเพื่อนตุ๊กตาหลายตัว ริมฝีปากอมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูนั้น ก่อนจะหันมามองเธอ“รัล…” เสียงเขาเรียกแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความรู้สึก “พี่อยากจะขอร้องอะไรรัลสักอย่าง”หญิงสาวขมวดคิ้ว มองเขาอย่างระแวง “เรื่องอะไรอีกคะ?”เขากลืนน้ำลาย ฝืนยิ้มจาง ๆ แต่ดวงตากลับสั่นไหวเต็มไปด้วยความกังวล“พี่อยากพาลูก… อยากพาลูกไปพบคุณแม่ของพี่สักครั้ง”รัลภัทรชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง เขาจึงรีบเสริม“ตอนนี้คุณแม่พี่… ป่วยหนักมาก” เสียงเขาแผ่วลง มือที่กำแน่นสั่นน้อย ๆ “ท่านไม่มีกำลังใจในการรักษา เพราะคิดถึงลูกสาวคนเล็ก แต่ถ้าท่านได้รู้ว่ายังมีหลานสาวที่น่ารักอยู่ท่านคงมีกำลังใจขึ้น”เขาสบตาเธอด้วยแวววิงวอน เหมือนเธอเป็นที่พึ่งสุดท้าย“พี่ไม่ได้ขออะไรเพื่อตัวเอง…แต่เพื่อแม่ พี่ขอร้องนะรัล ให้ลูกไปเจอท่านสักครั้งเถอะ”รัลภัทรกัดริมฝีปากแน่น เธอมองเขาด้วยดวงตาสั่นระริก แต่ยังคงส่ายหัวหนักแน่น“ไม่ค่ะ… ฉันไม่ให้ลูกไป” น้ำเสียงเธอสั่น แต่เต็มไปด้วยควา
แค้นรักเต็มหัวใจ เรื่องแทรก...14
ค่ำคืนนี้รัลภัทรไม่ได้ออกไปขับรถเพราะไม่มีใครคอยอยู่กับลูกสาว และมันคงเป็นแบบนี้ไปอีกหลายวัน เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของร่างเล็กที่นอนขดกอดตุ๊กตาตัวโปรด คนเป็นแม่นั่งมองอย่างเพลิดเพลิน เรื่องการรักษาของลูกเธอหมดกังวลเปลาะหนึ่ง เมื่อเขาคนนั้นยื่นมือเข้ามาช่วยรับผิดชอบในฐานะ ‘พ่อ’ ในเช้าของวันต่อมา ขณะที่รัลภัทรกำลังนั่งรับประทานอาหารกับลูกสาว ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาในเครื่องของพี่ชายที่เธอสแตนด์บายไว้ตลอด เพราะบางทีอาจมีเรื่องงานของพี่ เธอกดรับสายแทน คนในสายก็เอ่ยถาม“ใช่น้องสาวภูมินทร์หรือเปล่า”“ใช่ค่ะ”“พี่แอนดริวเองนะ ที่เคยไปเยี่ยมเจ้าภูแล้ว จำได้ไหม”“ค่ะ หนูจำได้”“แล้วตอนนี้เจ้าภูมันฟื้นหรือยัง”“ฟื้นแล้วค่ะพี่”“เหรอ ๆ งั้นพี่ขอไปเยี่ยมมันได้ไหม อยากไปดูอาการมันหน่อย”“...ได้ค่ะ พี่จะมากี่โมงคะ”“ก็บ่ายนี้ เจอกันที่โรงพยาบาลนะ”“...ค่ะ” รัลภัทรตอบรับด้วยสีหน้าหนักใจเล็กน้อย หันไปมองลูกสาว คราวนี้เธอต้องพาลูกไปโรงพยาบาลด้วยเพราะไม่มีคนช่วยดู“ไลลา เดี๋ยวเราไปเยี่ยมลุงภูกันนะคะ เผื่อว่าลุงภูลืมตาขึ้นมาแล้วเจอหนูต้องดีใจมากแน่ ๆ เลย”ดวงตากลมแป๋วเงยมองผู้เป็นแม่ หัวฟู ๆ พยักหน้าหงึก ๆ
แค้นรักเต็มหัวใจ เข้มแข็งเพื่อลูก...13
กลับมาทำงานได้ไม่นานเขาก็ยิ่งคิดถึงเธอกับลูกมากขึ้นจนไม่เป็นอันทำอะไร ทั้งที่เพิ่งจะจากกันมาไม่นาน ชายหนุ่มมองไปที่สมาร์ตโฟนก่อนจะหยิบมันขึ้นมาใช้งาน โทรศัพท์ดังขึ้น รัลภัทรหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะนิ่วหน้า พอเธอกดรับเสียงทุ้มก็ดังขึ้นมา“รัล…ทำกับข้าวมาส่งให้พี่หน่อยได้ไหม?”“ทำไมต้องให้ฉันทำให้คุณด้วยล่ะคะ?”“พี่สั่งอาหารนะไม่ได้ขอกินฟรี รัลอยากทำงานไม่ใช่เหรอ จะพาลูกมาด้วยก็ได้นะ… ขึ้นมาส่งถึงห้องเลย เคยมาแล้วไม่ใช่เหรอ?”รัลภัทรลอบเบะปาก ปฏิเสธทันที“ไม่ค่ะ ฉันไม่เอาเงินคุณ! และฉันก็จะไม่ทำ! ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะยอมง่าย ๆ แบบนั้น?”“ครั้งละหมื่นเลยนะ… เอาไหม? หรืออยากได้มากกว่านั้น”รัลภัทรมือสั่นเล็ก ๆ แต่เธอยังคงกัดฟันแน่น“ฉันไม่เอาค่ะ เชิญไปสั่งกับคนอื่นเถอะ”“จะให้สั่งกับใครล่ะ ถ้าไม่สั่งกับ...เมีย”“หยุดพูดพล่อย ๆ ฉันไม่สนุกด้วยนะและไม่ยอมรับมัน”“จะปฏิเสธยังไงหลักฐานออกเป็นตัวขนาดนั้น”รัลภัทรกลอกตาขึ้นมองบนอย่างไม่ชอบใจ เธอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ลอดมาตามสัญญาณ เขาคงกำลังสนุกที่ได้ยั่วยุเธอสินะ“คุณปรินวัชร์ ถ้าคุณจะยัดเยียดอะไรก็ตามในสิ่งที่ฉันไม่ต้องการให้ ต่อไปนี้ก็อย่ามาคุยก
แค้นรักเต็มหัวใจ ช่วยดูแล...12
เมื่อไม่มีคนช่วยดูลูกเธอก็ต้องพาลูกสาวเดินออกไปดูด้วย ไม่กล้าปล่อยให้ลูกอยู่ในบ้านคนเดียวหรือคลาดสายตาแม้แต่เสี้ยววินาที สีหน้าและแววตาของเธอตึงเครียดเมื่อเห็นคนที่ยืนสูงกว่ารั้วบ้านกำลังมองมาที่เธอและลูก“รัล พี่ขอเข้าไปในบ้านเพื่อคุย”พลางดวงตาคมหลุบมองเด็กหญิงร่างอวบที่ยืนกอดขาผู้เป็นแม่ ส่งยิ้มให้เขาอย่างเชื้อเชิญ“ลูกยังอยากให้พี่เข้าไป เห็นไหม”รัลภัทรไม่สนใจมอง เธอเบือนหน้าหนีก่อนจะทำใจแล้วเอ่ยออกมา“ฉันยังไม่อยากคุยกับคุณ เชิญกลับไปก่อน”“อย่ากีดกันพี่เลย รัลก็รู้ว่ามันเป็นไม่ได้ พี่แค่อยากคุยเรื่องลูกของเรา เวลานี้รัลเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ไหวหรอก”น้ำเสียงมีความอ่อนโยนและแข็งกร้าวกดดันผสมกันอยู่ในที เธอรู้ว่าประตูรั้วแค่นี้ขวางกั้นเขาไม่ได้หรอก แต่หากเปิดให้เข้ามาก็เหมือนว่าเธอเปิดรับความเจ็บปวดรอบใหม่ให้เข้ามาในชีวิตด้วย ร่างบางเผลอเหม่อลอยอยู่ในภวังค์จนในที่สุดกลับเป็นเด็กหญิงเองที่วิ่งไปดึงสลักกุญแจขึ้น แล้วผลักออกด้วยความไร้เดียงสา...ให้เขาก้าวเข้ามาในบ้านเธอ“หนูเปิดประตูให้...” ชายหนุ่มหยุดคำที่เรียกแทนตัวเองว่า ‘พ่อ’ ไว้ ก่อนจะเปิดใจพูดมันออกมา “พ่อเหรอครับ”“ลำบากใจก็ไม่
แค้นรักเต็มหัวใจ ทำให้หลง...11/2
กว่าสามชั่วโมงที่รัลภัทรหมดสติไป หญิงสาวฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในตอนบ่าย เธอถูกพามานอนที่ห้องพักอีกห้องที่ไม่มีใครรบกวนเมื่อรู้สึกตัวแล้วรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เรื่องราวต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมา ในหัวคนแรกที่นึกถึงก็คือลูกสาว เขารู้แล้วว่าเธอท้อง เด็กคนนั้นเขาก็รู้แล้วว่าเป็นลูก แล้วตอนนี้เขาทำอะไรกับลูกสาวเธอหรือไม่ แล้วยังพี่ชายของเธออีกการที่ได้หลับไปทำให้สมองและร่างกายได้รับการพักผ่อนเพียงพอ ครั้นจะลุกลงจากเตียงประตูห้องก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยคนที่เธอไม่อยากพานพบที่สุดในเวลานี้“รัล”รัลภัทรเบือนหน้าหนี ไม่อยากคุยอะไรด้วยทั้งนั้น เหวี่ยงขาลงจากเตียงจะไปหาลูกสาวแต่ก็ถูกอีกฝ่ายจับข้อมือไว้“จะรีบไปไหน พักก่อนเถอะ”“ปล่อย” เธอเสียงแข็งใส่ มีอีกหลายเรื่องที่เธอต้องจัดการจะให้มานอนอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไรอีกฝ่ายมองใบหน้าที่ซีดหม่น ที่ผ่านมาเธอแบกรับอะไรหลายอย่างไว้คนเดียวสินะ“พี่ชายคุณฟื้นแล้วก็หลับไปอีกแล้ว หมอบอกว่าอาการเขาดีขึ้น พรุ่งนี้ค่อยไปหา ส่วนลูก...” เขานิ่งไปอึดใจ “ก็อยู่กับพยาบาลไม่ได้งอแง...ผมอยากให้คุณพักผ่อน”“ไม่ต้องมาออกคำสั่งกับฉัน”รัลภัทรพยายามสลัดข้อมือแต่ก็ไม่พ้นมือหนาที่กุมข้อ
แค้นรักเต็มหัวใจ หวน...4/2
เช้าวันต่อมารัลภัทรก็ออกจากบ้านก่อนเวลาสองชั่วโมงกลัวรถติดไปส่งไม่ทัน เธอเข้าไปรับดอกไม้ร้านดังที่เหล่าบรรดาคนมีชื่อเสียงสั่งกัน รู้จากชื่อร้านที่สกรีนในลิบบิ้น เป็นช่อดอกกุหลาบสีแดงสดล้วน ๆ ช่อใหญ่จนเธอแทบจะอุ้มไม่ไหว มันบังเธอได้ทั้งตัว พนักงานในร้านช่วยยกมาใส่ในรถก่อนจะให้หญิงสาวขับรถออกไป กลิ่น
แค้นรักเต็มหัวใจ หวน...4/1
ที่ตึกสูงในย่านกลางเมืองเป็นที่ตั้งของสำนักงานหลายบริษัท หนึ่งในนั้นคือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศและเป็นเจ้าของตึก เป็นเวลาพักกลางวันของพนักงานส่วนหนึ่งลงมารับประทานอาหารในส่วนแคนทีนอีกส่วนก็เดินออกไปหาของกินที่ร้านอาหารที่มีอยู่รายลอบ ในระหว่างที่ผู้บริหารหนุ่มกำลังเดินลงบันไดเลื่อนมาสา
แค้นรักเต็มหัวใจ ไม่เลี้ยง...3/2
ดวงตาแดงก่ำแต่ไร้หยดน้ำตาที่ไหลออกมาจ้องมองดวงตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ของน้องสาว ความผิดพลาดนี้เขาไม่โทษเธอ รัลภัทรเป็นคนสวยมีผู้ชายเข้ามาหาเยอะ ช่วงที่เขาไม่อยู่เธออาจจะเหงาและคุยกับใครสักคน แต่ไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดเกินควบคุม แต่ภูมินทร์ไม่รู้ว่าระหว่างน้องสาวกับผู้ชายที่เธอคบด้วยตอนที่เขาไม่อยู่ม
แค้นรักเต็มหัวใจ คนขับรถ...1/1
เวลา 0.30 น.รัลภัทรขับรถรับผู้โดยสารหนุ่มสาวคู่หนึ่งจากสถานบันเทิงย่านดังไปส่งยังคอนโดมิเนียมตามหมุดหมายที่ผู้โดยสารปักเอาไว้ เสร็จเรียบร้อยเธอก็ขับออกมาจากสถานที่นั้นเพื่อรับผู้โดยสารคนอื่นต่อ ใกล้จะตีหนึ่งแล้วหญิงสาวคิดว่าคืนนี้เพียงพอสำหรับการหารายได้เสริมจากการขับรถรับส่งผู้โดยสารช่วงกลางคืนเข
Maaari mong magustuhan
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก128.6K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์103.2K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง149.4K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.1M viewsมินนี่ดาวโรงเรียน
เงาดาวตก51 viewsพี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม 3P
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว673 viewsดอกกุหลาบงามกลางไร่อ้อย ภาค 1
ภัทรกร146 viewsSecret Love : ท่านประธานเผด็จการรัก (อคินทร์ x ธาราริน)
เพรียงกังวาร30 views
