หวน...4/1

ที่ตึกสูงในย่านกลางเมืองเป็นที่ตั้งของสำนักงานหลายบริษัท หนึ่งในนั้นคือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศและเป็นเจ้าของตึก เป็นเวลาพักกลางวันของพนักงานส่วนหนึ่งลงมารับประทานอาหารในส่วนแคนทีนอีกส่วนก็เดินออกไปหาของกินที่ร้านอาหารที่มีอยู่รายลอบ ในระหว่างที่ผู้บริหารหนุ่มกำลังเดินลงบันไดเลื่อนมาสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอกำลังเดินถือถุงชอปปิงเดินเข้ามาหยุดยืนรอใครสักคนที่ตรงนั้น เขาจะไม่สนใจเลยหากผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หน้าตาเหมือนกับผู้หญิงในอดีตของเขาเมื่อสองปีก่อน เธอแต่งตัวธรรมดาแต่สุภาพ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ รวบผมเรียบร้อย สวมรองเท้าหุ้มส้น สายตาเขาตรึงไว้ที่ใบหน้าสวยหวานแต่ในแววตามีความหม่นเศร้าเจือปนก่อนที่ใบหน้าสวยจะยิ้มกว้างพร้อมกับเดินเข้าไปหาพนักงานผู้หญิงคนหนึ่ง ส่งถุงชอปปิงสีดำมีดอกไม้สีขาวเป็นสัญลักษณ์แสดงความหรูหราให้

“รัลรับมาให้แล้วค่ะ แล้วก็ตรวจดูให้ด้วยตามที่พี่บอกค่ะ”

“ขอบใจมากนะคะ พี่ไม่มีเวลาไปรับเองกว่าจะเลิกงานช่วงนี้งานพี่ยุ่ง”

“ยินดีมาก ๆ ค่ะ ถ้ามีอะไรให้รัลทำอีกก็เรียกใช้แบบบส่วนตัวได้เลยนะคะ”

“จ้า ขอบใจมากนะจ๊ะ”

รัลภัทรพนมมือไหว้ของคุณลูกค้าของเธออีกครั้งก่อนเดินจากไป ศศิรู้จักกับไรเดอร์สาวสวยคนนี้ก็ตอนเรียกรถผ่านแอบพลิเคชันหนึ่ง มีโอกาสได้สนทนากันบนรถก็เลยรู้สึกถูกชะตาจึงขอคอนแท็กส่วนตัวไว้ไปรับส่งเมื่อตัวเองไปปาร์ตี้ และของที่ศศิให้หญิงสาวไปรับมาให้ก็เป็นกระเป๋าแบรนด์เนมด์มือสองที่ประมูลจากโซเซียลได้ ตอนเช้าก็โทร.บอกเธอให้ไปรับมาส่งที่สำนักงาน คุยกันเสร็จพนักงานสาวก็จะเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารกับเพื่อนที่เข้าไปก่อนหน้านี้ ทว่า...

“รัลภัทร”

ไม่คิดว่าจะเจอเธออีกนะ

ดวงตาคมมองตามร่างบอกบางที่เดินออกจากภายในอาคารที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำสู่สภาพอากาศที่ร้อนระอุด้านนอก พร้อมกันนั้นเขาก็ดึงสายตากลับมาที่พนักงานหญิงที่เพิ่งรับของจากเธอ ก่อนจะเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าพนักงานคนนั้นห้อยป้ายคล้องคอบริษัทเขาเอง

“เดี๋ยวคุณ”

พนักงานหญิงที่ได้ยินเสียงเรียกหันกลับมามองเพื่อความมั่นใจ แล้วก็พบกับเจ้านายที่เพิ่งดุพนักงานจากที่ประชุมไปเมื่อช่วงเช้า หญิงสาววัยประมาณสามสิบกลาง ๆ รีบก้มหน้า ไหล่ตกเมื่อคิดว่าตนเองอาจทำอะไรผิดหรือไม่

“บอสเรียกดิฉันเหรอคะ”

“ใช่ ผมเรียกคุณ”

“มีอะไรให้ดิฉันทำเหรอคะ” เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ พร้อมกับรอยยิ้มแห้ง ๆ

“ไม่มี ผมแค่จะถาม”

“ค่ะ ยินดีตอบทุกเรื่องค่ะบอส”

“ผู้หญิงที่ส่งของให้คุณเมื่อกี้รู้จักเหรอ?”

คนถูกถามทำหน้างงงันแป๊บเดียวก็ร้องอ๋อ

“เปล่าค่ะ เธอเป็นไรเดอร์ส่งของค่ะ ดิฉันเคยเรียกใช้บริการของเธอแล้วประทับใจเลยจองไว้ล่วงหน้าให้เธอมาส่งค่ะ หรือจะจองแบบส่วนตัวก็ได้นะคะ”

“ผมสนใจ”

“...”

“คุณช่วยจัดการให้เธอส่งช่อดอกกุหลาบสีแดง ช่อใหญ่ ๆ มาให้ผมที่ออฟฟิศพรุ่งนี้ ส่งในนามของคุณ จะทำยังไงก็ได้ต้องให้เธอมาส่ง แล้วผมจะให้โบนัสพิเศษกับคุณตอนสิ้นเดือน ตกลงมั้ย”

“เอ่อ ตกลงค่ะ ยินดีรับใช้บอสค่ะ เดี๋ยวศศิจะจัดการให้นะคะ”

“ขอบใจ”

“ผมจะส่งเรื่องให้เลขาฯ คุณคุยกับเลขาผมต่อได้เลย”

“รับทราบค่ะบอส”

กลับมาถึงบ้านก็เป็นช่วงที่ลูกสาวของเธอหลับกลางวันโดยมีป้าน้อยคอยดูแลให้ตอนที่เธอไม่อยู่ เธอได้รับสายโทรศัพท์อีกครั้งจากลูกค้าคนเดิม

“รับดอกไม้พรุ่งนี้ไปส่งที่ออฟฟิศตอนสิบโมงเหรอคะ ได้ค่ะคุณศศิ รัลจะไปรับให้นะคะ อ๋อ ค่ะ มาถึงแล้วให้ขึ้นไปส่งที่ชั้นสี่สิบเลยนะคะ ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ค่ะ รัลจะแจ้งกลับเป็นระยะนะคะ ขอบคุณที่เรียกใช้ค่ะ”

คุยจบหญิงสาวก็วางสาย ทวนคำสั่งจากลูกค้า

“ไปรับช่อดอกไม้ที่ร้านเก้าโมง ไปส่งถึงออฟฟิศสิบโมงโดยประมาณ ขึ้นไปที่ชั้นสี่สิบ โอเค สบายมาก”

แล้วเงินจำนวนห้าพันบาทก็ถูกโอนเข้าบัญชีของหญิงสาว จนเธอตกใจรีบทักข้อความไปถามลูกค้าที่จ้างงาน

“เอ่อ เงินนี่รวมค่าช่อดอกไม้ใช่มั้ยคะ”

ทางนั้นก็ตอบเป็นข้อความกลับมาว่า

{ไม่ใช่ค่ะ เป็นค่าจ้างของน้องรัลถ้วนจ้ะ”

“แต่มันเยอะไปนะคะ”

{ช่อดอกไม้เป็นของบอสพี่สั่งให้แฟนน่ะค่ะ รับไปเถอะไม่ต้องคิดมากค่ะ บอสพี่รวย อิอิ}

รัลภัทรพิมพ์ตอบ “ขอบพระคุณมากนะคะ”

หญิงสาวดีใจกับความโชคดีที่ได้รับตอนนี้ แค่ขับรถไปรับช่อดอกไม้ให้ลูกค้าก็ได้ค้าจ้างตั้งห้าพัน เจ้านายของคุณศศิใจดีจริง ๆ