1. แด๊ดลูก้าคนเย็นชา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : แด๊ดลูก้าคนเย็นชา

--------------------------------------------------------------------------

• Have fun reading •

กริ๊งง!! 

เสียงออดช่วงเลิกเรียนของโรงเรียนหญิงล้วนแห่งหนึ่งดังขึ้น เป็นเวลาที่เด็ก ๆ หลายคนรอคอย รวมถึงตัวฉันเองก็เช่นกัน…

“ซันซานย์ วันนี้แด๊ดคนไหนมารับเหรอ?” หญิงหญิงเพื่อนสาวคนสนิทของซานย์เอ่ยถาม

“วันนี้เวรใครมารับนะ...” เธอครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะได้คำตอบ “อ้อ แด๊ดวีเดนล่ะมั้ง”

“ขออนุญาตแด๊ดเธอไปนอนบ้านฉันบ้างไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้หรอก ที่บ้านเธอมีพี่ชาย เธอก็รู้ว่าแด๊ดไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้ผู้ชาย”

“แด๊ดเธอนี่ขี้หวงจัง” สีหน้าของเด็กสาวที่ผิดหวังกับเรื่องเดิมซ้ำ ๆ เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ชวนซันซานย์ไปนอนที่บ้าน เธอก็จะโดนปฏิเสธอยู่ตลอด

“เธอไปนอนบ้านฉันแทนก็ได้หนิ แบบนั้นแด๊ดอนุญาตอยู่แล้ว” ซันซานย์พูดเพื่อปลอบใจไม่ให้เพื่อนของเธอนั้นคิดน้อยใจ

ปี๊น! ปี๊น!

“อุ๊ย! แด๊ดมารอแล้ว ไปก่อนนะหญิงหญิง บ๊ายบาย” คนตัวเล็กบอกลาเพื่อนและรีบวิ่งไปที่รถทันทีเพราะไม่อยากให้คนในรถนั้นต้องรอนาน

ปึง!

ทันทีที่เปิดประตูขึ้นรถ เธอก็ยกมือน้อยขึ้นไหว้ทักทายแด๊ดวีเดนของเธอทันทีอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะแด๊ด รอหนูนานไหมคะ”

“ไม่นานค่ะ ไหนมาให้แด๊ดหอมหน่อยซิ๊” เด็กสาวยื่นแก้มใสไปให้คนร่างสูงหอมฟัด แต่ทว่าเขานั้นกลับหอมไปที่ต้นคอของเธอแทน และดูดเม้มเบา ๆ ที่ต้นคอของซันซานย์

“อุ๊ย” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจเล็ก ๆ “แด๊ดอย่าทำแบบนี้สิคะ มันจั๊กกะจี้”

“อย่าขัดใจแด๊ดสิคะ ว่าแต่ทำไมวันนี้ใส่กระโปรงสั้นจังเลย” เขาทำเสียงแข็งและขมวดคิ้วมองจ้องไปที่กระโปรงสั้น ๆ อย่างไม่พอใจ

“น่าจะเป็นเพราะหนูสูงขึ้นมั้งคะ ตัวนี้ใส่ตั้งแต่อยู่มอสี่แล้วค่ะ” สาวน้อยทำตาใสอ้อนอีกคน เพื่อไม่ให้คนที่เธอมองว่าเป็นพ่อของเธอดุเข้า

“แล้วได้ใส่กางเกงซับในหรือเปล่า” เขาพูดพร้อมกับวางมือไปที่ต้นขาของเด็กสาว และค่อย ๆ ลูบเข้าไปข้างในเพื่อคลำดูว่าเธอใส่มันหรือเปล่า

“ใส่ค่ะแด๊ด” เธอรีบตอบและใช้มือน้อยจับชายกระโปรงไว้ เพื่อไม่ให้มือของอีกคนล้วงเข้าไปถึงด้านใน

“ดี แล้วอย่าให้แด๊ดเห็นว่าใส่กระโปรงตัวนี้อีกนะ” พูดจบวีเดนก็ขับรถออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจนักที่เธอแสดงท่าทางขัดขืนเขา

Home mafia บ้านสุดหรูของเหล่ามาเฟียทั้งสาม…

เด็กสาวเดินเข้ามาด้านในบ้าน และเมื่อเห็นว่าเจไดผู้เป็นพ่ออีกคน กำลังดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกใหญ่ เธอก็รีบสวัสดีเขาทันที…

“สวัสดีค่ะแด๊ดเจได”

“กลับมาแล้วเหรอ มาหาแด๊ดซิ๊คะ” เจไดพูดด้วยคำหวานพรางยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะวาดแขนล่ำไปทางสาวน้อยทันที

เธอเดินเข้าไปหาแด๊ดของเธอที่อ้าแขนรอ ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะดึงคนตัวเล็กลงมานั่งที่ตัก และใช้มือข้างนึงโอบเอวบางของเธอไว้ ฟอด เขาหอมฟัดไปที่แก้มใสของเธอด้วยความชื่นใจ

“ทำไมเสื้อมันดูคับแบบนี้ล่ะคะ โตขึ้นอีกแล้วเหรอ” เขายกคิ้วขึ้นถามด้วยความสงสัยและมองหน้าเด็กสาวเพื่อรอคำตอบ

“ใช่ค่ะ ช่วงหน้าอกหนูมันใหญ่ขึ้น ก็เลยดูแน่นไปหน่อยน่ะค่ะ” เธอพูดอย่างเหนียมอาย

“ว้าว ลูกแด๊ดโตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย” เขาจ้องมองไปที่หน้าอกหน้าใจของเด็กสาวอย่างไม่วางตา จนเธอนั้นเริ่มรู้สึกอึดอัด

“ไอเจได” เจ้าของเสียงทุ้มนั้น คือลูก้าผู้เป็นพ่ออีกคนของเด็กสาว ที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน พูดขึ้นด้วยสีหน้าดุเข้มกับการกระทำลุ่มล่ามของเจได

ฉันและแด๊ดเจไดสะดุ้งกับเสียงดุที่ดังขึ้น และหันไปมองที่มาของเสียงนั้นพร้อมกันทันที ซึ่งเมื่อเห็นว่าเป็นแด๊ดลูก้าฉันก็รีบดีดตัวลุกขึ้นจากตักของแด๊ดเจไดทันที

“แด๊ดลูก้าสวัสดีค่ะ” เธอแจกยิ้มสดใสให้กับผู้เป็นพ่อ แต่ทว่าคนตัวสูงนั้นไม่ได้สนใจคำทักทายและยิ้มหวาน ๆ นั้นเลย หนำซ้ำยังเดินผ่านเด็กสาวไปนั่งที่โซฟาอย่างเย็นชาอีกด้วย

“มีอะไรเฮีย เรียกซะเสียงดังเลย” เจไดเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบเฉย

“ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมากินข้าว” ลูก้าหันมาพูดกับสาวน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ค่ะแด๊ด” เธอพูดเสียงสั่นสะอื้นในลำคอ และเดินขึ้นห้องไปด้วยท่าทีที่น้อยใจพรางน้ำตาเอ่อคลอ

“มึงจะทำอะไรก็ระวังหน่อยแล้วกัน กูเคยบอกไปแล้วว่ามันยังไม่ถึงเวลา” ลูก้าขว้างสายตาดุใส่เจได เพราะเขากำลังจะแหกกดที่ตั้งไว้

“ก็เฮียนั่นแหละ ไม่ยอมทำอะไรซักที” เจไดขมวดคิ้วตอบกลับอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“อีกสองเดือนซานย์ก็เรียนจบแล้ว รออีกหน่อยแล้วกัน” ลูก้าพูดเตือนเจไดขึ้นอีกครั้ง

“เฮียก็รีบ ๆ หน่อยแล้วกัน ผมไม่อยากข้ามหน้าเฮีย”

ไม่ใช่แค่วีเดนที่อดใจรอทำเรื่องนั้นไม่ไหว แต่เจไดผู้เป็นพ่ออีกคนก็คิดในแบบเดียวกัน ต่างจากลูก้าที่ต้องใช้เวลาตัดสินใจทำเรื่องใหญ่เช่นนั้น...

ห้องทานข้าว เวลา19:00น.

กึก กึก

สาวน้อยเร่งฝีเท้าลงจากบันได และวิ่งตรงมาที่โต๊ะทานข้าวทันที ด้วยสีหน้าเศร้าและขอบตาบวมแดง…

“ขอโทษนะคะที่ลงมาช้า หนูเผลอหลับไปน่ะค่ะ”

“มานั่งข้างแด๊ดสิคะ” วีเดนลากเก้าอี้ออกรอเด็กสาวมานั่งข้าง ๆ ซึ่งเธอก็ทำตามคำสั่งของเขาอย่างไม่อิดออด

“ทำไมถึงตาบวมแบบนั้นล่ะ ไปแอบร้องไห้มาอีกแล้วเหรอ” วีเดนขมวดคิ้วถามเด็กขี้แยอย่างสงสัย เพราะเธอชอบน้อยใจพวกเขาอยู่บ่อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องที่ทั้งสามคนไม่ใช่พ่อแท้ ๆ

“เปล่านะคะ” จริงๆ ก็ใช่แหละ ฉันนอนร้องไห้จนเผลอหลับไปเลย เพราะน้อยใจที่แด๊ดลูก้าไม่ค่อยสนใจฉันในช่วงพักหลัง ๆ มานี้

“กินข้าวเถอะ” ลูก้าพูดขึ้นอย่างเมินเฉย

“...” แด๊ดลูก้าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหรือสนใจฉันเลยสักนิด หรือเป็นเพราะฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขาเหรอ เขาถึงไม่รักฉันแล้ว

“วันนี้กูกลับมานอนบ้าน บอกเด็กมึงเบาเสียงหน่อยนะ ร้องอย่างกับจะตาย”

เจไดขมวดคิ้วและพูดบอกวีเดนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กๆ กับเสียงร้องครวญครางที่ดังออกมาจากห้องนอนของวีเดนในช่วงกลางดึก

“เออ ไว้กูจะเบาแรงให้แล้วกันนะ ฮ่า ฮ่า” เขาพูดติดตลกตอบกลับเจไดถึงเรื่องนั้น โดยพวกเขาลืมไปว่ามีสาวน้อยนั่งอยู่บนโต๊ะทานข้าวนั้นด้วย

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ก็เป็นเวลาที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันขึ้นห้องนอน…

“แด๊ดจะขึ้นห้องนอนแล้ว มาหอมหน่อยสิ” เจไดอ้าแขนรอรับตัวของเด็กสาว

“แด๊ดขอหอมด้วย”

เธอเดินตรงเข้าไปหาแด๊ดดี้ทั้งสองที่โซฟาของห้องนั่งเล่นตามเสียงเรียกของพวกเขา ฟอด ฟอด

ลูก้าที่ได้ยินเสียงนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ทั้งสามคน และถึงซันซานย์จะงอนที่ลูก้าไม่ค่อยสนใจ แต่เธอก็ยังอยากที่จะได้ความรักจากเขาเหมือนกับพ่อคนอื่นอยู่ดี

เธอจึงเดินเข้าไปหาลูก้าทั้งที่ยังน้อยใจอยู่แบบนั้น และยื่นแก้มใสให้เขาหอม แต่ทว่าเขากลับเมินหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย...

และการกระทำแสนเย็นชาที่เขาทำกับเธอเมื่อครู่ มันก็ทำให้เธอต้องรีบถอนแก้มออก และวิ่งหนีขึ้นห้องไปด้วยความน้อยใจ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~