2. สันดานพ่อไม่แท้ Nc

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สันดานพ่อไม่แท้ Nc🔞

--------------------------------------------------------------------------

⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

ชั้นล่างของบ้าน เวลาสี่ทุ่มครึ่ง... 

จริงๆ ฉันก็ใกล้จะนอนแล้วล่ะ แต่จู่ๆ ก็เกิดหิวขึ้นมา เพราะเมื่อตอนหัวค่ำ ฉันกินข้าวไปเพียงแค่คำสองคำเท่านั้น เพราะมัวแต่น้อยใจคนที่ไม่เคยสนใจฉัน

ซันซานย์เดินลงมาชั้นล่างของบ้าน เพื่อมาเอานมในตู้เย็นขึ้นไปกินที่ห้อง แต่จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นบริเวณใกล้ ๆ นั้น...

“ทำไมยังไม่นอนอีก”

สาวน้อยหันไปมองตามเสียงพูดนั้นด้วยความตกใจ และเมื่อเห็นว่าเป็นลูก้าแด๊ดดี้คนเย็นชา เธอก็รีบหันหน้ากลับมาโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป…

ลูก้าที่เห็นว่าคนตัวเล็กนั้นได้ยินแต่เลือกที่จะเมินคำพูดของตน เขาจึงวางแก้วไวน์ในมือลง และลุกเดินไปหาเด็กสาวที่บาร์ครัวทันที

ปุก

ร่างบางถูกดันตัวให้ชิดกับเคาน์เตอร์ครัวด้วยแรงจากมือของคนร่างสูง เขาวางมือไว้ที่เคาน์เตอร์ข้าง ๆ ตัวสาวน้อยเพื่อขังเธอไว้ระหว่างแขนล่ำ..

“แด๊ดถาม ทำไมไม่ตอบ” เขาขมวดคิ้วจ้องหน้าเด็กสาวอย่างไม่พอใจ

“หนูหิวค่ะ เลยลงมาหาของกิน” คนอ่อนแอเริ่มมีน้ำใสเอ่อขึ้นที่ตา

“โกรธอะไรแด๊ด พูดมาซิ๊?”

“ปะ เปล่าค่ะ” เธอตอบกลับเสียงสั่น น้ำใสไหลออกตาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่

“ต้องโดนทำโทษก่อนหรือไงถึงจะพูด...” เขาพูดคำขู่ออกมา ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กสาวกลัวไม่น้อย

“…หนูแค่น้อยใจ ที่แด๊ดไม่สนใจหนูค่ะ ฮึก”

“หยุดร้อง...”

“ฮึก”

“ถ้าไม่หยุดแด๊ดจะทำโทษ”

“...”

“ซันซานย์!” เขาเอ็ดเสียงใส่เด็กสาวเพื่อให้เธอหยุดความอ่อนแอนั้น เพราะความอ่อนแอและความขี้แงของเธอเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบมากที่สุด ยิ่งเขาเห็นว่าเธอเป็นแบบนี้ ใจของเขามันก็ไม่กล้าที่จะทำเรื่องชั่วที่เคยคิดไว้

เสียงร้องไห้สะอื้นของเด็กสาวและน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสของเธอนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย และดูเหมือนว่า ยิ่งเขาขู่เธอแบบนั้น เธอก็จะยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมซะอีก…

ซึ่งเมื่อเขาเห็นว่าเธอนั้นไม่ยอมหยุดงอแง เขาเลยจัดบทลงโทษให้เธออย่างที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงคว้าเอวบางของเด็กสาวเข้ามาแนบชิดกับร่างของตน ก่อนที่จะโน้มหน้าลงและใช้ปากของเขาปิดเสียงน่าลำคานนั้น

จ๊วบ ๆ

ริมฝีปากสวยของคนตัวเล็กถูกขบกัดและเม้มด้วยความหงุดหงิดอย่างเอาแต่ใจจากคนที่เรียกตนว่าเป็นพ่อ จนเสียงร้องไห้นั้นเงียบหายไป

ผลั่ก!

“อย่านะคะแด๊ด”

ร่างเล็กดันคนตัวสูงออกและก้มหน้าไว้เพื่อไม่ให้เขานั้นลงโทษได้อีก..

“หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ...” เด็กสาวผลักแขนของคนตัวสูงและรีบวิ่งขึ้นชั้นสองของบ้านทันที

“ฉันอดทนกับเธออีกไม่นานหรอก” สีหน้าที่ดูนิ่งเฉยของเขานั้น แฝงไปด้วยความรู้สึกเก็บกด ราวกับต้องอดทนกับอะไรบางอย่างภายในใจอยู่

ทางเดินชั้นสอง..

เด็กสาววิ่งขึ้นมาชั้นสองของบ้านเพื่อที่จะเดินเข้าห้องนอน แต่ในระหว่างทางเจไดก็เปิดประตูออกมาชนเข้ากับเธอที่กำลังจะวิ่งผ่านหน้าห้องของเขาไปพอดี…

ปุก!

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”

“จะรีบวิ่งไปไหนคะ ทำไมยังไม่เข้านอนอีก”

“หนูหิวค่ะ ก็เลย...ลงไปเอานมชั้นล่างมา”

“หิวอะไรป่านนี้ นอนไม่หลับเหรอ?”

“ค่ะแด๊ด เมื่อตอนเย็นหนูเผลอหลับไป ตอนนี้ก็เลยไม่ค่อยง่วงค่ะ”

เจไดยื่นหน้าเข้ามาใกล้และพูดบอกสาวน้อย สายตาคมคู่นั้นก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่จะทำบางอย่าง “งั้น...ให้แด๊ดไปกล่อมนอนดีไหมคะ”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวพูดยังไม่ทันจบ ก็โดนคนร่างหนาใช้มือดันหลังของเธอพาเดินเข้าห้องนอนของสาวน้อยที่อยู่ใกล้ ๆ กันนั้น

ห้องนอนซันซานย์…

คนที่เรียกตนว่าเป็นพ่อ ดึงร่างของเด็กสาวลงมานอนกอดที่เตียงเจ้าหญิงนุ่มขนาดเพียงสามจุดห้าฟุตของเธอ ก่อนที่จะค่อย ๆ ใช้นิ้วเรียวยาวของเขาเขี่ยช่อผมที่กำลังปกปิดใบหน้าสวยใสนั้น เขานอนจ้องมองเธออยู่นานด้วยความหลงใหล

“แด๊ดไม่ง่วงเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าที่ดูอึดอัด

“ถ้าแด๊ดง่วง แด๊ดนอนห้องซานย์ได้ไหมคะ?” เขาพูดคำหวานเหมือนที่เคย และยกคิ้วขึ้นถามเด็กสาวเพื่อรอฟังคำตอบ

“นอนได้ค่ะ แต่ว่าเตียงหนูมันเล็ก หนูกลัวว่าแด๊ดจะนอนไม่สบายตัวน่ะค่ะ” เธอก้มหน้าหลบสายตาของเจได เพราะรู้สึกเขินอายที่เขาเอาแต่จ้องมองใบหน้าของเธออยู่ แบบนั้น

“แด๊ดนอนได้ค่ะ หนูก็นอนเถอะ” เขาลูบหัวคนตัวเล็กไปพราง

ร่างหนาพลิกตัวขึ้นเพื่อเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง ส่วนเด็กสาวนั้นก็พยามที่จะข่มตานอน เพราะเธอรู้สึกอึดอัดที่ต้องนอนกอดกันแบบนี้..

และเมื่อไฟในห้องมืดลงมีเพียงแสงไฟด้านนอกที่ลอดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่าง ทั้งห้องก็เงียบสนิท จนได้ยินเพียงเสียงหายใจของคนสองคน แต่แล้วก็มีเสียงเบา ๆ ลอยมาจากห้องที่อยู่ติดกันนั้น

(อ๊ะ อ๊ะ อ๊า ปึกปึก! คุณวีเดนคะ เร็วอีกค่ะ)

ถึงเสียงมันจะเบามากก็จริงแต่ด้วยความที่ภายในห้องของฉันนั้นเงียบสนิท มันเลยยิ่งทำให้ได้ยินเสียงนั้นชัดมากขึ้น เสียงน่าอายที่ดังรบกวนเวลานอนของฉันแทบทุกคืน...

ฉันได้แต่ภวานาอย่าให้แด๊ดเจไดได้ยินเสียงนั้นเลย เพราะว่ามันรู้สึกไม่ดีจริงๆ ถ้าต้องได้ยินเสียงอะไรแบบนั้นพร้อมกันกับผู้เป็นพ่อ..

เสียงนั้นยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง และเธอเองก็พยามที่จะข่มตาให้หลับลง แต่แล้วจู่ ๆ มือหนาของคนที่นอนกอดร่างเธออยู่ก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง..

เขาลูบต้นขาของคนตัวเล็กเบา ๆ ขึ้นลงอยู่แบบนั้น ก่อนที่จะล้วงมือเข้าไปไว้ใต้กระโปรงชุดนอนของคนตัวเล็ก ซึ่งเวลานั้นสาวน้อยเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ เลยเลือกที่จะแกล้งหลับไป แต่ในใจเธอมันกลับสั่นกลัวและมีแต่ความคิดแย่ ๆ ต่อเจไดผู้เป็นพ่อ

มือหนาของเขาเริ่มลูบไปทั่วต้นขาและลามไปลูบบั้นท้ายเนียน ๆ ของเด็กสาวอีกด้วย ซึ่งในเวลานี้มือหนานั้นเริ่มบีบขย้ำบั้นท้ายของเธออย่างเบามือ เหมือนว่าเสียงของคนห้องข้าง ๆ จะทำให้คนร่างหนานั้นเกิดมีอารมณ์ร่วมด้วยขึ้นมา

เด็กสาวเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เจไดทำอยู่มันน่ากลัวมากยิ่งขึ้น จนเธอต้องต่อต้านการกระทำนั้น เพราะไม่งั้นมันคงจะเลยเถิดไปมากกว่านี้..

“แด๊ดจะทำอะไรคะ? “เธอใช้ความกล้าทั้งหมดสั่งมือเล็กของเธอให้หยุดมือของเขาไว้ ในใจก็สั่นกลัวไปหมด

“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากให้แด๊ดโมโห” เสียงทุ้มต่ำดุคนตัวเล็ก ที่กำลังสั่นกลัวเพราะการกระทำของเขา

“แต่ว่าแด๊ดคะ…”

“ฉันไม่ทำอย่างที่เธอกลัวหรอกน่า มันยังไม่ถึงเวลา”

“…”

สิ่งที่คนน่ากลัวพูดออกมา มันหมายความว่าไงกัน ยังไม่ถึงเวลางั้นเหรอ แล้วถ้าเกิดว่าเวลานั้นมาถึงมันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันล่ะ…

“แค่นอนเฉย ๆ เข้าใจไหม แด๊ดจะไม่ทำอะไรหนูแด๊ดสัญญา”

และในความมืดนั้นคนร่างหนาก็ดึงกางเกงของเขาลงเพื่อควักบางอย่างออกมา ส่วนเด็กสาวก็ได้แต่หลับตานอนนิ่งตามคำสั่งของคนใจร้าย...

ในเวลานั้น เตียงก็เริ่มมีการสั่นไหวบางอย่างขึ้น เด็กสาวกลับรู้สึกเหมือนว่ากำลังมีบางอย่างแข็ง ๆ ทิ่มแทงเบา ๆ ที่ต้นขาของเธอ

ซึ่งตอนนี้คนใจร้ายกำลังชักแกนชายของเขาอยู่เพื่อตอบสนองความใคร่ของตัวเอง และสาวน้อยก็ได้แต่นอนนิ่งน้ำตาคลอ เพราะไม่กล้าที่จะขยับตัวขัดขืน หรือแม้แต่หายใจด้วยซ้ำ…

เขาเริ่มซอยมือถี่ขึ้น ถี่ขึ้น ก่อนที่จะดันตัวขึ้นคร่อมขาเนียนเรียวของเด็กสาว แล้วหลั่งน้ำข้นทิ้งไว้ที่ต้นขาของเธอ…

“ซี๊ดอ๊า อ้อห์” พรวด

ร่างหนากระตุกเสร็จ อย่างสมใจอยาก แต่ก็ยังมีสิ่งที่เขาปรารถนามากกว่านั้นจากเธอ ผู้เป็นลูกสาวบุญธรรม…

เมื่อเสร็จกิจเขาก็ลุกขึ้นไปเปิดไฟ และหยิบกระดาษเช็ดชู่เพื่อมาเช็ดน้ำข้นบนขาเรียวเนียนของสาวน้อยออก…

แต่ทว่าเมื่อไฟในห้องเปิดสว่างขึ้นมันก็ทำให้เห็นขาเนียนของเด็กสาวชัดขึ้น ร่างหนาโน้มตัวลงไปดูดเม้มที่ต้นขาขาวๆ ของเธอเบา ๆ ก่อนที่จะย้ายมากระซิบที่ข้างหูของเธอเพื่อบอกฝันดี ฟอด

“ฝันดีนะคะ ยัยหนูของแด๊ด”

เมื่อพูดจบเจไดก็เดินออกจากห้องนั้น โดยปล่อยทิ้งความรู้สึกมากมายไว้ให้เด็กสาวที่ยังคงนอนตัวสั่นอยู่บนเตียงเพราะความน่ากลัวจากผู้ที่เรียกตนว่าเป็นพ่อ

ฉันยังเป็นลูกสาวของเขาอยู่ใช่ไหม...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~