3. แด๊ดคนเดิม ไม่มีอีกแล้ว..

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : แด๊ดคนเดิม ไม่มีอีกแล้ว..

--------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ทุกอย่างในบ้านหลังนี้สำหรับฉัน มันดูเปลี่ยนไปหมด เพราะในตอนที่ฉันยังเด็ก พวกเขาก็ดูเอ็นดูและรักฉันดี

แต่พอฉันเริ่มโตขึ้นการกระทำของพวกแด๊ดก็เริ่มเปลี่ยนไป นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าพวกเขาเริ่มกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว…

หลังจากวันนั้นผ่านไปฉันหลบหน้าแด๊ดเจไดอยู่หลายวัน เพราะยังลืมเรื่องที่เขาทำไม่ลง และไม่กล้าที่จะสู้หน้าเขาจริง ๆ

ฉันเลยขอร้องให้แด๊ดวีเดนคอยไปรับไปส่งฉันที่โรงเรียนแทน เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ฉันก็จะเรียนจบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่สามารถหลบหน้าเขาไปได้ตลอดหรอก

เพราะยิ่งเวลาในรั้วโรงเรียนหญิงของฉันใกล้หมดเท่าไหร่ ก็แปลว่าฉันจะมีเวลาอยู่บ้านและเจอเขามากขึ้น

เพราะพวกแด๊ดไม่ให้ฉันเรียนต่อแล้ว ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร และก็ไม่รู้อีกว่าฉันจะต้องทำอะไรต่อจากนี้ ได้แต่รอฟังคำสั่งของพวกเขาเท่านั้น…

การเข้าเรียนมหาลัยที่ฉันไฝ่ฝันไว้ มันก็คงเป็นแค่เรื่องฝันลม ๆ แล้ง ๆ สินะ

กริ๊ง! เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น

“อีกสองอาทิตย์ก็เรียนจบแล้ว วันเสาร์หน้าพวกเรานัดกันไปกินเลี้ยงที่บ้านฉันดีไหม?” หญิงหญิงเอ่ยชวนเพื่อน ๆ ในกลุ่มทุกคน

“ฉันต้องขอแด๊ดดูก่อนนะ ยังรับปากไม่ได้ว่าจะไปได้หรือเปล่า” ฉันเองก็อยากที่จะไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อน ๆ เช่นกัน แต่อย่างว่า ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกแด๊ดทั้งหมด

“เธอต้องไปให้ได้นะ เพราะว่าเราคงไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อนแล้ว” หญิงหญิงพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ ที่เพื่อนรักของเธอไม่ได้เข้าเรียนมหาลัยด้วยกัน

“โอเค จะพยามขอดูนะ”

“อือ”

“ฉันไปก่อนนะ แด๊ดมารับแล้ว” ซันซานย์พูดลากลุ่มเพื่อนสาวก่อนจะเดินปลีกตัวออกมาจากเพื่อน ๆ

รถเก๋งสีดำคุ้นตาจอดรอเด็กสาวอยู่ที่หน้าโรงเรียน แต่เมื่อเธอเปิดประตูขึ้นรถมา ก็ต้องแปลกใจที่วันนี้ลูก้าเป็นคนมารับเธอกลับบ้านแทนวีเดน

“สวัดดีค่ะแด๊ด” คนหน้าหวานยกมือเล็กขึ้นไหว้อย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยถามคนที่มารับด้วยความสงสัย “ทำไมวันนี้แด๊ดถึงมารับเองล่ะคะ?”

“ทำไมล่ะ อยากให้คนอื่นมารับหรือไง “คนหน้านิ่งขรึมกวาดสายตามองเด็กสาวด้วยหางตา

“เปล่านะคะ แด๊ดมารับก็ดีแล้วค่ะ”

“ดีกว่าไอเจไดมารับใช่ไหมล่ะ?” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับรู้ว่าซันซานย์นั้นหลบหน้าเจไดอยู่

“…” เธอสตั๊นกับคำพูดนั้นของเขา และไม่กล้าที่จะพูดหรือเอ่ยถามอะไรต่อ ได้แต่นั่งเงียบตลอดทาง

Home mafia

เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็ต้องสตั๊นรอบสอง เพราะแด๊ดเจไดกำลังยืนอยู่ข้างในบ้าน ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูเหมือนว่าเขากำลังรอเจอฉันอยู่...

“มาแล้วเหรอ” ยิ้มร้าย ๆ ของเขามันทำให้เธอหวาดกลัวไม่น้อย เมื่อได้เห็นมันก็ทำให้หวนนึกถึงเรื่องน่ากลัวในคืนนั้น..

“สวัดดีค่ะแด๊ดเจได สวัดดีค่ะแด๊ดวีเดน” สาวน้อยยกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นพ่อทั้งสองอย่างสุภาพเรียบร้อย

“ไหนมาให้แด๊ดกอดหน่อยสิคะ ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย” เขายืนอ้าแขนรอคนตัวเล็ก ด้วยสีหน้าที่เป็นภัยต่อเธอ

ส่วนสาวน้อยนั้น ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธคำขอของเขาได้ เลยจำใจต้องเดินเข้าไปให้เขากอด ด้วยความรู้สึกอึดอัดเต็มอก..

ฉันไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยจริง ๆ ทำไมพวกเราไม่เป็นเหมือนแต่ก่อนนะ ความรู้สึกพ่อลูกมันหายไปไหนหมด…

“ยังโกรธแด๊ดอยู่เหรอคะ?” เจไดจ้องหน้าถามคนตัวเล็ก

“มึงไปทำอะไรให้ซานย์โกรธ?” วีเดนยกคิ้วขึ้นถามด้วยสีหน้าสงสัย

“นั่นสิ แด๊ดทำอะไรให้หนูโกรธนะ” เจไดมองมาที่เด็กสาวก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้เธออย่างไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ

“แด๊ดลูก้าคะ” เธอเปลี่ยนเรื่องดันตัวออกจากอ้อมกอดของเจได แล้วเดินไปหาลูก้า เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องคืนนั้น

“คือ..หญิงหญิงชวนพวกเพื่อน ๆ ไปกินเลี้ยงเรียนจบที่บ้านน่ะค่ะ หนูว่าจะขออนุญาตแด๊ด ไปบ้านหญิงหญิงได้ไหมคะ?”

“ไม่ให้ไป” เจไดพูดขึ้นเสียงแข็ง

“แต่ว่า หนูเรียนจบก็ไม่ได้เรียนต่อแล้ว คงไม่ได้เจอเพื่อน ๆ อีกนานเลย ขอไปไม่ได้เหรอคะแด๊ด” คนตัวเล็กพูดอ้อนวอนต่อคนเป็นพ่อ

“อยากไปเจอผู้ชายหรือไงฮะ!” เจไดขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ

“มีใครไปบ้าง” ลูก้าถามด้วยท่าทางเรียบนิ่ง

“มีแต่เพื่อนในห้องค่ะ ผู้หญิงทั้งนั้นเลย” เธอพยายามอธิบายให้ทั้งสามคนเข้าใจ

“ถ้าไปกินที่บ้านหญิงหญิง แล้วจะไม่เจอพี่ชายของเธอเหรอ” เจไดพูดถึงเหตุผลที่เขาไม่ต้องการให้เธอไปที่นั่น

“หนูจะไม่ยุ่งกับเขาแน่นอนค่ะ จะไม่มองหรือว่าคุยด้วยเลย นะคะแด๊ด ให้หนูไปนะคะ...”

“งั้นถ้าไป แด๊ดจะเป็นคนไปรับไปส่งเอง แล้วก็ห้ามอยู่ดึก เฮียว่าไงครับ?” วีเดนพูดขึ้นเพื่ออาสาไปรับและไปส่ง ก่อนจะหันมาถามความเห็นของพี่ใหญ่อย่างลูก้า

“กูไม่อยากให้ไป” เจไดพูดยืนยันคำเดิมเสียงแข็ง

“อยากไปก็ไป”

“เฮีย!” เจไดขมวดคิ้วไม่พอใจเมื่อได้ยินว่าลูก้าอนุญาตให้ลูกสาวของพวกเขานั้นไปที่นั่น

“จริงนะคะแด๊ด ขอบคุณค่ะ” เธอรีบวิ่งขึ้นห้องเพื่อโทรบอกเพื่อนสาวกับข่าวดีนี้

ซึ่งหลังจากซันซานย์วิ่งขึ้นห้องไป พวกเหล่ามาเฟียก็หาลือกันเรื่องธุระกิจของพวกเขาทันที…

“เฮียครับ แล้วรวมแก๊งวันพรุ่งนี้เอาไงดีครับ”

“มีใครมาบ้าง?”

“ถ้าพวกเราตอบตกลงที่จะไป ก็มาครบ7คนพอดีครับ”

“อืมงั้นตอบตกลงไปเลย”

“เรื่องซานย์ มึงคงยังไม่ได้ล้ำเส้นใช่ไหม” ลูก้าหันไปถามเจไดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเธอซะหน่อย ถึงอยากจะทำใจจะขาดก็เถอะ”

“งั้นทำไมซานย์ถึงหลบหน้ามึงวะ เพราะอะไร?” วีเดนถามเจไดด้วยความข้องใจ

“กูก็แค่แกล้งแหย่เล่นนิดหน่อย แต่เหมือนจะโกรธจริง” เจไดกระตุกยิ้มมุมปาก

“ช่วงนี้ซานย์อยากทำอะไรก็ตามใจไปก่อน เดี๋ยวเรียนจบแล้วค่อยว่ากัน”

ซันซานย์ไม่รู้เลยว่า ชะตาชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อหลังจากเรียนจบ แต่ทว่าแด๊ดดี้ทั้งสามคนนั้นวางแผนอนาคตไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว อนาคตที่เธอไม่มีสิทธิเลือกหรือต่อรอง…

ตกเย็นวันรุ่งขึ้น วันนี้บ้านเงียบแปลก ๆ ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ ฉันเดินลงมาชั้นล่างเพื่อหาอะไรกิน

“เฮ้อ พวกแด๊ดทิ้งฉันไว้บ้านคนเดียวอีกแล้วสินะ” เธอพูดตัดพ้อออกมาด้วยความน้อยใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนยืนจ้องมองเธออยู่จากทางด้านหลัง

“บ่นอะไรครับ” วีเดนสวมกอดเด็กสาวจากทางด้านหลัง 

“อุ๊ย! แด๊ด” เธอหมุนตัวกลับมาหาวีเดน แต่กลับโดนเขากระชับกอดเอวบางของเธอแน่นขึ้น

“อยู่บ้านด้วยเหรอคะ?”

“คิดว่าแด๊ดไม่อยู่บ้าน เลยจะนินทาแด๊ดใช่ไหม”

“เปล่านะคะ เห็นบ้านเงียบ ๆ หนูเลยคิดว่า...พวกแด๊ดทิ้งหนูไว้บ้านคนเดียวอีกแล้ว” เธอก้มหน้าลงและพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็ก ๆ

“ยังไม่ไปตอนนี้หรอก แต่ช่วงค่ำ ๆ พวกแด๊ดจะออกไปคุยธุระกัน”

“ไปกันหมดเลยเหรอคะ?”

“ซานย์อยากไปด้วยไหมล่ะ”

“หนูไปได้เหรอคะ” เจ้าของดวงตาสวยเบิกโตขึ้น เมื่อคนร่างสูงเอ่ยปากชวน

“ไปได้สิ แด๊ดอนุญาตครับ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไป แต่ห้ามใส่กระโปงสั้นนะ”

“ค่ะแด๊ด”

เมื่อได้ยินแบบนั้นสาวน้อยก็รีบวิ่งขึ้นห้องไปอาบน้ำด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส เพราะโอกาสที่เธอจะได้ออกจากบ้านแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ

ห้องรับแขกของบ้าน เวลา21:30น.

เจไดเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านและตรงมาหาวีเดนกับลูก้าที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก..

“ปะ” เสียงเจไดพูดขึ้น

“เดี๋ยว รอซานย์ก่อน”

“รอทำไม?” ลูก้าถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ซานย์ขอไปด้วยครับ ก็เฮียบอกเองว่าช่วงนี้ให้ตามใจเธอไปก่อน”

“แด๊ดคะ” เด็กสาวรีบวิ่งลงมาจากชั้นสอง เพราะกลัวว่าจะสายและพวกเขาจะทิ้งเธอไว้บ้านเหมือนทุกครั้ง “เสร็จแล้วค่ะ”

“ไปเปลี่ยนชุด!” เจไดตะคอกใส่ซันซานย์ทันที เมื่อเห็นชุดที่เธอสวมใส่ชุดเดรสกระโปรงยาวเข้ารูปสีชมพูนั่นไม่เข้าตาเขาสุด ๆ อีกทั้งกระโปรงที่ผ่าแหวกขึ้นเล็กน้อยนั่นก็ด้วย

“แต่ว่าชุดนี้ก็ยาวแล้วนะคะแด๊ด...”

“ยาวเหรอ รัดรูปขนาดนี้ แล้วกระโปรงนี่อะไร ถ้าจะใส่แหวกขนาดนี้ก็ไม่ต้องไป!”

“ช่างเถอะ รีบไปเดี๋ยวสาย” ลูก้าคนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้และกวาดสายตามองชุดรัดรูปของสาวน้อยอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะพูดคำน่ากลัวกับคนตัวเล็กด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งความปราณี

“เดี๋ยวกลับมาแล้วค่อยจัดการ…อยากโชว์นักใช่ไหม เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะจับถอดออกให้หมด”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~