บทที่ 5

รถหยุดลง โจวเฟิ่งถังเปิดประตูรถ เอ่ยชวนเธออีกครั้ง “ขึ้นมาคุยบนรถสิ”

เจียงหร่านลังเลไม่กี่วินาที ก็ขึ้นไปบนรถ

ไม่นานเจียงหร่านรู้จากปากโจวเฟิ่งถัง ว่าคนที่มาช่วยตัวเองคลี่คลายสถานการณ์วันนี้ มาจากตระกูลเจี่ยง ตระกูลเจ้าสัวระดับท็อปในประเทศ

ธุรกิจตระกูลเจี่ยงครอบคลุมสาขาหลัก เช่น การเงิน เทคโนโลยี พลังงาน มีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจทั้งประเทศ บอกว่า “รวยเทียบเท่าประเทศ” ก็ไม่เกินจริงสักนิด

ปัจจุบันทายาทตระกูลเจี่ยงอย่างเจี่ยงอี้ อายุแค่ 28 ปี นำธุรกิจของตระกูลไปสู่จุดสูงสุดใหม่ด้วยความสามารถของตัวเอง เป็นผู้นำรุ่นใหม่ที่คนในแวดวงยอมรับว่าทรงอิทธิพลที่สุด

เมื่อคืนคุณท่านโจวได้รับสายจากตระกูลเจี่ยง ยื่นข้อเสนอว่าจะแต่งงานทางธุรกิจกับตระกูลโจว และคนที่พวกเขาเลือกคือเจียงหร่าน

โจวเฟิ่งถังบอกเจียงหร่านว่าตระกูลร่ำรวยที่อยากสานสัมพันธ์กับตระกูลเจี่ยงมีนับไม่ถ้วน แน่นอนว่าตระกูลโจวก็อยู่ในนั้นด้วย

เขาได้รับคำสั่งจากคุณท่านตระกูลเจี่ยง จึงมาหาเจียงหร่าน

“หมายความว่าตระกูลเจี่ยงเจ๋งกว่าตระกูลโจวเหรอ?”

เจียงหร่านขี้เกียจฟังโจวเฟิ่งถังพูดมาก จึงถามตรงๆ

โจวเฟิ่งถังพูดว่า “เทียบไม่ได้หรอก แต่ถ้าจะพูดจริงๆ ตระกูลโจวเป็นมหาเศรษฐีของเมืองไห่ ฐานะเป็นอันดับหนึ่งในวงการธุรกิจเมืองไห่ แต่ตระกูลเจี่ยงน่ะเหรอ ในประเทศไม่มีใครกล้าไม่ไว้หน้าพวกเขา”

“แล้วเจี่ยงอี้......เขาเป็นยังไงเหรอ?” เจียงหร่านถามอีก

“เจี่ยงอี้มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แต่ไม่ค่อยได้เห็นหน้าในประเทศ ลึกลับมาก ฉันก็ไม่เคยเจอเขา แต่ตามข่าวลือก็......”

โจวเฟิ่งถังลูบจมูก เขามาโน้มน้าวให้เจียงหร่านแต่งงาน บางคำพูดจะพูดออกมาก็ต้องคิดสักหน่อย

“ข่าวลือเป็นยังไง?”

“ข่าวลือบอกว่าเขา......เข้ากับคนยากนิดหน่อย”

แม้โจวเฟิ่งถังพูดความจริง แต่ก็พูดอ้อมค้อมสุดๆ

ถ้าเจี่ยงอี้แค่เข้ากับคนยากนิดหน่อย ป่านนี้ประตูตระกูลเจี่ยงคงโดนเหยียบจนเละแล้ว

“เข้ากับคนยากยังไง?”

เจียงหร่านถามอีก ท่าทางเหมือนต้องถามให้ถึงที่สุด

โจวเฟิ่งถังยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ประมาณว่า......นิสัยเย็นชานิดหน่อย เข้มงวดกับคนอื่นสักหน่อย แล้วก็ไม่ค่อยสนใจผู้หญิง แต่ธรรมเนียมของตระกูลเจี่ยงมีระเบียบและเที่ยงธรรม นิสัยของเจี่ยงอี้......น่าจะไม่ได้แย่เกินไป”

น่าจะเหรอ?

คำพูดนี้ยิ่งฟังยิ่งเหมือนคำพูดเชิงลบ

เจียงหร่านจ้องโจวเฟิ่งถังเงียบๆ

ในที่สุดโจวเฟิ่งถังก็ทนไม่ไหวแล้ว

“โอเค ว่ากันว่าเจี่ยงอี้ค่อนข้างเก็บตัวและใจร้าย วิธีการโหดเหี้ยม มองแค่ผลประโยชน์ นิสัยเย็นชา ใครก็ตามที่ล่วงเกินเขา จุดจบน่าสังเวชทุกคน”

ช้าเร็วเจียงหร่านก็ต้องอยู่ร่วมกับอีกฝ่าย เตรียมใจไว้ก็ดีเหมือนกัน

“แต่แค่แต่งงานทางธุรกิจเท่านั้น เธอไม่ต้องสนใจมาก ในตระกูลร่ำรวยมีการแต่งงานที่ไม่ได้รักกันเยอะแยะ ยิ่งไปกว่านั้นเธอมีทรัพย์สินที่อยู่ภายใต้ชื่อเธอเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่แค่ตระกูลโจว มีคนจับจ้องเธอมากมาย ไม่มีที่พึ่งสักคนคงไม่ได้หรอก”

โจวเฟิ่งถังกลัวเจียงหร่านถอดใจกลางคัน จึงเตือนเรื่องที่เธอเจออยู่อีกครั้ง

“โอเค”

“เธออย่ารีบปฏิเสธ......”

โจวเฟิ่งถังชะงักไป เขานึกว่าเจียงหร่านจะปฏิเสธ คิดคำพูดเกลี้ยกล่อมไว้แล้วด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตกลงทันที?

“เธอตกลงเหรอ?”

“อืม”

เธอไม่เคยแต่งงานอย่างแท้จริง ตอนนี้ตัวคนเดียว

เจี่ยงอี้ที่โจวเฟิ่งถังพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นฐานะทางครอบครัวหรือความสามารถ ล้วนเหนือกว่าฮั่วจี้หมิงเป็นร้อยเท่า

ฮั่วจี้หมิงใช้ทะเบียนสมรสปลอมหลอกเธอสองปี ใช้เธอเป็นเครื่องมือเพื่อเป้าหมายของตัวเอง

ถ้าได้เป็นพันธมิตรกับคนอย่างเจี่ยงอี้ ไม่ใช่แค่ “เหนือกว่าร้อยเท่า” มันคือหนทางที่ทำให้เธอหลุดพ้นจากสถานการณ์ยากลำบากเลยนะ

ที่สำคัญกว่านั้น เรื่องตระกูลโจวซับซ้อนมาก

เหยียนหมิงเถากับลูกชายจ้องตาเป็นมัน “ลูกนอกสมรส” ที่เพิ่งคืนสู่สกุลอย่างเธอ อาศัยแค่เอกสารทางกฎหมายที่เป็นมรดกมูลค่าแสนล้าน ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้หรอก

อยากยืนได้อย่างมั่นคงจริงๆ รับช่วงธุรกิจพวกนั้นอย่างราบรื่น ถ้าไม่มีแรงสนับสนุนที่มากพอ เกรงว่าคงทำอะไรยาก

การแต่งงานทางธุรกิจไม่ใช่ความรัก แต่มันคือธุรกิจและพันธมิตร

เจียงหร่านมองไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงราบเรียบแต่แน่วแน่ “แทนที่จะต่อสู้เพียงลำพังแล้วโดนคนขย้ำ สู้หาพันธมิตรที่เข้าท่าสักคนดีกว่า ตระกูลเจี่ยงยอมเลือกฉัน ฉันไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ”

ตกเย็น

เจียงหร่านกลับมาถึงตระกูลฮั่ว พบว่าฮั่วจี้หมิงกับไป่ชิงไม่อยู่

พอถามคนใช้ถึงรู้ว่า ฮั่วจี้หมิงพาไป่ชิงกับฮั่วมู่เฉิงไปดูนิทรรศการศิลปะที่เมืองใกล้ๆ คืนนี้ไม่กลับบ้าน

เจียงหร่านเอามือถือออกมา พบว่าช่วงบ่ายฮั่วจี้หมิงโทรหาเธอหลายสาย แล้วก็ส่งข้อความมาด้วย

“หรานหร่าน จู่ๆ เฉิงเฉิงก็อยากไปดูนิทรรศการศิลปะกับอาจารย์ไป่ ระยะทางค่อนข้างไกล ฉันเลยไปเป็นเพื่อนพวกเขา”

มีมารยาทจริงๆ พ่อ แม่ ลูกออกไปข้างนอก ยังส่งข้อความหาเธอด้วย

แต่พอดีเลย คืนนี้พวกเขาไม่อยู่ เจียงหร่านสามารถทำงานได้อย่างสงบ

พออ่านข้อความเสร็จ เจียงหร่านเรียกคนใช้สองสามคน ไปช่วยเธอเก็บของที่ห้อง

“คุณนายจะเดินทางไกลเหรอ?”

พอเห็นเจียงหร่านเก็บข้าวของทั้งหมดของตัวเองลงกล่อง พวกคนใช้อดสงสัยไม่ได้

“ใช่”

เจียงหร่านจัดเอกสารในลิ้นชักของตัวเองพลางพูดว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องบอกฮั่วจี้หมิง ช่วงนี้เขายุ่งมาก พวกเธออย่าไปรบกวนเขา”

ตอนนี้ฮั่วจี้หมิงยุ่งจริงๆ ยุ่งอยู่กับการมีความสุขกับภรรยาและลูก

ยังไงช่วงเวลาดีๆ ของเขาก็เหลือไม่เยอะแล้ว

ไม่นาน เจียงหร่านจัดข้าวของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย

ช่วงดึก คนใช้พักผ่อนกันหมดแล้ว เธอเรียกบริษัทขนย้ายของ ขนข้าวของออกไปจนหมด

แต่ยังมีของสองสามอย่างที่เจียงหร่านหาไม่เจอ

อย่างแรกคืองานวิจัยสำคัญที่เธอเขียนตั้งแต่เรียนจบจนถึงปัจจุบัน ในนั้นมีข้อมูลที่เธอวิจัยมาหลายปี เป็นข้อมูลทางธุรกิจที่สำคัญมาก

อีกอย่างคือข้อมูลสำคัญของโครงการที่เธอทำให้บริษัทฮั่วจี้หมิง

อย่างแรกเธอเก็บและล็อกไว้ในลิ้นชักของตัวเองตลอด ตอนนี้หายไปแล้ว ฮั่วจี้หมิงน่าจะเอาไป

ส่วนอีกอย่างหนึ่งเก็บไว้ที่บริษัทฮั่วจี้หมิง เธอไม่มีสิทธิ์เอากลับมา

แต่สองอย่างนี้คือความทุ่มเทของเธอ ไม่ว่ายังไงก็ทิ้งไว้ให้ฮั่วจี้หมิงไม่ได้

เช้าตรู่วันต่อมา เจียงหร่านได้รับสายจากฮั่วจี้หมิง

ฝั่งนั้นเสียงดังจอแจ น่าจะอยู่บนทางด่วน

“หรานหร่าน เมื่อวานเธอได้ข้อความของฉันไหม?”

“อืม เห็นแล้ว”

เจียงหร่านคนกาแฟไปพลาง น้ำเสียงเดาอารมณ์ไม่ได้

“ขอโทษนะ ตัดสินใจออกมากะทันหัน ไม่ได้ปรึกษาเธอ แต่อาจารย์ไป่เป็นแขก ฉันให้เธอไปกับเฉิงเฉิงเพียงลำพังไม่ได้”

“มีอะไรต้องขอโทษล่ะ นายไปกับอาจารย์ไป่เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”

คำพูดของเจียงหร่านทำให้ฮั่วจี้หมิงอึ้งเล็กน้อย

ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายไม่ตอบข้อความเพราะโกรธ แต่เมื่อคืนอยู่กับไป่ชิง เขาก็ไม่สะดวกที่จะโทรหาเจียงหร่านตลอดเหมือนกัน

ทว่าตอนนี้น้ำเสียงของหญิงสาวดูไม่ใส่ใจ

“หรานหร่าน เมื่อคืนเธอไม่ตอบข้อความฉัน ฉันนึกว่า......”

“เมื่อวานฉันยุ่งจนหัวหมุน ดูบ้านเสร็จก็ไปคุยเรื่องธุรกิจ ไม่มีเวลาตอบข้อความนายจริงๆ”

เจียงหร่านพูดตัดบทฮั่วจี้หมิง เสียงผ่อนคลายและสดใส ไม่มีกลิ่นอายความโกรธแม้แต่น้อย

ฮั่วจี้หมิงรู้สึกโล่งใจเช่นกัน “ฉันว่าแล้วว่าเธอกำลังยุ่ง อย่าทำงานหนักเกิน ฉันเป็นห่วงมาก”

เจียงหร่านขมวดคิ้ว ตอนเช้าเธอไม่อยากอาหารอยู่แล้ว ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ยิ่งไม่อยากกินอาหารเช้า

“พ่ออย่าไปคุยกับผู้หญิงไม่ดี!”

จู่ๆ เสียงของฮั่วมู่เฉิงดังแทรกเข้ามา เสียงห้ามของไป่ชิงก็ตามมาติดๆ

“โอเค แค่นี้ก่อนนะ ฉันขับรถก่อน เจอกันคืนนี้”

ครั้งนี้ไม่รอให้เจียงหร่านพูด ฮั่วจี้หมิงกดวางสายทันที

นานๆ ทีฮั่วจี้หมิงจะไม่อยู่ เจียงหร่านมาถึงบริษัทแล้วเข้ามาหาเอกสารในห้องทำงานของเขาเป็นอันดับแรก

แต่หาทั่วห้องทำงานแล้ว รวมถึงคอมพิวเตอร์ของฮั่วจี้หมิง แต่เธอก็ไม่เจออะไรสักอย่าง

ขณะที่เจียงหร่านกำลังคิดอย่างหนัก มีคนมาหาเธอด้วยความรีบร้อน

“ผู้จัดการเจียง วันนี้ประธานฮั่วไม่อยู่ มีสัญญาจัดสรรงบที่ต้องให้คุณเซ็นสองสามฉบับ”

เจียงหร่านหยิบสัญญาขึ้นมาดู

โครงการความร่วมมือสองสามโครงการนี้ ฮั่วซื่อในปัจจุบันยังไม่มีคุณสมบัติของหุ้นส่วนในโครงการ เธอใช้ทุกวิถีทาง ทุ่มเทสุดกำลังกว่าจะเจรจาได้

ถ้าจัดสรรงบช้า มีแนวโน้มที่โครงการจะล้มเหลวไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“ได้ติดต่อประธานฮั่วหรือยัง?”

“ติดต่อแล้ว แต่เหมือนประธานฮั่วยุ่งมาก บอกว่ามีอะไรให้มาหาคุณ”

เจียงหร่านยกยิ้มเล็กน้อย

บริษัทของฮั่วจี้หมิง เธอคือคนที่ทำงานหนักสุด ทำอะไรไม่เคยพลาด ทุกครั้งที่เขายุ่งจนจัดการไม่ทัน จะให้เธอจัดการแทนทุกอย่าง

แต่อำนาจดูแลแทนเป็นเพียงคำพูดปากเปล่าเท่านั้น

ในความเป็นจริง ตำแหน่งงานของเจียงหร่านไม่มีอำนาจแท้จริงอะไรเลย แม้แต่ตำแหน่งระดับกลางและระดับทั่วไปยังมีหุ้นของบริษัท แต่เธอไม่มีเลย

ดังนั้นทุกครั้งที่เจียงหร่านตัดสินใจแทนฮั่วจี้หมิง ชายหนุ่มจะตำหนิและลงโทษเธอในที่ประชุม เพื่อเป็นการรับผิดชอบต่อคนในบริษัทและผู้ถือหุ้น

ฮั่วจี้หมิงบอกเจียงหร่านว่าที่เขาทำแบบนี้ เพราะกังวลว่าถ้าเปิดเผยความสัมพันธ์ของทั้งสองคน แล้วจะกระทบกับความรู้สึกของทุกคน

“วางไว้ตรงนี้ก็ได้ ตอนนี้ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก กลับมาแล้วจะตรวจดูและเซ็นให้”

“โอเค”

หลังจากอีกฝ่ายไปแล้ว เจียงหร่านโยนสัญญาไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ แล้วออกจากบริษัท

คนตระกูลเจี่ยงบอกว่าเจี่ยงอี้นัดตัวเองดินเนอร์วันนี้

ไม่ว่ายังไงเจอหน้าคนที่นัดดูตัว เธอก็ต้องแต่งหน้าแต่งตัวให้ดีสักหน่อย

เจียงหร่านไปที่ร้านเสริมสวยก่อน พอเสร็จก็ใกล้ห้าโมงแล้ว เธอหาห้างสรรพสินค้าแถวนั้น เลือกเดรสจากแบรนด์หรูที่ชอบที่สุด

“ว้าว คุณผู้หญิงพื้นฐานดีมาก เดรสของร้านเราเลือกคนใส่ แต่คุณใส่แล้วสวยกว่านางแบบโฆษณาอีก!”

คำชมของพนักงานขายหญิงมาจากใจจริง

ในกระจก เจียงหร่านหุ่นเซ็กซี่เย้ายวนอยู่แล้ว เดรสสายเดี่ยวที่ตัดเย็บอย่างพิถีพิถันทำให้งดงามขึ้นอีก

อีกอย่างเดรสตัวนี้เป็นสีม่วงอ่อน ตรงรอยจีบใช้กลิตเตอร์เล็กๆ กับผ้าชีฟอง แม้สวยเหมือนนางฟ้า แต่ก็ทำให้ยิ่งดูคล้ำและเชยได้เหมือนกัน

แต่เจียงหร่านผิวขาวมาก หน้าตาสะสวย โครงหน้าคมชัดงดงามจับคู่กับเดรสผ้าพลิ้วเบา กลับเข้ากันเป็นอย่างมาก

“โอเค เอาตัวนี้”

เจียงหร่านหัวเราะ แล้วหมุนตัวเล็กน้อย

เดรสตัวนี้เป็นสายเดี่ยวปาดไหล่ ดีไซน์เรียบง่ายและดูดี ดูแพงมาก ระดับความเซ็กซี่ก็กำลังพอดี เหมาะกับการเดตมาก

สองปีที่อยู่กับฮั่วจี้หมิง เธอทุ่มเทอยู่กับงาน ไม่ได้แต่งตัวแบบนี้นานแล้ว ลืมไปเลยว่าจริงๆ แล้วตัวเองสวยขนาดนี้

เจียงหร่านส่องกระจกอยู่นานกว่าจะไปจ่ายเงิน แต่ขณะที่เธอกำลังจะรูดบัตร อีกฝ่ายแจ้งว่าเมื่อกี้มีคนโทรมาชำระเงินเรียบร้อยแล้ว แถมยังซื้อกระเป๋าถือที่เข้ากับชุด เครื่องประดับแบรนด์เนมหนึ่งเซ็ต และรองเท้าหนึ่งคู่ให้เธอด้วย

“อีกฝ่ายได้บอกชื่อไหม?”

“บอกว่าแซ่เจี่ยงค่ะ”

พอได้ยินแซ่นี้ เจียงหร่านหันไปมองโดยไม่รู้ตัว รอบๆ ไม่มีคนอื่นเลย

ไหนโจวเฟิ่งถังบอกว่าเจี่ยงอี้ใจร้ายและเย็นชาไม่ใช่เหรอ?

เจียงหร่านเดินออกจากห้างสรรพสินค้า เห็นรถกำลังรอเธออย่างที่คิดไว้

เหมือนคันที่เห็นที่ตระกูลโจวครั้งก่อน รถไม่มีโลโก้ ทะเบียนรถสะดุดตา

“คุณเจียง เราเคยเจอกันครั้งก่อน คุณผู้ชายของเรากำลังรอคุณอยู่ เชิญขึ้นรถครับ”