LOGINธิรักษ์นอนอยู่บนเตียงรู้สึกถึงสิ่งที่มาก่อกวนการนอนหลับพักผ่อนอันแสนสบายของเธอ ร่างบางพลิกตัวหนี หัวเราะคิกคักซอกคอถูกซุกไซ้ เกียจคร้านเกินกว่าจะปรือตาขึ้นมองสิ่งที่รบกวนความสำราญของเธอ “ตื่นได้แล้วที่รัก ไม่งั้นผมจะปล้ำแล้วนะ” เสียงทุ้มดังข้างหูเล็ก ปลุกสาวขี้เซาตื่นขึ้นทันที “ว้าย เข้ามาทำไม นี่มันไม่ใช่ห้องคุณนะ” ธิรักษ์ต่อว่า ตื่นมาก็เจอชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ฉีกยิ้มหน้าตาระเรื่อ “อีกหน่อยเราก็จะเป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว ไม่สิ คุณเป็นภรรยาผมแล้วต่างหากเพียงแค่มันยังไม่ถูกตามหลักการเท่านั้น ฉะนั้นผมก็มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนี้ได้เหมือนกันนะที่รัก” พูดจบ มือใหญ่ยกขึ้นบีบปลายจมูกรั้นเบาๆอย่างมันเขี้ยว “ไม่ต้องมาพูดมาก กล้าเรียกฉันว่าภรรยา แล้วแม่หนูเอมมี่ของคุณจะเรียกว่าอะไร กอดกันกลมซะขนาดนั้น” ธิรักษ์พลั้งปากหลุดพูดออกมา ทำให้อ็องตวนตาวาวเป็นประกายเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เจ้าหล่อนงอนขนาดนี้ “อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง คุณหึงผมกับเอมมี่” อ็องตวนหลุดขำ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เธอคงจะขัดขืนไม่คำสั่งของเขา จนมาเห็นภาพเขากอดปลอมเ
ธิรักษ์เบื่อหน่ายกับการนั่งเป็นตุ๊กตาประดับห้องทำงานของอ็องตวน ลักลอบออกมาเดินเล่นรอบๆโรงแรม จะเรียกว่าลักลอบก็ไม่ถูก เพราะยังมีอิสระในการทำสิ่งต่างๆ อยู่ เธอเดินไปเรื่อยๆลงลิฟต์ หาซื้อขนมปังกับขนมด้านล่าง เพราะท้องเริ่มร้องขึ้นมาอีกครั้ง ช่วงนี้เธอมักจะหิวบ่อยๆ จนบ้างครั้งอดคิดไม่ได้ถ้าลูกน้อยเกิดมาคงจะจ้ำม้ำน่าดู แต่ละอย่างที่เธออยากทานมีแต่ขนมหวาน นมเนย ล้วนเป็นจำพวกเพิ่มน้ำหนักทั้งนั้น เธอหยุดชะงักฝีเท้าเมื่อหางตาแลเห็นหลังกว้างที่คุ้นหูคุ้นตาอย่างประหลาด พอเหลียวมองเท่านั้นล่ะ ถึงกลับอ้าปากค้าง อ็องตวนที่สวมกอดเอมมิกาอยู่ในห้องปฐมพยาบาล ไม่รู้จักอายพนักงานบ้างหรือไง ธิรักษ์ได้แต่บ่นงึมงำในใจ สะบัดหน้าหนีจากภาพบาดตาบาดใจ เธอรีบเดินออกมาจากโรงแรม เรียกแท็กซี่กลับบ้าน ความน้อยอกน้อยใจพลั้งพลู ไม่คิดว่าเขาจะกล้ากับเธอขนาดนี้ ทั้งที่บอกว่ารักเธอนักหนา แต่กลับมาพลอดรักกอดกันกลมกับหญิงอื่น “อ้าว รักษ์ทำไมกลับมาคนเดียว แล้วอ็องตวนล่ะ” รตีนั่งบนโซฟาในห้องโถงเอ่ยถาม เมื่อเธอย่างก้าวเข้ามาในบ้าน “ไม่รู้ไม่สน จะเป็นตาย
“ทางตำรวจว่ายังไงบ้างครับคุณฉัตรชัย” มาถึงอ็องตวนก็เอ่ยถามฉัตรชัยที่กำลังตรวจดูความเรียบร้อยของพนักงานใหม่ “เจ้าหน้าหน้าที่ตำรวจจับตัวผู้ต้องสงสัยได้แล้วครับ คุณอ็องตวนจะให้ทำไงครับ” ฉัตรชัยถามความเห็นเจ้านาย “เป็นใครกัน”อ็องตวนถามอย่างสงสัย “เป็นพวกมือบอลที่หวังสร้างความวุ่นวายครับ แล้วคุณอ็องตวนจะให้ทำยังไงดีครับ” “คงต้องดำเนินคดีตามกฎหมาย งั้นผมฝากคุณฉัตรชัยจัดการก็แล้วกันนะครับ”ถึงจะสนใจงานแต่ก็ไม่ลืมว่าตัวเองนั้นปล่อยให้หญิงสาวอยู่คนเดียวบนห้อง ยังไม่ทันจะไปที่ห้องทำงานกลับถูกขัดจังหวะเสียก่อน “พี่อ็องตวนมีอะไรให้เอมมี่ช่วยไหมคะ” หญิงสาวเมื่อทำงานของตัวเองเสร็จก็รีบวิ่งมาหาชายหนุ่มที่ยืนนิ่งมองเธออย่างตกใจ “เอมมี่ ระวัง!” อ็องตวนร้องห้ามไม่ทัน เอมมิกาพลาดพลั้งลื่นล้มพื้นที่เปียกน้ำ แม่บ้านเพิ่งทำความสะอาดเมื่อครู่ แต่เพราะความรีบร้อนทำให้เอมมิกาหกล้มอย่างง่ายดาย เขาต้องรีบเดินไปประคองหญิงสาวที่ล้มคะมำจนหลายคนมอง “เป็นอะไรมากหรือเปล่าเอมมี่” “ไม่เป็นอะไรมากหรอกคะ โอ้ย...” เอมมิการ้องอ
ไม่นานหนึ่งหนุ่มกับสองสาวก็มาถึงภัตตาคารเลื่องชื่อ อ็องตวนให้เอมมิกาเลือกร้านอาหารเพราะไม่ต้องการให้เธอน้อยอกน้อยใจ ธิรักษ์ที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา พยายามเก็บซ่อนความหึงหวงเอาไว้ ไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แต่เมื่อเห็นเขาสนอกสนใจคนอื่นมากกว่า...มันก็อดน้อยใจไม่ได้ มาถึงเอมมิกาก็รีบเดินนำโดยมีเธอเดินปิดท้าย ริมฝีปากบางบ่นขมุบขมิบ... เธอเลือกนั่งด้านข้างชายหนุ่ม และคงไม่ต้องบอกว่าตรงข้ามเป็นใคร “พี่อ็องตวนรู้ไหมคะ ว่าร้านนี้มีแต่อาหารที่พี่ชอบทั้งนั้น” เอมมิการับเมนูอาหารจากบริกรหญิง พร้อมแนะนำอาหารรายการต่างๆให้ชายหนุ่มด้านเธอฟัง “แล้วพี่อ็องตวนอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” “แล้วแต่เอมมี่เลยจ๊ะ” อ็องตวนอมยิ้มก่อนเอ่ยตอบ ‘แล้วแต่เอมมี่เลยงั้นเหรอ’ ธิรักษ์ทวนคำพูดของอ็องตวนในใจ เธออยากจะข่วนหน้าหล่อๆนั่นนัก เสน่ห์เหลือร้ายของเขาทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่หลงไปตามๆกัน ถ้ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่เธอจะจัดการเสียให้เข็ด “งั้นเอมมี่สั่งเลยนะคะ” “เดี๋ยวฉันยังไม่ได้สั่งเลย” ธิรักษ์ร้องห้าม เหลือบมองชายหนุ่ม สลับ
“พี่อ็องตวน...” เอมมิกาลากเสียงยาวเรียกชายหนุ่ม เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างถือวิสาสะ และหวีดร้องอย่างตกใจเมื่อเจออ็องตวนอยู่กับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ “ใครกันคะ พี่อ็องตวน” เสียงกรี๊ดร้องลั่นห้องทำให้หญิงสาวที่งับหลับโงหัวขึ้น ปรือตามองหาต้นเสียง พบผู้หญิงในชุดยุนิฟอร์มของโรงแรมยืนอยู่เบื้องหน้า พลางหันกลับมามองอ็องตวนอย่างงุนงง “เอมมี่ เข้ามาได้ยังไง” เขาสะดุ้งถามอย่างตกใจ กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ “เอมมี่ต้องควรถามพี่มากกว่าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” เอมมิกาชี้มาทางธิรักษ์ยังคงสะลึมสะลือ “เอ่อ...ใจเย็นๆก่อนนะเอมมี่ นี่คุณธิรักษ์เธอเป็น...เจ้าสาวของพี่” ท้ายเสียงเขาเน้นช้าๆชัดๆ พร้อมตวัดแขนโอบกอดธิรักษ์ “ปะ..ปล่อยนะ” ธิรักษ์ดิ้น ตื่นตกใจกับการจู่โจมของเขา แถมตอนนี้เธอกับเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคน “อะไรนะคะ ผู้หญิงคนนี้คือเจ้าสาวของพี่” เอมมิกาทวนคำพูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง พลางหรี่ตาหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าว่ามีอะไรดีกันแน่ อ็องตวนถึงหมางเมินเธอแล้วคว้าผู้หญิงคนนี้มาเป็นภรรยา “ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย” เอมมิกางึม
สุดสัปดาห์ควรเป็นวันพักผ่อนสำหรับธิรักษ์ แต่อ็องตวนหอบหิ้วมาทำงานด้วย เพราะไม่ต้องการให้เธอนั้นห่างจากเขา โดยให้เหตุผลว่าอยากให้เธอมาเป็นอาหารตาที่ถูกเขาแทะโลม เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเยี่ยมเยือนธุรกิจโรงแรมของอ็องตวน ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมถึงผู้คนใช้บริการที่นี่นักหนา พนักงานค่อยบริการอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนน่าทึ่ง หรูหราแต่มีเอกลักษณ์ความเป็นไทยปะปนถือว่าการผสมผสานที่ลงตัว “เป็นไงบ้างที่รัก คุณชอบไหม” “ชอบค่ะ” เธอตอบอย่างเผลอไผล “มานี่ดีกว่า...ผมมีงานต้องทำและไม่ยอมปล่อยให้คุณหนีไปไหนหรอกนะ” อ็องตวนหรี่ตามองหญิงสาว พร้อมจูงมือให้เธอเดินตาม ไม่แคร์สายตาของลูกน้องที่พยายามสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย “ปล่อยนะคุณอ็องตวน ฉันไม่ใช่นักโทษเสียหน่อย ถึงไม่ยอมปล่อยให้คาดสายตา” มาถึงห้องทำงานธิรักษ์ก็รีบสะบัดออกจาการเกาะกุมของชายหนุ่ม “ใช่สิ คุณเป็นนักโทษที่กล้าขโมยหัวใจผมไปยังไงล่ะ” อ็องตวนหยอดคำหวาน พลางขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้ว่าที่เจ้าสาวอายสะท้าน “เพ้อเจ้ออะไรของคุณ บ้าไปแล้ว” ถึงจะต่อว







