Masukเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง...แม้จะมาถึงคอนโดฯ ธิรักษ์ไม่ปริปากพูดกับชายหนุ่มสักประโยค ถึงห้องเธอก็วิ่งปร๊าดเข้าห้องน้ำ ไม่สนอ็องตวนที่กำลังทำอาหารเอาใจว่าที่คุณแม่ หน้าตาอาหารแต่ละอย่างออกมาช่างไม่น่าทานเอาเสียเลย แม้กระทั่งไข่คนที่เป็นเมนูง่ายๆสำหรับใครหลายคน แต่กลับเป็นสิ่งที่อยากไปเสียแล้ว เมื่อพยายามทำออกมาสุดฝีมือ แล้วไม่สำเร็จ อ็องตวนมีแผนสำรองเสมอ นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นร้านอาหารใกล้คอนโด ฯเขารีบลงไปซื้อ เพื่อให้ทันเวลาธิรักษ์ออกมาจากห้องน้ำ หลังทำธุระส่วนตัวเสร็จ เมื่อได้ทานอาหารแล้ว เธอคงจะอารมณ์ดีขึ้นนะ ธิรักษ์แง้มเปิดประตูห้องน้ำ สอดส่องสายตามองห้องนอนเผื่อจะมีชายหนุ่มร่างยักษ์นอนแผ่หลาบนเตียงเช่นเคย ทว่าสิ่งที่เห็นเตียงนอนถูกปูเรียบดึงเช่นเดิม เธอคิดว่าไม่จำเป็นต้องปกปิดอะไรมาก เพียงแค่ผ้าเช็ดผืนเดียวอยู่ในอกก็พอ เธอเลือกชุดนอนที่ไม่หวือหวามากนัก เพราะต้องมาอยู่ร่วมชายคากับคนโตแสนจะเจ้าเล่ห์ เหลียวมองปฏิทินตั้งโต๊ะอีกหนึ่งสัปดาห์วิทูรกับรตีคงกลับมาจากปฏิบัติจากต่างจังหวัด แล้วที่นี้เธอจะปกปิดเรื่องเธอท้อง แถมพ่วงด้วยพ่อของลูกที่เรียกร
ไม่รอช้า คนตัวโตก็เดินตามหญิงสาวที่ก้าวฉับๆออกจากห้องทำงาน ไม่ลืมที่หันมาโบกมือลาติณณ์ กระตุกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งไปหาธิรักษ์ที่เห็นว่าเธอเดินไปไกลแล้ว สงสัยจะโกรธที่เขามาช้า หรือฮอร์โมนเธอเปลี่ยนตามประสาคนท้อง ไม่ว่าปฏิกิริยาเขาก็ชอบทั้งนั้น “ที่รักรอผมด้วย” หญิงสาวชะงักฝีเท้า หันมองด้านหลังก็เจอใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างเปี่ยมด้วยเสน่ห์ชวนให้หลงใหล เธออยากจะหันหลังแล้วเดินหนี แต่เหมือนร่างกายจะไม่ฟังคำสั่งของเธอเสียแล้ว เพราะกลัวแต่หลงไปกลับรอยยิ้มชวนฝันนั่น รู้ตัวอีกที เขาก็มายืนอยู่ตรงหน้า มองเธอตาประกาย เธอได้แต่สะบัดหน้าหนี และรีบเดินกลับไปที่รถ โดยลืมไปว่าตัวเองนั้นโดยสารรถของชายหนุ่ม ฝีเท้าของธิรักษ์ชะงักอีกครั้ง เพราะแรงฉุดที่ข้อมือ ธิรักษ์กำลังจะหันไปต่อว่าชายหนุ่ม แต่ถูกอ็องตวนชิงพูดเสียก่อน “อย่าลืมสิว่าวันนี้คุณไม่ได้ขับรถมาทำงาน และทางนั้นคงไม่เหมาะสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียว” ไม่พูดเปล่าคนตัวโตชี้นิ้วไม่ทางโรงจอดรถที่มืดครึ้ม ไร้ผู้คน มองเห็นรถไม่กี่คันเท่านั้น “ฉันเคยจอดรถตรงนั้นมาตั้งนาน ไม่เห็นมีอะไร
ธิรักษ์มองนาฬิกาข้อมือสลับนาฬิกาบนผนังห้องทำงาน ปากบอกว่าไม่ต้องการให้เขามารับ แต่จิตใจเฝ้าคอยให้ถึงเวลาเลิกงาน เธอสลัดความคิดบ้าๆออกจากหัว เธอจะคิดถึงชายหนุ่มแสนเจ้าเล่ห์ทำไมกัน เขาไม่ได้สำคัญเสียหน่อย “กำลังคิดถึงผมอยู่ใช่ไหมครับ” เสียงดังฟังชัดของติณณ์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูในคราวเดียวกัน “คุณติณณ์เข้ามาได้ยังไงคะ” ผิดหวังนิดๆที่ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เธอคิด แต่ก็ต้องหาทางรับมือกับชายตรงหน้าเหมือนกัน “มันไม่จริงใช่มั้ยครับที่ไอ้หน้าฝรั่งมันบอกว่าเป็นแฟนของคุณ” ติณณ์โวยวายทันที หลังจากเข้ามาในห้อง “เอ่อ...” ธิรักษ์ตอบไม่ถูกเช่นกันว่าจะทำอย่างไร เมื่อติณณ์คอยรังคว้านเธอไม่จบไม่สิ้น เธอได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียด “จะต้องให้พูดอีกกี่รอบครับคุณติณณ์ว่า ที่รักคือแฟนของผม” เหมือนเสียงสวรรค์ช่วยชีวิตของธิรักษ์ได้ทันเวลาพอดี “นี่แกอีกแล้วเหรอ ไอ้หน้าฝรั่ง” ติณณ์กัดฟันกรอด มองหน้าชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้ธิรักษ์พร้อมกับโอบเอวบางด้วยความหมั่นไส้ “ใช่ครับ” อ็องตวนรับคำอย่างยิ้มๆ ถึงจะหงุดหงิดเล็ก
“จะให้พี่บอกสักกี่ครั้งว่า คิดกับเราได้แค่พี่น้องเท่านั้น” อ็องตวนให้คำขาดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โดยไม่มองสีหน้าของสาวน้อย “เอมมี่ไม่ดีตรงไหนล่ะ ถึงไม่สนใจเอมมี่บ้าง หรือว่าพี่อ็องตวนมีคนอื่นใช่ไหม?” เอมมิกาเค้นเอาคำตอบจากอ็องตวน โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานและแขกที่กำลังเข้ามาพักในโรงแรม อ็องตวนถอนใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้ากับเด็กที่ไม่รู้จักโตตรงหน้า ยอมรับว่าเอมมิกาเป็นสาวไทยที่สวยมากคนหนึ่ง ทว่าความผูกพัน และการเจอหน้ากันแค่ครั้งคราวในวัยเด็กจะสามารถก่อเกิดเป็นความรักที่ฝังใจหญิงสาวตรงหน้าได้ “พี่ว่าเราไปคุยกันที่ห้องดีกว่าคนมองใหญ่แล้ว” เขาเตือนด้วยเสียงราบเรียบ “ไม่! เอมมี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าพี่อ็องตวนว่าพี่มีคนอื่นใช่ไหม” ความหัวดื้อที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก และความไม่ยอมใครทำเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากชายหนุ่มตรงหน้า ความรักที่มีมาเนินนาน ไม่อาจตัดลงไปได้ง่ายๆ “ใช่ พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว” อ็องตวนยอมรับออกมาตามตรง เดินกลับห้องทำงานของตัวเองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว จากที่เคยสดใส เขาไม่สามารถรักเธอ เหมือนที่เธอรักเขาเขา
อ็องตวนเดินผิวปาก เข้าโรงแรม ตรวจเช็คความคืบหน้าห้องเก็บห้องที่ถูกซ่อมแซมไปแล้วบ้างส่วน “ดูคุณอ็องตวนอารมณ์ดีจังนะครับ มีข่าวดีอะไรเหรอครับ” ฉัตรชัยเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มที่ทำอะไรก็ดูยิ้มแย้ม “ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ตำรวจหาตัวคนร้ายได้หรือยังครับ” อ็องตวนยิ้มตอบ เลือกถามฉัตรชัยในประเด็นอื่น เขาอดเขินอายไม่ได้ที่ต้องพูดถึงธิรักษ์ ทว่าชายอาวุโสกลับอ่านชายหนุ่มออก เพราะผ่านประสบการณ์มามากทำให้รู้ว่าเจ้านายหนุ่มคงแอบกำลังมีความรัก สงสัยว่าสาวคนไหนที่ทำให้ อ็องตวนอารมณ์ดีได้ถึงเพียงนี้ “ตำรวจกำลังหาตัวอยู่ครับ และคงเจอตัวคนร้ายเร็วๆนี้ คุณอ็องตวนไม่เป็นห่วง” ฉัตรชัยแจงเหตุผล “ดีแล้วครับ” อ็องตวนรับคำสั้นๆ “คุณอ็องตวนกำลังคิดถึงใครอยู่หรือเปล่าครับ...” ชายอาวุโสถามออกไป เมื่อไม่อาจคลายความสงสัย แต่พอเจอคำถามอ็องตวนถึงย่นคิ้ว เหล่ตามองฉัตรชัยเล็กน้อย ใบหน้าคร้ามคมเริ่มแดง “ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นคนพิเศษสำหรับคุณมากนะครับ” อ็องตวนระเบิดเสียงหัวเราะก่อนตอบคำถามของฉัตรชัย อาการของเขาตอนนี้คงไม่ต่างจากเด็กหนุ่มริอ่านมีความรั
“ฉันไปทำงานเองได้” ธิรักษ์บอกด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ไม่ได้ ผมเป็นสามีคุณนะ จะยอมปล่อยให้คุณกับบ้านคนเดียวอันตรายแย่เลย” อ็องตวนไม่สนใจคำโต้เถียงของเธอ คว้ามือบางเดินตามเขาไปที่รถอย่างรวดเร็ว ธิรักษ์มองคนที่บอกว่าตนเองเป็นสามีของเธออย่างเต็มปาก แรงของเขาที่มีมากกว่าทำให้เธอไม่อยากขัดขืน...จำใจต้องเดินตามเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอจดจ้องมือหนาที่กำลังจับมือเธอแน่น ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียเธอไป “คุณเดินทางไปกับผมประหยัดพลังงานตั้งเยอะ แถมมีคนบริการมารับมาส่งถึงที่” “ย่ะ” เธอย่นจมูก “ผมคงต้องเลื่อนการเดินทางกลับฝรั่งเศสอีกครั้งแล้วล่ะ หรือไม่อาจลงหลักปักฐานที่นี่เลยน่า” คนถามต้องการให้หญิงสาวได้รับรู้ เหมือนช่วยเขาตัดสินใจ แต่ต้องการจะแกล้งเธอมากกว่า “ใครถามกันยะ คุณจะอยู่ที่นี่อีกกี่วันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน” พูดจบ เธอหันมองออกนอกหน้าต่างรถ ทว่าคำตอบของเธอเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าคมคายได้เสมอ “งั้นผมตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับคุณทุกวัน” ชายหนุ่มหันมาส่งฉีกยิ้มจนแทบจะถึงใบหู ยักคิ้วเล็กน้อย ก่อนกลับไปสนใจเส้นทางต







