LOGINธิรักษ์ถูกปลุกตั้งแต่เช้า ก่อนถูกพาไปสถานที่จัดงานแต่งงาน คงจะเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจากโรงแรมเอ็มธารา เธอเหมือนนอนไม่เต็มอิ่มพอถูกปลุกขึ้นมา รู้สึกเบลอ ๆ โดยตั้งแต่เมื่อวานเธอยังไม่มีโอกาสเจอกับเจ้าบ่าวของเธอเลยสักนิด ไม่ใช่แค่เธอที่ถูกกีดกั้น ชายหนุ่มคงถูกห้ามอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน “เหม่อแบบนี้คงกำลังคิดถึงคุณอ็องตวนอยู่ละซิ” สุดาทัก ก่อนพาเพื่อนสาวมาที่ห้องแต่งหน้าที่มีช่างแต่งหน้ารออยู่แล้ว “แล้วจะให้ฉันคิดถึงใครล่ะนอกจากพ่อของลูก” “ฉันล่ะอิจฉาคนกำลังจะแต่งงานจริง ๆ เห็นแล้วคนโสดอิจฉา” สุดาออกอาการอิจฉาดันหลังธิรักษ์ให้นั่งเก้าอี้ ก่อนจะถูกจับแต่งหน้าแต่งตัว “ดา แกจะไปไหนอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” ธิรักษ์เหลียวหลังมองเพื่อน กำลังออกจากห้อง “เออ แกก็แต่งตัวรอฉันก่อนนะเว้ย รู้สึกปวดท้องขึ้นมากะทันหัน ไม่ไหวแล้วว่ะแก” สุดาที่เผลดดื่มอะไรผิดสำแดง ปวดท้องมา ทิ้งให้เธออยู่กับช่างแต่งหน้ากันเพียงตามลำพัง หญิงสาวหลับตานิ่งเมื่อช่างเริ่มทำผมให้เธอ จนเธอเกือบเผลอหลับถ้าไม่ได้ยินเสียงร้องโวยวายจากด้านหลัง เธอเหลียว
เปรี้ยง! แจกันที่วางอยู่โต๊ะ ตอนนี้แตกของเป็นเสี่ยง ๆ กระจัดกระจายเต็มพื้นเกลื้อนกาน สร้างความตกใจชายร่างใหญ่แต่ใจหญิง “ว้าย! เอมมี่ โวยวายอะไรฮึ ถึงกลับทำลายข้าวของขนาดนี้” นนท์ร้องตะโกนด้วยความตกใจ มองใบหน้าของเพื่อนแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ “ทำไมมันต้องแย่ทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน” มือของเอมมิกากำแน่น ดวงตาฉายแววคลุกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “แนนซี่ว่าเอมมี่ใจเย็นๆก่อนนะ” นนท์ที่มีสติมากกว่าห้ามปรามเพื่อนก่อนจะเสียสติไปมากกว่านี้ “ทำไมล่ะแนนซี่ พี่อ็องตวนถึงไม่รักฉันบ้าง ฉันสวยสู้ธิรักษ์ไม่ได้เหรอ เขาถึงไม่เลือกฉัน” เอมมิกาคร่ำครวญ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม จนคนมองส่ายหน้า “ฟังนะเอมมี่ ความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอก ถึงไม่มีคุณธิรักษ์ พี่อ็องตวนก็ไม่ได้ชอบเอมมี่” พูดจบ สายตาแดงก่ำกลับมองมาที่นนท์ “แล้วแนนซี่รู้ได้ไงว่าถ้าไม่มีนางนั่น แล้วพี่อ็องตวนจะไม่ได้สนใจเอมมี่” เอมมิกาตระวาดถามเพื่อน “แนนซี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คือถ้าคนเกิดมาเป็นเนื้อคู่ ยังไงเขาต้องคู่กันอยู่ดี” นนท์ยกเหตุผลที่ทำให้เพื่อนเข้า
“อือ ผมไม่ได้เสียใจเลยสักนิดเลยที่รัก” เขาบอกพร้อมยิ้มกริ่ม “แล้วข้าวของ เสื้อผ้าเด็กมีแต่สีชมพูทั้งนั้น คุณจะทำยังไง” ธิรักษ์ถาม เธอเคยเตือนเขาเรื่องเสื้อผ้าว่าควรซื้อที่เหมาะสำหรับผู้ชายและผู้หญิง เขาดันเลือกเฉพาะสีชมพูซะงั้น “ไม่ต้องทำยังไง” “ถ้าลูกเป็นเด็กไม่ดี รักษ์จะโทษคุณ” เธอต่อชายหนุ่มอย่างไม่จริงจังนัก ไม่ว่าลูกน้อยจะเป็นอย่างไร สำหรับเธอแล้วเขาคือของขวัญที่พิเศษที่สุดเลยล่ะ อ็องตวนหัวเราะกับการคาดโทษของหญิงสาว ถึงจะไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ เขาไม่เสียใจถึงยังไงสบายใจไปเปาะหนึ่ง เขาไม่ต้องตามห่วงลูกสาว หรือถ้ามีลูกสาว ยังมีพี่ชายไว้กั้นท่าหนุ่ม ๆไม่ให้เข้าใกล้น้องสาวคนสวย “เป็นไงบ้างลูก” เสียงของกรองแก้วดังขึ้นถามเป็นทัพหน้า หลังจากอ็องตวนพาครอบครัวมาทำความรู้จักกับครอบครัวของหญิงสาวก็ถูกชะตากันเป็นพิเศษถือโอกาสพักอาศัยที่นี่เป็นการชั่วคราว “ปลอดภัยดีค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง “หลานของแม่เป็นผู้ชายด้วยน่า” คนเห่อลูกชายอวด “ว้าย ตายจริง หนูธิรักษ์คงหาวิธีปราบลูกชายไว้แล้วเ
ถึงสัปดาห์ที่ต้องจัดการแต่งงาน ธิรักษ์สำหรับการเป็นเจ้าสาวอย่างดี แม้จะตื่นเต้นเล็กน้อย ธิรักษ์ไม่ลืมว่าถึงกำหนดนัดตรวจครรภ์อีกครั้ง คนที่อาสาเป็นคนขับรถให้ก็คืออ็องตวนเช่นเคย แถมเจ้าตัวทำท่าดีใจนักหนาเพราะอาจจะทราบเพศของลูกน้อยในครรภ์ เขาไม่คิดไปเองว่าเป็นลูกสาวเสียที ราวครึ่งชั่วโมงรถเบนซ์คู่ใจชายหนุ่มเข้าจอดในโรงจอดรถของโรงพยาบาลทันที ธิรักษ์หยิบกระเป๋าเปิดประตูรถออกมาอย่างรวดเร็ว แต่คนที่ตื่นเต้นจนตัวสั่นนี่สิยังไม่ออกมาจากรถ “คุณอ็องตวนเป็นอะไรไปคะ” เธอเคาะกระจกเบาๆ เรียกสติชายหนุ่ม “เปล่าจ๊ะ ที่รัก ผมแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” อ็องตวนตอบ ลุกรี้ลุกรนออกมาหาหญิงสาวที่รออยู่ด้านนอกอย่างรวดเร็ว รู้ถึงไหนอายถึงนั่น อ็องตวนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง มาตื่นเต้นกับการที่จะรู้เพศของลูกน้อย ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเอาเฉย ๆ “ไม่เป็นไรนะคะ” ธิรักษ์ถามเขาอีกครั้ง “ครับ” อ็องตวนตอบอย่างหนักแน่นเช่นกัน ก่อนสวมกอดเอวบางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด “สวัสดีค่ะ คุณหมอ” ธิรักษ์ทักทายคุณหมอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจากต่างจากคนยื
“ถ้าผมเป็นลูกสาว ผมคงต้องปวดหัวน่าดูนะสิ แม่ของลูกน่ารักขนาดนี้แล้วเจ้าตัวจะเหลือเรอะ” ไม่พูดเปล่า มือหนาบีบปลายจมูกรั้นของหญิงสาวเบา ๆ “อือ... ถ้าเป็นลูกชาย คุณจะไม่แกอย่างนั้นแหละ” ธิรักษ์ขมวดคิ้ว “รักครับ ถ้าเป็นลูกชายผมก็เบาใจ อย่างน้อยก็ไม่ได้คอยขัดขว้างผู้ชายที่มาจีบลูกสาวเรา ผมว่านะ เรามีลูกสักห้าหกคนดีไหมครับ บ้านเราจะได้ไม่เหงา ดูลุงวิทูรกับป้ารตีคงจะชอบเด็กเหมือนกัน ไหนจะแม่ผมอีก” อ็องตวนสาธยัยความต้องการของตัว ไม่นำพาหญิงสาวที่เบิกตาโตราวไข่จ้องมองเขาอย่างอึ้ง ๆ “อะ...เออ” ธิรักษ์กลืนน้ำลายเฮือก ไม่คิดว่าอ็องตวนจะคาดฝันไปไกลขนาดนั้น แค่คนเดียวเธอก็จะแย่อยู่แล้ว ดีเท่าไหร่แล้วที่เธอมีอาการแพ้ท้องไม่มาก จากที่คิดว่าจะต้องการแค่มีลูก เพื่อไม่ให้ลุงกับป้าไม่จำเธอแต่งงาน เรื่องทั้งหมดกลับตาลปัตรไปกันใหญ่ ตอนนี้เธอได้ทั้งสามีและลูกน้อย “ดีใจ...ขนาดนั้นเลยเหรอที่รัก ผมยังแข็งแรง แล้วคุณก็ยังสาวขนาดนี้รับรอง โอ้...แค่คิดก็...โอ๊ย..” เขาพูดอย่างดีอกดีใจ ก่อนจะเริ่มร้องครางด้วยความสำอ่อยมากกว่าเจ็บปวด เธอก็แค่บิดเนื้อส่วนสะโพกแกร
“อือ คนบ้า ฉันจะไม่เชื่ออีกแล้วว่าคุณงอนฉันจริงๆ” หญิงสาวปัดไม้ปัดมือยุ่มย่ามตามหน้าอกหยุ่นก่อนจะสร้างความเสียวซ่านให้เธอยิ่งกว่านี้ “ปล่อยก่อนค่ะ อย่าลืมสิว่าต้องตามใจฉัน” ธิรักษ์ยกข้อนี้ขึ้นมาขู่บ้าง “รอให้คุณคลอดเจ้าตัวน้อยเมื่อไหร่ ผมไม่ยอมอยู่เฉยแบบนี้แน่” ว่าพลางยอมนอนลงบนเตียงอย่างช้า แม้จะอิดโอดอยู่บ้าง แต่เมื่อเธออยากง้อเขาด้วยบทรักที่นุ่มนวลเขาต้องยอม ธิรักษ์ตัวสั่นเล็กน้อย สายตาเหลือบมองให้หนุ่มหื่นที่นอนทอดกายเปลือยอยู่บนเตียง โดยมีเธอนั่งทับขาสองข้างเขาไว้ในท่วงท่าที่แสนเซ็กซี่ คิดก็ยิ่งสะท้านอาย หลายครั้งหลายคราที่เธอต้องเป็นฝ่ายยั่วยวนราวกับผู้หญิงร่านรัก แต่ทำไงได้อยากให้เขารักก็ต้องมั่นยั่วให้เขาหลงเสน่ห์เธอหน่อย “ขยับเข้ามาใกล้ผมอีกนิดสิครับ อ็องตวนน้อยรอความอบอุ่นอยู่นะ” อ็องตวนส่งเสียงกระเซ้าให้เธอเข้ามาใกล้ ส่วนนั่นของเขาก็แข็งขื่นพร้อมรบจะเหลือเกิน “คุณอยากให้ฉันง้อนักใช่ไหมคะ” พูดจบหญิงสาวขยับตัวไปใกล้ชิดส่วนความเป็นชายที่พร้อมรบ สายตาเธอหวั่นระริกเล็กน้อย ก่อนจะทำการครอบครองเขาอย่างสมบูรณ์ เหลือบเห







