บทที่ 3 : โสดไหมคะ(1)

มือเรียวรีบคว้าแขนเขาลงจากเวทีแบบไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความอับอาย เพราะสายตาหลายคู่ในผับจับจ้องมาที่พวกเขา บ้างยิ้มกรุ่มกริ่ม บ้างกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน คือทั้งคู่ดูเหมาะสมราวกับหลุดออกมาจากพระนางในซีรีส์จีน

ตรัสสาลากเขากลับมาที่โต๊ะอย่างไว พอถึงปุ๊บก็รีบปล่อยมือแล้วทรุดตัวลงนั่งแทบจะทันที หวังหลบสายตาเพื่อนร่วมโต๊ะที่กำลังจ้องมาแบบจะเผากันให้มอด

“ต๊าย นังขิง แกไปแอบซ่อนพ่อเทพบุตรไว้ตอนไหนยะ” ณัฐวัชรโพล่งขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายวิบวับ จนณณณที่ถูกจับจ้องอยู่ถึงกับเลิกคิ้ว

“นั่นสิ ถึงว่า ทำไมเมินอาจารย์เจมส์ได้หน้าตาเฉย เพราะมีของดี ของแรร์อยู่กับตัวนี่เอง” ศศิธรเสริมเสียงแซวอย่างรู้ทัน

ดวงตาคมของณณณตวัดมองใบหน้าสวยข้างตัวก่อนจะหันไปทางศศิธร “อาจารย์เจมส์… เหรอ” น้ำเสียงเยียบเย็นดังขึ้น

ตรัสสาก็รีบหันขวับไปห้ามเพื่อนแทบไม่ทัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีแบบไม่มีสัญญาณเตือน “พวกแกหยุดเลยนะ”

แล้วทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วยเนี่ย…

ร่างเล็กสูดลมหายใจลึก แล้วพูดรวดเดียวจบแบบไม่ให้ใครแทรก “จำที่ฉันเคยเล่าไหม ว่ามีครอบครัวใจดีรับเลี้ยงฉันตอนเด็ก ๆ นี่คุณณณณ ลูกชายคุณปรางทิพย์กับคุณณิภพ ครอบครัวที่ฉันเคยเล่าให้ฟังนั่นแหละ”

“อ่อ…” ศศิธรลากเสียงยาว จ้องณณณตาไม่กะพริบ ความสนใจฉายชัดบนใบหน้า

“หล่อขนาดนี้… โสดไหมคะ”

ณณณหันมองเพื่อนของยัยเด็กดื้อที่ใจกล้าไม่เบา “โสดไหมเหรอ…” เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะตวัดแขนโอบร่างบางข้างตัวเข้ามาแนบอก

“เมียผมก็นั่งอยู่ตรงนี้ไงครับ”

“อะไรนะ!”

สามสาวร้องอุทานออกมาพร้อมกัน ตาเบิกโพลงเหมือนเห็นยูเอฟโอลงจอดกลางผับ แม้แต่คนที่เพิ่งถูกประกาศสถานะว่าเป็นเมีย ยังอ้าปากค้าง มองหน้าเขาอย่างงุนงงก่อนจะตั้งสติได้แล้วแหวกลับไปทันที

“ฉันไปเป็นเมียคุณตอนไหน” แก้มแดงเถือก ทั้งจากความตกใจ และความเขินที่พุ่งขึ้นมาจุกอก

ณณณโน้มตัวกระซิบข้างหู ดวงตาเจ้าเล่ห์วาววับ “ต้องให้พี่ทวนความทรงจำไหมครับ” เขากระซิบเสียงเบาข้างหู เสียงทุ้มต่ำแทบไม่ต้องเปล่งดัง แต่กลับทำให้เธอสะดุ้ง ยิ่งลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดข้างหู ทำเอาเธอเผลอย่นคอหนีอย่างลืมตัว

ตรัสสากระซิบเสียงลอดไรฟันตอบกลับ “ไม่ต้องค่ะ คุณนนท์รู้ดีอยู่แล้ว ว่ามันไม่มีความทรงจำอะไรให้ทวน”

ทันใดนั้น ปัธนัยกับศรุตก็เดินมาถึงโต๊ะ พอเห็นตรัสสาในอ้อมแขนเพื่อนรัก ศรุตก็ชี้นิ้วทันที “ไอ้นนท์ น้องในกระเป๋าตังค์มึงนี่หว่า”

ตรัสสาขมวดคิ้วหันไปมองพวกเขาสองคน สลับกับมองหน้าณณณอย่างงุนงง “น้องในกระเป๋าตังค์อะไรคะ”

“ไม่มีอะไร” เขาตอบสั้น ๆ เบี่ยงสายตาหลบแบบผิดปกติสุด ๆ

ณัฐวัชรเห็นท่าไม่ดี รีบแทรกบทสนทนาแล้วเปลี่ยนบรรยากาศทันที “โอ๊ย จะเรื่องอะไรไม่สำคัญแล้วค่ะ มีหนุ่มหล่อมากันทั้งที โต๊ะเรากำลังสนุกอยู่เลย เชิญร่วมวงค่ะ พ่อเทพบุตรสุดหล่อทั้งสาม”

ทั้งสามหนุ่มพยักหน้ารับคำเชิญ พวกเขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ปัธนัยแนะนำตัวเองคนแรกว่าเขาเป็นหมอฉุกเฉิน ส่วนศรุตเป็นหมอเฉพาะทางด้านศัลยกรรมกระดูกและข้อ ส่วนณณณ เป็นศัลยแพทย์ทรวงอก

“โอ๊ย! โปรไฟล์ดีมากเว่อร์ คืนนี้มันคืนนัดบอดหมอหล่อชัด ๆ” ณัฐวัชรหันมากระซิบกับศศิธร ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่เสียงกระซิบนั้นดังเกินไปเลยทำเอาหลุดขำกันทั้งโต๊ะ

บทสนทนาเริ่มไหลลื่นไปเรื่อยๆ มีเสียงหัวเราะสอดแทรกมาเป็นระยะ มีณัฐวัชร ศศิธร และปัธนัยเป็นตัวชงหลัก

ส่วนหญิงสาวตัวเล็กสุดในโต๊ะกลับนั่งเงียบกว่าปกติ ตรัสสารู้สึกกระอักกระอ่วนใจทุกครั้งที่ต้องสบตากับณณณ เมื่อดวงตาคมจ้องมาที่เธอไม่ห่าง

“ยัยขิง หมดแก้ววว” ศศิธรส่งแก้วให้ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

คนตัวเล็กดื่มรวดเดียวโดยไม่ลังเล นับไม่ถ้วนแล้วว่านี่แก้วที่เท่าไหร่ จนกระทั่งมือแข็งแรงวางแตะหลังมือเธอเบา ๆ

“พอแล้ว เดี๋ยวเมา” เสียงทุ้มต่ำเรียบง่าย แต่ทำเอาเธอชะงัก รอยยิ้มจางหายจากใบหน้าสวยทันที

“ฉันจะเมา หรือไม่เมาก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

“อืม… ก็ลองเมาดูจะได้รู้ว่าเกี่ยวไม่เกี่ยว” เสียงทุ้มยังเรียบเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงแบบนั้น… เธอรู้ดีว่าเขาหมายความตามนั้นทุกคำ

มือเล็กหยิบแก้วขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าไม่ยอมแพ้ “มูมู่ เติมให้ฉัน”

“เอ่อ...” ศศิธรเหลือบมองณณณแวบหนึ่ง แต่ก็ยื่นเหล้าให้ตามคำขอ

ณัฐวัชรเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปตึงเครียด ก็รีบพูดแก้สถานการณ์ “พี่หมอนนท์ไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้ายัยขิงเมาเดี๋ยวแนนนี่แบกกลับเองค่ะ เห็นร่างน้อยแบบนี้แต่แบกยัยขี้เมาสองตัวนี้กลับประจำค่า คริคริ”

“มึงก็อย่าห่วงนักเลย น้อง ๆ เขามาสนุกกัน” ศรุตช่วยเสริมอีกแรง

หญิงสาวต้นเรื่อง ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือความน้อยใจที่สะท้อนขึ้นมาในอก ไม่ว่ากี่แก้วที่รับมาเธอก็กระดกหมดแบบไม่คิดชีวิต

“ต๊าย อินี่ ก็ค่อย ๆ ดื่มสิยะ” ณัฐวัชรหยิกขายัยเพื่อนสุดดื้อที่ใต้โต๊ะแล้วกระซิบเสียงเบา “พี่หมอนนท์ดูทรงแล้วเหมือนจะรอเชือด แกก็อย่ายั่วให้เขาปรี๊ดสิยะ”

“เขาจะทำอะไรฉันได้ เหอะ!” ตรัสสาสวนกลับเสียงดัง แล้วถอดแจ็กเก็ตที่ลืมตัวใส่คลุมอยู่นานคืนให้เขา

ณณณเห็นเด็กดื้อกำลังเริ่มจะงัดข้อกับเขา คิ้วเข้มขมวดยุ่ง “ใส่ไว้”

“ไม่ค่ะ ร้อน”