บทที่ 3 : โสดไหมคะ(2)

“ไม่ค่ะ ร้อน” เธอสะบัดเสียงอย่างดื้อรั้น

บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เพื่อน ๆ เห็นท่าไม่ดี จึงค่อย ๆ ทยอยลุกออกจากโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่เคลียร์ใจกันตามลำพัง ร่างเล็กเห็นเพื่อนตัวเองชิ่งหนี ก็เตรียมจะลุกหนีเหมือนกัน

“ถ้าลุกขึ้นจากโต๊ะ พี่จะพากลับทันที”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาบ่งการชีวิตฉัน”

“หึหึ” เขาไม่ตอบ แต่กลับหัวเราะในลำคอ

เขาจะเอายังไงกันแน่… ตรัสสาคิดในใจอย่างหงุดหงิด

มือบางยื่นแจ็กเก็ตคืนให้ แต่ร่างสูงไม่ยอมรับ เธอจึงวางไว้ข้างตัวเขา ก่อนจะลุกย้ายไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะเพื่อหลีกเลี่ยงความใกล้ชิด ยังไม่ทันจะนั่งลงดี ณณณก็คว้าแจ็กเก็ตขึ้นมาและเดินอ้อมโต๊ะมาอีกครั้ง

“ใส่ซะ” เขาออกคำสั่งนิ่ง ๆ แล้วลงมือใส่ให้เธอเสร็จสรรพ ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดใบหู “อย่าให้พี่เอาจริงนะครับ” ริมฝีปากเขาแตะลงบนแก้มเธออย่างจงใจ และเขายังกดค้างเอาไว้ชั่วครู่

“พี่นนท์!” ตรัสสาร้องเสียงหลง สายตารีบกวาดมองรอบโต๊ะอย่างลนลานว่ามีใครเห็นไหม หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบกระเด้งกระดอนออกมา

“อย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ”

“พี่จะทำยิ่งกว่านี้ ถ้าเด็กดื้อแถวนี้ ยังกล้าถอดเสื้อพี่ออกอีก”

เขากลับไปนั่งที่เดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแต่เธอที่หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้

ภาพความทรงจำในวัยเด็กระหว่างเธอกับเขาค่อยๆ ผุดขึ้นมาแทนที่ภาพตรงหน้า ทุกเรื่องราวแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ร่างเล็กจมอยู่ในภวังค์ครู่ใหญ่

จนกระทั่งเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ตัว ดึงสติเธอให้หลุดออกจากภาพในอดีตที่ฉายซ้ำไปมาอยู่ในหัว

“เอ... นี่ใช่ นักศึกษาหนีเรียนมาเที่ยวหรือเปล่าครับ”

ตรัสสาเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียงทัก หรืออาจารย์เจมส์สุดหล่อที่ณัฐวัชรและศศิธรเอาแต่พูดถึง เขายืนยิ้มอยู่ตรงหน้า ทำให้เธอต้องรีบปรับสีหน้าแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง “สวัสดีค่ะอาจารย์ ใครเขาหนีเรียนกันเวลานี้ล่ะคะ อาจารย์มาเที่ยวหรอคะ”

อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ หางตาเหลือบมองชายหนุ่มอีกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาแปลก ๆ ความหล่อเหลาและไอความน่าเกรงขามที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย

แต่จีราวัฒน์ก็กดความรู้สึกนั้นไว้ ส่งยิ้มกว้างให้หญิงสาวตรงหน้าที่เขาชื่นชอบมากกว่า “ครับ กำลังเดินหาโต๊ะ บังเอิญเห็นน้ำขิงก่อน สองสาวไม่มาด้วยหรือ”

เธอชี้นิ้วไปทางหน้าเวทีให้เขามองตาม เห็นศศิธรกับณัฐวัชรกำลังเต้นกันสุดเหวี่ยง เหมือนหลุดเข้าไปอยู่อีกโลกหนึ่ง

“แล้วทำไมน้ำขิงไม่ไปเต้นกับเพื่อนด้วยล่ะ หืม” เขาถามต่อด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“ไม่ไหวค่ะ ช่วงนี้แบตเตอรี่อ่อน”

“หาเวลาพักผ่อนบ้าง ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ก็บอกนะครับ”

จีราวัฒน์ยื่นขอเสนอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาเป็นอาจารย์พิเศษจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ สอนวิชาเลือกที่สามสาวเลือกลงเรียน ทำให้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับตรัสสา และไม่ปิดบังเลยว่า เขาชอบเธอมาก แม้จะเคยถูกร่างเล็กตรงหน้าปฏิเสธไปแล้วหนึ่งครั้ง แต่ก็ไม่คิดจะยอมแพ้

ณณณที่นั่งฟังเงียบ ๆ มาได้พักใหญ่ เริ่มกำมือแน่น ความรู้สึกไม่พอใจพุ่งขึ้นสูง เขาไม่ชอบสายตาที่ไอ้อาจารย์หน้าจืดคนนี้ใช้มองผู้หญิงของเขาเลยสักนิดก่อนที่ความอดทนของณณณจะหมดลง ศศิธรที่มองสถานการณ์อยู่ก็โฉบเข้ามาทันเวลา

“สวัสดีค่ะอาจารย์เจมส์สุดหล่อ” ศศิธรเมาได้ที่ยิ้มแฉ่ง เดินเซๆ เข้ามาทักทาย

จีราวัฒน์หัวเราะเบา ๆ มองลูกศิษย์ตรงหน้าด้วยความเอ็นดูปนระอา“ครับ เหนื่อยไหม”

“ไม่เหนื่อยค่ะ อาจารย์ไปเต้นกับมู่หลานดีกว่าค่ะ”

ไม่พูดเปล่า มือเรียวก็คว้าแขนเขาแล้วลากออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งตรัสสากับณณณไว้ที่โต๊ะตามลำพังอีกครั้ง

บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกกะทันหัน ราวกับมวลอากาศหนักอึ้งถูกกดทับด้วยสายตาคมดุของเขา เธออยากลุกหนี แต่สายตาคู่นั้นกลับรั้งเอาไว้ ราวกับโซ่ล่องหนที่พาดพันรอบตัว บีบรัดให้เธอนั่งนิ่งโดยไร้ทางหลีกหนี

“น้ำขิง” เสียงทุ้มของเขาเรียกเธอขึ้นอีกครั้ง

ร่างเล็กสะดุ้งเบา ๆ สบตากับเขาอย่างไม่ตั้งใจ

“กลับกับพี่”

“ไม่ค่ะ” คำตอบหลุดออกทันควัน โดยไม่ต้องผ่านสมองให้เสียเวลา ใครจะกล้าไปกับเขาในสภาพนี้ ดูรังสีที่ปล่อยออกมาสิ อย่างกับพายุที่พร้อมจะถล่มทุกอย่างให้พังพินาศ

“จะกลับดีๆ ไหม” น้ำเสียงกดต่ำและแฝงความเด็ดขาดของเขา ทำให้รู้ว่าเขาเอาจริง

“คืนนี้มู่หลานกับแนนนี่จะไปค้างที่ห้อ-” ไม่ทันจบ มือใหญ่ก็คว้ากระเป๋าสะพายของเธอไปเปิดค้นต่อหน้าต่อตา ไม่สนใจสายตาตกใจจากเจ้าของอย่างเธอเลยสักนิด

“จะทำอะไรคะ”

ภายในกระเป๋ามีทั้งของใช้ส่วนตัว และสิ่งของสำคัญต่าง ๆ แต่สิ่งที่เขาหยิบออกมาคือ พวงกุญแจตุ๊กตาเด็กหญิงมัดจุกกลางหัว

มือของเขาชะงัก สายตานิ่งมองมันเงียบ ๆ ใบหน้าที่เคร่งขรึมดูอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นในหัว

มันเป็นของที่เขาซื้อให้เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ต้องแวะไปรับเธอจากโรงเรียนแทนลุงปองที่ป่วย เด็กหญิงลูกเสี้ยวยุโรปในชุดนักเรียนกำลังยืนมองมันอยู่ที่หน้าร้านขายของข้างโรงเรียน มันเป็นพวงกุญแจแบรนด์ดัง ทำให้ราคาของมันค่อนข้างสูง เขาเลยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้า

“ยังเก็บไว้อีกเหรอ” เสียงของเขาอ่อนลง

“มันแพง เสียดายถ้าจะทิ้ง”

ดวงตาคมมองคนปากแข็งด้วยความรู้สึกหลากหลายชั่วครู่ แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะไปทางหน้าเวที โดยไม่พูดอะไรต่อ

ตรัสสามองตามหลังเขาอย่างงุนงง

ณณณสะกิดณัฐวัชรที่กำลังเต้นสะบัดผมยาวสลวยแบบสุดเหวี่ยง “แนนนี่... พี่จะพาน้ำขิงกลับก่อน นี่กุญแจห้องของน้ำขิง” เขายื่นพวงกุญแจให้

ณัฐวัชรรับไว้อย่างรู้ทัน ก่อนจะกระซิบตอบ “รับทราบค่า พี่หมอนนท์ ขอให้คืนนี้... เป็นคืนที่สุข สุข สุข นะค้า”

คำพูดของณัฐวัชรทำให้ณณณหัวเราะออกมา เขาหันไปพยักหน้าให้เพื่อนอีกสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล “กูไปก่อนนะ ฝากดูแลเพื่อน ๆ เมียกูด้วย”

“อ้าว ไอนี่ ชิ่งก่อนตลอด” ปัธนัยบ่นตามหลัง แต่ไม่ได้เดินตามไป

ตรัสสายังงุนงงกับสถานการณ์ ไม่ทันได้โต้แย้งหรือหาทางเลี่ยง ก็พบว่าตัวเองกำลังถูกเขานำตัวออกไปจากผับ โดยไม่มีใครขัดขวาง