Novels by ToBeAlone

“คุณฉีดยาอะไรเข้าไป” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน บ่งบอกว่าผู้พูดกำลังหัวเสียไม่น้อย ที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน“จะรอให้นังเด็กนี่มันแหกปากร้องให้คนอื่นได้ยินหรือไง” เสียงหวานใสกระซิบตอบเครียด“แล้วจะฟื้นเมื่อไหร่”“สองถึงสามชั่วโมงก็น่าจะฟื้นแล้ว รีบพาหล่อนออกไป แล้วอย่าปล่อยให้กลับออกมาได้อีก”“หึ... ภาวนาให้ผู้อำนวยการของคุณตามนังนี่ไม่เจอเถอะ”อีกฟากหนึ่งที่ห้องยา...แม้จะมั่นใจเต็มร้อยว่าแผนที่วางไว้ต้องสำเร็จ แต่เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา นัยนาก็อดรู้สึกกระสับกระส่ายไม่ได้ ร่างอวบเดินวนไปมาอยู่กลางห้องยา จนเรียกสายตาจากหลายคู่ให้เผลอเหลือบมองด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเปิดปากถามร่างท้วมได้แต่ภาวนาให้ชายคนนั้นไม่ทำพลาด เพราะถ้าเรื่องดันโป๊ะแตก หลานชายคนเก่งของเธอไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่ ๆ เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยพอสมควรแล้ว เธอก็ทำทีเป็นชะเง้อมองประตูหน้าห้องยาอย่างคนที่กำลังรอใครบางคน“ไปนานเกินไปแล้ว… แอบไปอู้งานอยู่ที่ไหนหรือเปล่านะ”เสียงบ่นลอดริมฝีปากในจังหวะที่ยกข้อมืออวบขึ้นดูเวลา ตาก็แสร้งเหลื

เวลาหนึ่งทุ่มตรง ห้องยาใหญ่ของโรงพยาบาลยังไม่วายคลาคล่ำไปด้วยเสียงจัดยา เภสัชกรประจำแผนกเกือบสิบชีวิตยังนั่งประจำตำแหน่งกันอย่างแข็งขันนับรวมหญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างก็แอบลงมติกันลับหลังแล้วว่า 'สวยกว่านางเอกเบอร์หนึ่ง' กับ 'ปากแจ๋วระดับท็อป' อย่างภรรยาตัวน้อยของท่านผู้อำนวยการหนุ่มหล่อ ที่ปะทะกับแม่สามีและนางเอกเบอร์หนึ่งไปเมื่อตอนกลางวัน ตอนนี้ยังคงก้มหน้าคัดแยกยามือเป็นระวิง แม้จะหมดเวรเช้ามาแล้วก็ตามวันนี้เธอไม่ควรจะต้องนั่งตรงนี้ด้วยซ้ำ แต่เพราะคุณหัวหน้าที่รัก… สั่งให้สลับเวรกับเจ้าหน้าที่อีกคน ด้วยเหตุผลว่า 'อีกฝ่ายต้องพาลูกไปหาหมอ'“น้ำขิง”ตรัสสาขนลุกซู่ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อแบบปกติจากคนที่ไม่น่าจะยอมเรียกชื่อเธอดี ๆ ได้ มือเล็กไม่ได้หยุดทำงาน เพียงแค่ปรายตามองไปที่คนพูดเล็กน้อยนึกถึงผี ผีก็มา คริคริ“มีอะไรให้รับใช้คะ ท่านหัวหน้า”หญิงวัยห้าสิบที่แต่งตัวด้วยชุดตัวในสีสันจัดจ้าน คลุมทับด้วยกราวน์สั้น ยืนกอดอก ส่งยิ้มแปลก ๆ มาให้ ไม่นำพาต่อน้ำเสียงยียวนกวนประสาทที่อีกฝ่ายจงใจพูดใส่จู่ ๆ ตรัสสาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

... ไม่เหมือนยัยเด็กแสบ ปากกล้าเสียไม่มี เถียงคำไม่ตกฟากไม่นานทั้งหมดก็มาหยุดอยู่หน้าห้องยา ห้องยานี้เรียกกันติดปากในโรงพยาบาลว่า ‘ห้องยาใหญ่’ เพราะเป็นแผนกที่มีเภสัชกรปฏิบัติงานมากที่สุด เพื่อรองรับผู้ป่วยในจากหลายวอร์ดก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะกระจกหน้าช่องรับยาดังขึ้น ตรัสสาที่กำลังจัดยาอยู่ด้านในเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นเจ้าหน้าที่ในชุดยูนิฟอร์มโรงพยาบาล เธอก็รีบเดินมาเลื่อนกระจกเปิดออก“สวัสดีค่ะ ต้องการติดต่ออะไรคะ”“สวัสดีค่ะ พี่พาผู้บริจาคเงินมาเดินชมโรงพยาบาลน่ะค่ะ” เจ้าหน้าที่การเงินเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหลบให้เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นแขกที่มาเยี่ยมชมในระยะสายตา ดวงตากลมโตของตรัสสาเบิกกว้างในเสี้ยววินาที รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้า เธอปิดหน้าต่างช่องทางสำหรับติดต่อ แล้วเดินออกมาที่หน้าห้องยาด้วยตนเอง“สวัสดีค่ะคุณแม่” ตรัสสาทักทายผู้บริจาคหน้าคุ้นด้วยน้ำเสียงหวานจัดใบหน้ายิ้มแย้มประหนึ่งวันนี้ถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง มองเลยไปที่หญิงสาวที่ตามติดแม่สามีมา ก่อนจะเลื่อนสายตากลับคล้ายเป็นมองไม่เห็น แต่ในสมองหมุนแล่น คิด

ครึ่งชั่วโมงถัดมา เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอีกครั้ง“เชิญครับ” เสียงทุ้มเรียบขานอนุญาตโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่อ่านอยู่ในมือประตูเปิดออกช้า ๆ ชายหนุ่มทำเพียงแค่เหลือบตาขึ้นมองผ่านกรอบแว่นเพียงแว่บเดียว ตามด้วยเสียงถอนหายใจที่แสดงออกถึงอาการเหนื่อยใจลึก ๆ ไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนเข้าหาใครกันแน่ ระหว่างแม่ของเขา หรือกิตติยานางเอกเบอร์ต้นที่มองดูแบบไม่ผ่านสมองให้ต้องเหนื่อยกลั่นกรอง ก็รู้ว่าอยากจะได้บทลูกสะใภ้ตระกูลเพทาพิทักษ์เต็มประดาแต่ก็ต้องถามเขาก่อน... ว่าเขาจะ ‘เอา’ ไหม!คนที่เดินนำเข้ามาก่อนคือบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในช่วงเวลานี้ มารดาบังเกิดเกล้าตามหลังมาคือหญิงสาวในชุดเดรสเรียบหรูสีฟ้าอ่อนราคาแพง ให้ความรู้สึกอ่อนหวาน เพราะเจ้าตัวต้องการให้ลุคของตัวเองในวันนี้แลดูประหนึ่งนางฟ้านางสวรรค์ผู้มีใจโอบอ้อมอารี สะโพกกลมมนพลิ้วไหวตามจังหวะ รองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นอย่างมั่นใจ มีผู้จัดการสาวร่างอวบเกาะชายกระโปรงตามมาติด ๆใบหน้าสวยคลี่ยิ้มละมุนถูกจัดไว้อย่างพอเหมาะพอดี ให้ดูอ่อนโยน และน่าทะนุถนอมให้มากที่สุด แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับช

ร่างสูงเปิดประตูเข้าห้องทำงานด้วยสภาพครึ่งคนครึ่งผี มองสภาพเพื่อนรักทั้งสองที่ดูดีกว่าเขาอยู่หน่อยหนึ่ง ทั้งคู่มารอเจอตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ตอนนี้กลับพากันงีบหลับอยู่คนละมุมของโซฟาณณณไม่คิดจะปลุก เป็นหมอเหมือนกัน ย่อมเข้าใจว่าการได้งีบหลับนั้น มันคือช่วงเวลาที่แสนวิเศษมากแค่ไหน ดวงตาคมมองเลยไปที่กองแฟ้มที่ถูกวางเรียงกันเต็มโต๊ะ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่“แบบนี้จะให้มีเวลาอยู่กับเมียได้ยังไงวะ ไม่เป็นแล้วได้ไหมหมอ…” เขาบ่นกับตัวเองอย่างหัวเสียมือหนายกข้อมือดูเวลาบนหน้าปัด ตอนนี้สิบโมงแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นจนถึงเมื่อครู่นี้ เขาเข้าผ่าตัดติดกันมาสามเคส ไม่มีเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่จะหยิบมือถือขึ้นมาดูว่าภรรยาสุดที่รักแอบส่งอะไรน่ารักๆ มาอ้อนอีกหรือเปล่ามือหนาโยนเสื้อกาวน์ที่ถือติดมือมาด้วยพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้านใน เพื่อชำระร่างกาย ให้น้ำเย็นๆ ช่วยชะล้างความเครียดที่สะสมจากเคสผ่าตัดไม่นานนัก ร่างสูงก็เดินออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบสะอาด กางเกงสแล็กเข้ารูป มือหนึ่งถือผ้าขนหนูซับเส้นผมที่ยังเปียกหมาด เหลือบมองไปที่โซฟาอี

ตลอดสามวันที่ผ่านมา สองสามีภรรยาไม่ได้เจอหน้ากันเลย แม้แต่โอกาสจะคุยเรื่องของนัยนาที่ตั้งใจไว้ก็ไม่มี เวลาที่เธอว่าง เขาก็ติดผ่าตัด ทุกครั้งที่เขาว่าง เธอก็ต้องเข้าเวร และเธอไม่อยากคุยเรื่องสำคัญผ่านโทรศัพท์ยิ่งช่วงสองสามวันนี้ มีเคสอุบัติเหตุใหญ่ติดกันหลายเคส เมื่อวานก็มีรถทัวร์ที่พานักเรียนไปทัศนศึกษาพลิกคว่ำ คนเจ็บกระจายกันอยู่หลายวอร์ด ในโรงพยาบาลวุ่นวายจนเหมือนเป็นสนามรบย่อม ๆผู้ปกครองของเด็ก ๆ มากันเต็มหน้าโรงพยาบาล นักข่าวก็พากันแห่มาทำข่าว พื้นที่ที่ควรสงบเพื่อรักษาผู้ป่วย กลับวุ่นวายกว่าทุกวันและสามีสุดที่รัก... ในฐานะผู้อำนวยการ และศัลยแพทย์ทรวงอก ต้องรับบทหนักกว่าใคร ไม่มีเวลาแม้แต่จะพักผ่อนดี ๆ เธอทำได้เพียงส่งข้าว ส่งน้ำ ส่งของบำรุงผ่านทางเลขาส่วนตัวของเขาเท่านั้นคนอย่างน้ำขิงถือคติ ลืมอะไรก็ลืมได้ แต่จะลืมอ้อนหลัวไม่ได้!ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะกระจกดังขึ้นหน้าช่องติดต่อของห้องยาภานิกาที่กำลังจัดของเตรียมตัวลงเวรเช้าพลันหยุดมือ หันไปเปิดบานกระจกหน้าต่างเลื่อนออก“ติดต่อเรื่องอะไรคะ”หญิงวัยกลางค

“เย็นนี้ไปลองชาบูร้านใหม่ที่ห้างกันเถอะ ร้านนี้กำลังฮิตอยู่เลย” ไปรยาพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่แผนกยังวุ่นวายอยู่กับงานชุติมณณ์เงยหน้าจากจอคอมฯ แวบหนึ่ง พลางพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว“เอาสิ ไม่ได้กินชาบูมานานแล้วเหมือนกัน”ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาช่วยดูแลเรื่องจัดการรายจ่ายของครอบครัว เธอก็รู้สึกเบาขึ้นมาก เหลือแค่หนี้บัตรเครดิตที่ยังผ่อนอยู่ ส่วนเงินเดือนก็สามารถใช้จ่ายและเก็บได้ตามใจบ้าง ทำให้รู้สึกสบายใจกับการออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ มากขึ้นศรรัณย์ที่ได้ยินก็หันมาร่วมวงทันที“งั้นเจ๊ขอพาพี่น๊อตไปด้วยนะ สามีสุดเลิฟของเจ๊จะได้ไปสนุกกัน” พูดไปพลางทำหน้าอินเลิฟอย่างมีความสุขเธอยิ้มรับอย่างยินดี “เอาสิคะ ไปหลายคนยิ่งสนุก”ตกเย็นหลังเลิกงาน ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ลานจอดรถ รอขึ้นรถของศรรัณย์ แต่พอเห็นว่านอกจากพี่น๊อตแล

ปรเมศก์หันไปเรียกสุทินที่ยืนรออยู่ด้านนอกอย่างใจเย็น“สุทิน ขอเอกสารด้วย”ชลดา ซึ่งยืนมองสถานการณ์อยู่ใกล้ ๆ แสดงสีหน้าขุ่นเคืองและเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“เจ้าขา แฟนแกจะทำอะไร มายุ่งวุ่นวายกับบ้านเราแบบนี้ทำไม”ขณะที่เธอพยายามจะอธิบาย ปรเมศก์กลับพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ขอเวลาไม่นานครับ” เขารับเอกสารจากสุทิน และหันไปกล่าวต่อ“ขอใช้โต๊ะม้าหินหน้าบ้านสักครู่นะครับ”เขาจูงมือชุติมณณ์ไปนั่งด้วยกัน ขณะที่นพรัตน์ เจ้าของบ้านเช่าเดินตามมาด้วยท่าทีเงียบสงบ ส่วนชลดายืนมองจากระยะห่างด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่พอใจ“นี่คือโฉนดบ้านหลังนี้ครับ” นพรัตน์วางโฉนดและเอกสารอื่น ๆ ลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง ปรเมศก์ตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียด ก่อนจะหยิบเช็คมูลค่าหนึ่งล้านเก้าแสนบาทออก

เช้าวันถัดมา…“สวัสดีค่ะ วันนี้แม่กับเจ้านางอยู่บ้านไหมคะ” ชุติมณณ์กรอกเสียงลงไปในสายอย่างนุ่มนวลเสียงอารีจากปลายสายตอบกลับมาอย่างอบอุ่น“อยู่จ้า เจ้าขาจะกลับบ้านหรอลูก”“ค่ะ กำลังเดินทางอยู่ค่ะ วันนี้เจ้าขาจะพาคนสำคัญคนหนึ่งมาแนะนำให้แม่กับน้องรู้จักด้วยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาเสียงใสของชิชานันท์ดังแทรกขึ้นมา “ฮั่นแน่! พี่ขาพาแฟนมาแน่เลยแม่!”ดูเหมือนมารดาเธอจะเปิดลำโพง จึงได้ยินคำพูดนั้นเต็มสองหู“เจ้าขามีแฟนแล้วหรอลูก” ชลดาถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเธอเหลือบมองชายที่นั่งข้าง ๆ อย่างลังเล แม้ปรเมศก์จะเคยโพสต์บนโซเชียลว่าเป็นฝ่ายจีบเธอก่อน แต่เขาก็ยังไม่เคยพูดคุยถึงสถานะของพวกเขาอย่างชัดเจน เธออึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบ“ยังไม่ถึงขั้นนั้นค่ะ”มารดาเธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าพึ่งมีแฟนเลยนะลูก แม่ว่าเจ้าขายังเด็ก และยังต้องช่วยดูแลน้องอีกด้วย”ชุติมณณ์รู้สึกถึงก้อนสะอื้นที่ค้างในลำคอ แต่ก็ข่มกลั้นไว้“เดี๋ยวไปถึงแล้วค่อยคุยกันนะคะแม่” เธอตัดบทก่อนจะวางสาย และพยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นไม่ให้ไหลออกมาปรเมศก์สังเกตเห็นท่าทางของเธอ จึงกระตุกแขนเธอให้ขยับมานั่งบน

ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องแต่งตัวด้วยความไม่พอใจ เขาแบ่งพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องให้ลูกแมวตัวโตทันทีหลังจากที่พาเธอกลับมาอยู่ด้วยกัน แต่เสื้อผ้าของเธอที่มีอยู่น้อยนิดกลับถูกจัดวางได้เพียงมุมเล็กๆ ของห้องเสื้อผ้าขนาดใหญ่มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังปลายสายที่เป็นเลขาส่วนตัว รอเพียงครู่เดียว อัมพรก็กดรับสายด้วยน้ำเสียงนอบน้อม“ช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้ลูกแมวของผมด้วยนะครับ ใช้บัตรเครดิตที่ผมให้ไว้ได้เลย งบไม่จำกัดเอาที่มองว่าเหมาะสม” เขาเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเสริมเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้ว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“เดี๋ยวสิ้นปี ผมมีโบนัสพิเศษให้”ภายในวันเดียว ห้องแต่งตัวที่เคยโล่งก็ถูกเติมเต็มไปด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงในสไตล์น่ารักสดใส กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง ครีมบำรุง น้ำหอม และแม้กระทั่งชุดชั้นใน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างพิถ

หลังจากจบประโยคของคนตัวเล็กที่เปรียบเสมือนคำอนุญาต ฝ่ามือร้อนของเขาจับเอวคอดแน่น แล้วดันแก่นกายเข้ามาจนสุดลำกึก!ความคับแน่นที่เกิดขึ้น ทำให้เธอเจ็บจนแทบน้ำตาร่วง ปรเมศก์แช่แก่นกายค้างเอาไว้ชั่วครู่เพื่อให้เธอได้ปรับตัว เขาเอื้อมมือเข้ามาภายใต้เสื้อนอนตัวใหญ่ เฟ้นอกอวบอย่างรุนแรง ปลายนิ้วมือขยี้ยอดอกจนแข่งชูชัน“อื้ออ …” เธอครางในลำคอ สะโพกมนเริ่มขยับตามสัญชาตญาณเพื่อบรรเทาความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วร่างชุติมณณ์แนบหน้าลงกับพนักพิงของโซฟา ขณะที่พยายามบดเบียดสะโพกกับกึ่งกลางกายของคนตัวสูงที่ยังคงยืนนิ่ง“บอส… เอาเจ้าขาหน่อย” เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน“ต่อไปนี้ จะยังกล้าแต่งตัวแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นอีกไหม” มือหนาล็อกสะโพกเธอให้อยู่นิ่ง รั้งไว้ไม่ให้ขยับไปไหน“ไม่แล้วค่ะ… เจ้าขาไม่กล้าใส่อีกแ

เช้าวันถัดมา ชุติมณณ์ตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย เตียงกว้างที่เธอนอนอยู่ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ตระหนักว่า นี่ไม่ใช่ห้องของเธอที่คอนโด และไม่ใช่ห้องที่เธอเคยมาพักที่บ้านท่านรองเธอพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกถึงแรงกอดรัดจากแขนแข็งแรงที่เอวของเธอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ พลางหันกลับไปมองคนข้างกาย เมื่อเห็นว่าเป็นท่านรองไม่ใช่ใครอื่น เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วค่อยๆ ก้มลงสำรวจตัวเองพบว่าเธอสวมชุดนอนของท่านรองอยู่ ก็พอจะเดาได้ว่าเขาคงเป็นคนเปลี่ยนชุดให้เธอเองแต่เพียงคิดถึงข่าวลือเรื่องการหมั้นของเขา ชุติมณณ์ก็รีบตั้งสติ พยายามดึงแขนเขาออกจากเอวอย่างแผ่วเบา“จะไปไหน” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นมา ทั้งที่ดวงตาของเขายังคงปิดอยู่“จะไปอาบน้ำค่ะ” เธอตอบเสียงเบา พยายามไม่รบกวนเขา“ยังเช้าอยู่เลย” เขาพ