Novel-novel oleh ToBeAlone

ดวงตากลมโตเหลือบมองเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งจ้องไม่วางตา หากคลาดสายตาไปเพียงวินาที คงกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับอากาศล่ะมั้ง ตรัสสาถอนใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาสนใจน้อง ๆ มัธยมปลายสามคนที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะตรงหน้าต่อ สีหน้าเด็ก ๆ จริงจังอย่างกับจะเข้าสนามสอบพรุ่งนี้“โจทย์ข้อนี้มันเป็นระบบปิดนะ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าจะมีอะไรหายไปในระบบ ใช้กฎแมสบาลานซ์ได้เลย เข้าเท่าไหร่ต้องออกเท่านั้น ดุลสมการเสร็จปุ๊บ ก็ดึงสารตั้งต้นมาใส่ฝั่งนี้ เท่ากับผลิตภัณฑ์ฝั่งโน้นได้เลย” เธอพูดไป ชี้ไปตามชีทที่เตรียมมา น้ำเสียงที่ใช้สอนทั้งนุ่มทั้งละมุน เด็ก ๆ ฟังแล้วใจชื้นขึ้นเป็นกอง“พี่น้ำขิงสอนเข้าใจง่ายมากเลยครับ แต่ผมคงต้องกลับไปอ่านอีกรอบ แหะ ๆ” เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้นพลางยิ้มเขิน เขามัวแต่หลงรูปลักษณ์ติวเตอร์ของตัวเอง แม้จะไม่กล้าจ้องหน้าตรง ๆ เพราะติวเตอร์ของเขาสวยจนตาค้าง“ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” เธอยิ้มให้กำลังใจเต็มร้อยเผลอแป๊บเดียวก็เกินเวลาที่ตั้งไว้ไปนิดหน่อย เธอรู้ตัวก็ตอนเห็นสายตากดดันจากเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งรออยู่ไม่ไกล“ขอบคุณค่ะพี่น้ำขิง ตั้งแต่อาทิตย์หน้าพวกหนูต้องเรียนผ่านออนไล

บรรยากาศร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเภสัชศาสตร์เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาปีห้าที่กำลังจะก้าวสู่ปีสุดท้าย ทุกคนต่างนั่งจับกลุ่มติวข้อสอบกันอย่างเคร่งเครียด บ่ายนี้เป็นการสอบวิชาสุดท้ายก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน ลมเอื่อย ๆ พอช่วยลดไอร้อนจากแดดได้บ้าง แต่กลับไม่ช่วยให้สมองเบาขึ้นเลยสักนิดในบรรดากลุ่มนักศึกษาที่นั่งติวกันทั้งหมด มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่สะดุดตากว่าใคร โดยเฉพาะหญิงสาวเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลทองเปล่งประกาย ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากอวบอิ่ม แม้จะเป็นเพียงลูกเสี้ยว แต่เชื้อชาติยุโรปจากฝั่งพ่อที่ส่งต่อมาให้นั้นก็เด่นชัดพอจนใคร ๆ ต่างคิดว่าเธอเป็นลูกครึ่งคนถัดมาที่นั่งอยู่ข้างกัน มองครั้งแรกอาจจะไม่เหลียวหลัง แต่ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งราวกับนางแบบ รับกับใบหน้าโฉบเฉี่ยวสไตล์หมวยอินเตอร์ โหนกแก้มชัด ปากแดงรูปกระจับ ก็ทำให้เธอเป็นที่ต้องตาของหนุ่ม ๆ ไม่แพ้กันส่วนคนสุดท้ายในกลุ่มคือสาวสวยผมยาวริมฝีปากแดงสด เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามจนแทบไม่มีใครดูออกว่าเธอเป็นสาวประเภทสอง เพราะใบหน้านั้นสวยหวานราวนางเอกละคร ทั้งน้ำเสียงที่นุ่มนวลและบุคลิกที่เป๊ะตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“แกล้งเมาใช่ไหมเนี้ย…” ตากลมโตหรี่ลงจับผิด แต่พอเห็นผิวขาว ๆ ของเขา ขึ้นสีแดงจัดกับดวงตาที่ปรือปรอยแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ เธอก็ยอมปล่อยผ่าน“ไปค่ะ เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัดน้ำขิงเป็นรอยหมด”ร่างเล็กใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบฟุตเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ กว่าจะลากเขามาถึงเชิงบันไดได้ ตัวเธอก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ พอนึกขึ้นได้ว่าเตรียมของขวัญเรียนจบไว้ให้เขาด้วย ก็ไม่อยากรอช้า...รีบเอาให้ตอนนี้ดีกว่า เผื่อพรุ่งนี้ไม่มีโอกาสได้เจอกัน“คุณนนท์ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ น้ำขิงจะไปหยิบของขวัญเรียนจบที่ห้องมาให้”“ไม่อาว... เพ่... ไปด้วย...” เสียงยานคางไล่หลังมา แต่หญิงสาวเดินลิ่วหนีไปไกลเกินจะได้ยินแล้วห้องนอนของเธออยู่ชั้นล่าง ติดกับห้องครัว เป็นห้องที่ปรับปรุงใหม่ตามคำสั่งของปรางทิพย์ หลังยายของเธอเสียชีวิตลง เธอก็ได้ย้ายจากเรือนพักแม่บ้านมาอยู่ในตัวบ้าน ในฐานะ ‘หลานสาวบุญธรรม’ แม้สถานะจะแตกต่าง แต่ครอบครัวนี้ก็ดูแลเธออย่างดีเสมอ โดยเฉพาะคนตัวโตที่ชอบตีหน้ามึนกวนประสาทเธอคนนั้นขณะที่มือเล็กกำลังเปิดกระเป๋านักเรียน หยิบของขวัญที่ตั้งใจจะให้เขาออกมา แต่เสียงเปิดประตูจากด้านหลังก

เสียงเพลงอึกทึกในร้านอาหารกึ่งผับบีบให้ทุกบทสนทนาต้องกลายเป็นเสียงตะโกนหรือกระซิบชิดใบหู ในมุมลึกสุดของร้าน ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 186 เซนติเมตร นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสภาพเหนื่อยล้าเต็มทนใบหน้าของเขาคมเข้มโดดเด่นราวกับลูกรักของสวรรค์ ไล่ตั้งแต่ดวงตาคมจัด จมูกโด่งเป็นสัน จนถึงริมฝีปากหยักได้รูปที่แสนเย้ายวน ความหล่อเหลาที่ทำให้ใครต่อใครต้องเหลียวหลัง แต่ยามนี้ความหล่อเล่านั้นกลับเหลือเพียงเปลือกนอก เพราะด้านในเต็มไปด้วยความอ่อนล้าณณณเหม่อมองแสงไฟหลากสีบนเพดาน พยายามประคองสติที่เริ่มปลิวหายไปตามฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กำลังสำแดงเดช จนเขาต้องสบถด่าในใจใครมันสั่งสอนให้ดื่มหนักทันทีหลังสอบเสร็จวะ คนไม่ได้นอนมาทั้งคืนอย่างกู เมาง่ายชิบหาย!คืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองจบหลักสูตรแพทย์ รุ่นของเขาถือเป็นตำนานของคณะในรอบยี่สิบปี เพราะไม่มีใครถูกรีไทร์หรือซิ่วออก ทุกคนเริ่มเดินพร้อมกันและจบลงที่เส้นชัยพร้อมกันอย่างสมบูรณ์แบบ“ไอ้นนท์ หมดแก้ว!” เสียงลากยาวของปัธนัย เพื่อนสนิทร่วมรุ่นดังขัดจังหวะความคิด พร้อมกับแก้วเหล้าที่ยื่นมาจ่อตรงหน้าดวงตาคมเหลือบมองแก้วนั้นด้วยความระอา “ไอ้เอก จะให้กูกรอกลงไปอ

รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงการ ถึงที่ดินของหลังนี้จะกว้างถึงหนึ่งร้อยตารางวาก็ตามแม้จะเป็นแบบบ้านที่เล็กสุดในโครงการ แต่ก็ดูใหญ่โตเมื่อเทียบกับบ้านทั่วไป บ้านหลังนี้มีสี่ห้องนอนขนาดใหญ่ หนึ่งห้องสำหรับแม่บ้าน และห้องน้ำถึงหกห้องเธอที่ทำงานฝ่ายการตลาด เคยเห็นแปลนบ้านของโครงการนี้มาหลายครั้งจากการร่วมงานกับทีมมีเดียในการทำโฆษณา ทำให้รู้รายละเอียดของบ้านทุกแบบในโครงการเป็นอย่างดีเมื่อรถจอดสนิทในโรงจอดรถข้างบ้าน สุทินรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านายด้วยความรวดเร็ว ชุติมณณ์ก้าวตามลงจากรถอย่างเงียบๆ ดวงตากลมโตของเธอมองปรเมศก์ด้วยท่าทีคล้ายลูกแมวที่รอคอยคำสั่งจากเจ้าของ“เอ่อ…ให้เจ้าขานอนห้องแม่บ้า—” เธอที่กำลังจะเอ่ยขอห้องแม่บ้านให้เป็นที่นอนของตนเอง แต่เสียงทุ้มของเขาก็ดังขัดขึ้นมาก่อน“สุทิน ไปบอกอนงค์ให้พาคุณเจ้าขาไปพักที่ห้อ

“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพักที่ดูทรุดโทรม ไม่มีแม้แต่ รปภ. ดูแล หรือคีย์การ์ดขึ้นตึก มันต่างจากที่เขาคาดไว้มาก ปรเมศก์หันไปมองชุติมณณ์ที่ทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ“ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่” เขาถามเสียงเรียบ“อพาร์ทเมนต์พนักงานของบริษัทก็มีให้เช่า”ถึงแม้เธอจะเป็นแค่พนักงานในตำแหน่งเล็กๆ แต่เขาก็มั่นใจว่า ฐานเงินเดือนของบริษัทเขาสูงมากพอให้เธอสามารถเลือกที่อยู่อาศัยได้ดีกว่านี้แน่ๆชุติมณณ์เม้มปากเล็กน้อย ก่อนตอบกลับอย่างร่าเริง“ภาระเยอะนิดนึงค่ะท่านรอง…” แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปที่ฝูงเจ้าสี่ขาที่นอนกันเกะกะตรงหน้าทางเดินขึ้นหอ“แต่หอนี้ก็ดีนะคะ มีนั่นไง” เธอหัวเราะ“แค่เจ้าขาเปิดประตูลงไป ก็พร้อมกันประสานเสียงต้อนรับเลยค่ะ”ปรเมศก์ไม่ขำด้วย เขามองตามฝูงหมาจรจัดที่มีสภาพไม่ต่างจากเธอที่กำลังคอพับอยู่ในห้องน้ำของคาราโอเกะก่อนหน้า

ขณะอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน ปรเมศก์เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่นกับอัมพรที่เดินตามหลังมา“บอกสุทินให้เอารถมารอหน้าร้าน เดี๋ยวผมจะไปส่งพนักงานคนนี้เอง”แม้จะประหลาดใจอย่างมาก แต่อัมพรก็ยึดคติว่า เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่ยุ่งเธอจึงต่อสายหาคนขับรถทันที ไม่นานนักสุทินก็มาถึงด้วยรถ MPV หรู ที่ค่าตัวไม่น้อยกว่าสี่ล้าน รวมชุดแต่ง VIP ภายในอีกล้านสอง ซึ่งเธอทราบราคาแน่นอนเพราะเป็นคนจัดการทุกอย่างให้เจ้านายแม้กระทั่งสุทินเองยังแปลกใจที่วันนี้ได้เห็นเจ้านายของตนเองอุ้มหญิงสาวแปลกหน้า แต่เขาก็ไม่แสดงท่าทีใดๆ ปรเมศก์อุ้มชุติมณณ์ขึ้นรถโดยไม่สนใจสายตาของใคร ร่างเล็กที่แม้จะมึนเมาแต่กลับเหมือนมีสัมผัสรู้ เมื่อจะถูกวางลงที่เบาะ เธอกลับกอดคอเขาแน่น ไม่ยอมปล่อยอัมพรที่ยืนดูอยู่ถึงกับลอบปาดเหงื่อ กลัวว่าเจ้านายจะหมดความอดทนแล้วโยนร่างเล็กออกจากรถแทนแต่ผิดคาด ปรเมศก์กลับยอมให้เธอนั่งบนตักของเขาแทน ทำเอาอัมพรต้องรีบหลบออกไป ไม่อยากขัดจังหวะ เป็นกว้างขวางคอเจ้านาย“พี่พรคิดว่า เจ้าขาไม่น่ามาคนเดียว อาจจะมากับเดอะแกงค์ของเขา เดี๋ยวพี่ขอตัวไปเก็บศพคนอื่นๆ ก่อนนะคะ” กล่าวจบก็ปิดประตูรถยนต์ให้เสร็จสรรพ

“จะให้ท่านรองโดยสารลิฟต์ขึ้นมาก่อนโดยสวัสดิภาพอ่ะสิคะ” ชุติมณณ์ตอบด้วยเสียงใสจนบรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นปรเมศก์อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อฟังบทสนทนานั้น เขาไม่คิดมาก่อนว่าพนักงานที่มีท่าทีอารมณ์ดีและฮัมเพลงอย่างร่าเริงในลิฟต์ จะกลายเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในแผนกบริหารคลายลงได้มากขนาดนี้ จากบทสนทนาที่ได้ฟัง เขาคิดว่าพนักงานสาวคนนี้คงไม่พ้นเป็นหนึ่งในแฟนคลับของเขาแน่ๆ ทั้งน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติปรเมศก์ยืนฟังอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจกลับเข้าห้องทำงานโดยไม่รบกวนบทสนทนาของคนอื่น ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มบางๆ ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าครั้งหน้าหากได้พบเธออีก จะยังคงทำหน้าตาเคร่งขรึมได้อย่างเดิมหรือไม่เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน ชุติมณณ์กับเพื่อนๆ ในแผนกมีนัดกันออกไปฉลองที่ร้านชาบู เพื่อยินดีให้กับ “เจ้ส้มโอ” หรือศรรัณย์ เพื่อนหนุ่มที่แม้ร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงหลังจากนั้นพวกเขาตั้งใจไปร้องคาราโอเกะกันต่อเพื่อสนุกให้เต็มที่ โดยทั้งสองร้านเป็นร้านในเครือบริษัท ซึ่งพนักงานจะได้รับส่วนลดพิเศษสิบเปอร์เซ็นต์ มากกว่าลูกค้าที่ทำสมาชิกเสียอีกชุติมณณ์จับไม

กริ๊ง~ กริ๊ง~ เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง“เจ้าขา รับโทรศัพท์ให้พี่หน่อย” เสียงของปารณีดังมาจากหน้าประตูแผนกการตลาด ชุติมณณ์รีบละมือจากงานแล้ววิ่งไปที่โต๊ะหัวหน้างานของตน เธอรับสายอย่างรวดเร็ว“สวัสดีค่ะ ดิฉันชุติมณณ์ รับสายแทนหัวหน้าฝ่ายการตลาดค่ะ”“สวัสดีค่ะ ดิฉันอัมพรจากแผนกบริหาร รบกวนให้การตลาดส่งคนขึ้นมาเอารายงานกลับไปด้วยนะคะ”“ได้ค่ะ พี่อัมพร เจ้าขาจะรีบขึ้นไปเอาแฟ้มค่ะ” เมื่อรู้ว่าปลายสายคือพี่อัมพร เลขาท่านรองประธาน ชุติมณณ์ก็อาสาขึ้นไปเองโดยไม่รอให้ใครสั่ง เธอรีบจรลีไปยังชั้นสิบสี่ ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคารที่เป็นชั้นของผู้บริหารก่อนออกไป เธอหันไปบอกหัวหน้าตนเองสักนิด “พี่ปลา เจ้าขาขึ้นไปเอาแฟ้มที่ชั้นสิบสี่นะคะ”ปารณีที่ยังยุ่งอยู่กับงานเปิดตัวสินค้าใหม่ โบกมือไล่ให้ชุติมณณ์รีบไป ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวอยากขึ้นไปชั้นสิบสี่มากแค่ไหนชุติมณณ์เดินออกจากแผนกไปยังลิฟต์พนักงาน ริมฝีปากเล็กฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันสังเกตว่ามีชายหนุ่มในเสื้อฮู้ดสีดำยืนอยู่มุมลิฟต์ดวงตาคมภายใต้แว่นกันแดดมองดูพนักงานสาวที่เข้ามา แม้จะเห็นหน้าเธอแค่แวบเดียวตอนก้าวเข้ามาก่อนจะห

เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแรม ร้านอาหาร ไปจนถึงสินค้าในเครืออื่นๆ การได้รับโอกาสให้เข้ามาสัมภาษณ์ที่นี่ถือเป็นความฝันของใครหลายคน สิ่งที่ทำให้เธอมีโอกาสมานั่งตรงนี้คือโครงการของผู้บริหารใหม่ไฟแรง ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งรองประธานได้สองปี เขามีวิสัยทัศน์ในการเปิดโอกาสให้นักศึกษาจบใหม่ได้แสดงศักยภาพ และเติบโตไปพร้อมกับบริษัท ชุติมมณณ์ยืนอยู่ตรงข้ามกับคณะกรรมการทั้งห้าท่าน ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ ห้องสัมภาษณ์ เห็นเก้าอี้ทั้งหมดห้าตัว แต่ตรงกลางกลับว่างเปล่า เธอสูดลมหายใจลึก รวบรวมความมั่นใจ ก่อนจะเริ่มแนะนำตัว “สวัสดีค่ะ ดิฉันชุติมณณ์ รอดศรีสมาน อายุ 22 ปี” น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามมั่นคง แต่หัวใจก็ยังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น “ช่วยเล่าเกี่ยวกับตัวคุณให้พวกเราฟังหน่อยค่ะ” คณะกรรมการหญิงที่นั่งริมสุดเอ่ยขึ้น “ดิฉันมีชื่อเ