Novels by ToBeAlone

เสียงกดโทรศัพท์ดังขึ้น จากนั้นเสียงรอสายก็ดังตามมา รอไม่นานปลายสายก็กดรับ นัยนายกมือถือขึ้นแนบหู ใบหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด“ฮัลโหล มีอะไรหรือแป้น” ปรางทิพย์รับสาย น้ำเสียงเรียบเย็น“พี่ปราง เด็กสาวที่พี่เคยรับเลี้ยง ชื่ออะไรนะ” เสียงของนัยนาเร่งร้อนขึ้นผิดปกติ แฝงด้วยเลศนัยบางอย่างปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ปรางทิพย์ขมวดคิ้ว จับความไม่ชอบมาพากลได้จากน้ำเสียงของนัยนา ปกติแล้วลูกพี่ลูกน้องของเธอคนนี้ ไม่ค่อยโทรมาหา หรือโทรมารบกวน หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ“ถามถึงทำไม”“วันนี้ที่แผนกฉัน มีนักศึกษาฝึกงานมาใหม่ ฉันคุ้นหน้ามาก เลยอยากถามให้แน่ใจก่อน”แม้นัยนาจะไม่เคยเข้าไปในเขตรั้วบ้านของตระกูลเพทาพิทักษ์ เพราะปรางทิพย์ไม่ชอบให้คนในครอบครัวไปรบกวนสามีของตนเอง แต่เธอก็เคยเห็นเด็กคนนี้ไกล ๆ ครั้งสองครั้ง ผ่านงานเลี้ยงที่ปรางทิพย์จัดข้างนอกบ้างมือที่กำโทรศัพท์ของปรางทิพย์แน่นขึ้น หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว หรือว่านี่คือเหตุผลที่ลูกชายของเธอไม่ยอมทำงานที่โรงพยาบาลของครอบครัว แล้วยอมลำบากลำบนแยกตัวไปสร้างโรงพยาบาลใหม่“เด็กคนนั้น... ใช่

“คิวที่ 324 เชิญที่ห้องตรวจสามค่ะ” เสียงของ เปรสินี พยาบาลผู้ช่วยดังขึ้นเรียกผู้ป่วยตามลำดับ ท่ามกลางความจอแจในแผนกตรวจผู้ป่วยนอกยิ่งเป็นวันที่นายแพทย์ณณณ เพทาพิทักษ์ ออกตรวจด้วยแล้วละก็...คนไข้ยิ่งล้นหลามกว่าปกติ ทั้งคนที่มีนัด และวอล์กอินมาโดยไม่มีนัดล่วงหน้า ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นศัลยแพทย์มือดี ที่ขึ้นชื่อเรื่องผ่าตัดสำเร็จสูงเป็นอันดับต้น ๆ ของโรงพยาบาลแต่… เพียงแค่รูปลักษณ์ของเขาที่หล่อเหลาเกินดารา ก็ทำให้สาว ๆ อยากบินเข้าหาไม่ขาดสาย ไหนจะนามสกุล ‘เพทาพิทักษ์’ ที่เป็นเหมือนโลโก้ทองคำ ประกาศฐานะความร่ำรวยและอำนาจล้นฟ้าอีกเปรสินีหันไปมองคิวถัดไป ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามเก็บสีหน้ากลับอย่างรวดเร็วกิตติยา พรพิรักษ์... นางเอกละครชื่อดังแม้จะสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยมิดชิด แต่แววตากลมหวาน กับท่วงท่าเปี่ยมเสน่ห์นั้น ยากจะปิดบังได้ ทำให้เปรสินีจดจำได้ทันที ว่าเป็นนางเอกค่าตัวแพงที่กำลังมาแรงในตอนนี้กิตติยายืนพยุงชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ เดินเข้ามาใกล้ พยาบาลสาวสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามเก็บอาการตื่นเต้นไ

ตรัสสาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องประชุมของแผนกเภสัชกรรมผู้ป่วยใน ดวงตากลมโตไล่มองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันแรกของการฝึกงานที่นี่ แต่จากบรรยากาศตึงเครียดที่เห็นแล้วก็รู้ได้ทันที... ว่าอีกสองเดือนต่อจากนี้คงจะไม่ง่ายสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ร่างบอบบางของนักศึกษาฝึกงาน ทุกคนในห้องเงียบกริบ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความเย็นชา เหยียดหยาม และความไม่เป็นมิตรที่แผ่กระจายอยู่ทั่วห้องหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “สวัสดีค่ะ ดิฉันตรัสสา หรือเรียกน้ำขิงก็ได้ค่ะ นักศึกษาเภสัชศาสตร์ปีที่หก ขอฝากตัวด้วยนะคะ”มือเล็กยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดนัยนา หัวหน้าแผนกเภสัชกรรมผู้ป่วยใน วัยห้าสิบปี กวาดตามองหญิงสาวที่พึ่งเข้ามาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากเหยียดยิ้มเสี้ยววินาที“หืม… เธออยากฝึกงานที่นี่จริงหรือเปล่า ทำไมถึงได้มาสายตั้งแต่วันแรกแบบนี้!”ตรัสสาสะดุ้งเล็กน้อย กับเสียงกึ่งตวาดนั้น เธอยกข้อมือดูเวลาสายไปห้านาที… แต่จะกี่นาทีก็เรียกว่าสาย เธอรู้ตัวว่าตนเองผิด ก็ยกมือไหว้ขอโทษแ

เธอจำทุกอย่างได้แล้ว...ตอนนั้นที่เธอก้าวออกจากรั้วบ้านเพทาพิทักษ์ ยังเรียนไม่จบมัธยมปลายด้วยซ้ำ เด็กผู้หญิงอายุสิบเจ็ดที่ไม่มีใครเหลืออยู่ข้าง ๆ แม่ผู้ให้กำเนิดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย พ่อผู้ให้กำเนิดเป็นใครก็ไม่รู้ ยายที่เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวก็ตายลงเงินเก็บติดตัวมีเพียงไม่กี่พันบาท ต้องเลือกพักโรงแรมราคาถูกที่สุดแสนจะน่ากลัวเพื่อตั้งหลัก ตอนนั้นเธอเคว้งคว้างสิ้นดี จนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อด้วยซ้ำแต่ไม่ทันข้ามคืน... ก็มีสายจากเจ้าหน้าที่ห้องธุรการของโรงเรียนที่เธอเคยไปช่วยงาน โทรมาแจ้งว่าเธอได้รับทุนเรียนฟรี แลกกับการทำงานเสียงกระจายสายในตอนเช้า และต้องช่วยงานโรงเรียนอีกสารพัดแบบ แล้วแต่โรงเรียนจะใช้มอบหมาย ทั้งยังอนุญาตให้อยู่หอพักอาจารย์หลังโรงเรียนได้ตอนนั้น… เธอคิดว่ามันคือปาฏิหาริย์ตอนสอบติดมหาวิทยาลัยก็เหมือนกัน อยู่ ๆ ก็มีคอนโดราคาถูกเกินจริงมาวางตรงหน้า ตอนที่ล้มหมดสติหน้าคอนโด ก็มีคนพาไปส่งโรงพยาบาลทันทีทุกครั้งที่ปัญหาเกิดขึ้น… แล้วคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดายเธอคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะโชคช่วยแต่เปล่าเลย…

ในดวงตาคมที่ทอดมองมา ไม่ได้มีเพียงแค่ความอ่อนโยน มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนมันลึกซึ้ง… หนักแน่น บรรจุความในใจเป็นพันเป็นหมื่นข้อความที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ มือหนาลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา ปลายนิ้วค้างอยู่นาน คล้ายกับว่า เขากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่เป็นเรื่องยาก“ถ้าพี่จะบอกว่า… ทุกเรื่องที่พี่ทำไป พี่ตั้งใจล่ะ”ตรัสสารู้สึกผิดคาดในคำตอบที่ได้ยินจากปากเขา และคำตอบนี้มันดึงหัวใจดวงน้อยของเธอให้สั่นไหว ร่างเล็กเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาจับจ้องเขาแน่นิ่งเต็มไปด้วยคำถาม“หมายความว่ายังไงคะ”ณณณไม่ได้ตอบในทันที ปลายนิ้วไล้ลงบนหลังมือขาวเนียน ใช้ความคิดอย่างหนักว่าเขาจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดกับคนตรงหน้าอย่างไรดี แต่เดิมเขาก็เป็นคนพูดไม่เก่ง ถนัดลงมือทำมากกว่าใช้ปาก“ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน...” เสียงทุ้มเกริ่นขึ้นช้า ๆ เนิบนาบแต่สำหรับเธอ… เวลาราวกับหยุดนิ่ง รอคอยสิ่งที่จะได้ยินต่อไปจากเขา จนอดจะแขวะเขาเล็กน้อยไม่ได้“เดี๋ยวก่อน! น้ำขิงไม่ได้อยากทำลายบรรยากาศนะ แต่พี่นนท์ช่วยพูดแบบต่อประโยคเร็ว ๆ ได้ไหมอ่ะ”ณณณก

ตัดกลับมาที่ปัจุบัน... ภาพในวันนั้นยังแจ่มชัดไม่เคยจาง...ชายคนเดียวกัน ที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งเธอไว้ข้างหลังโดยไม่เหลียวกลับมามอง แต่วันนี้กลับยืนอยู่ในครัว กำลังทำมื้อเช้าที่กำลังจะกลายเป็นมื้อกลางวันให้เธอกินกลิ่นไข่เจียวหอมฟุ้งไปทั่วห้อง แต่กลิ่นนั้น… ไม่ได้ทำให้เธอหิวเท่ากับความรู้สึกที่กำลังแล่นพล่านในอกในตอนนี้... เขาอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นจนเธอรู้สึกใจหวิว รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากเขา ทำให้เธออยากจะเชื่อว่าทุกอย่างที่ผ่านมา... มันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งใช่… เธอรู้ตัวดี ว่าตัวเองรักเขามากแค่ไหน เขาเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเธอ รักมาตลอด รักไม่เคยเปลี่ยน และมันไม่เคยลดลงเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวแต่… อีกใจหนึ่งก็ยังกังวล และกังขาในตัวเขา เป็นเส้นกลางที่เธอยังไม่กล้าก้าวผ่าน ความรักที่เต็มเปี่ยม ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีช่องว่าง เพราะความเชื่อใจที่เคยแน่นหนา มันเคยถูกทำลายลงในชั่วพริบตาคืนนั้น… เมื่อหกปีก่อน…เป็นเหมือนม่านหมอกที่บดบังทุกภาพฝันในวัยเยาว์ ไม่ว่าจะพยายามผลักมันออกไปแค่ไหน มันก็ยังวนกลับมาเสมอ

“เจ้าขา ใจเย็นๆ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม“ท่านรอง เจ้าขารอไม่ไหวแล้ว…” เธอร้องขออย่างไม่อายอีกต่อไป เมื่อร่างกายของเธอต้องการให้เขาเข้ามาเติมเต็ม สองแขนเล็กของเธอโน้มลำคอเขาลงมาจูบร้อนแรงอีกครั้งดวงตาของปรเมศก์มืดลง ก่อนน้ำเสียงแหบพร่าจะถูกเอ่ยชิดใบหู“เจ็บหน่อยนะ” เขาเอ่ย ก่อนบดขยี้ริมฝีปากเธอ พร้อมกับมือของเขาที่จับแก่นกายจ่อปลายหัวเข้ามา จากนั้นเขาผลักดันตัวตนเข้ามาพรวดเดียวมิดลำกึก!ความรู้สึกทั้งจุก ทั้งแน่น และเจ็บ เหมือนร่างกายจะฉีกออกจากกัน หยาดน้ำตาไหลลงจากหางตา ความเจ็บที่เกิดขึ้นทำให้เธอเผลอกัดริมฝีปากเขาอย่างแรงเพื่อระบายมัน เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก“เจ้าขาขอโทษ” เธอเอ่ยขอโทษเขาน้ำเสียงสั่นเครือเขายกมือขึ้นปาดเลือดออกลวกๆ “ไม่เป็นไร”ใบหน้าน่ารักเหยเก หยาดน้ำตาหยดลงเปรอะเปื้อนใบหน้า แต่เธอก็ไม่กล้าร้องส่งเสียงออกมา ในเมื่อเธอเป็นคนขอให้เขาสอดใส่เข้าไปเองปรเมศก์มองคนที่ร้องไห้เงียบๆ อย่างสงสาร แต่เขาก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้อีกต่อไป เขาแช่ค้าง

เขาจับขาเธอแยกออกจากกัน ใบหน้าหล่ออย่างร้ายกาจเคลื่อนตัวลงไปใกล้ช่องทางสีชมพู ก่อนที่ลิ้นร้อนจะไล่เลียน้ำหวานทุกหยาดหยด ตั้งแต่โคนขาอ่อนเข้าไปยังจุดกระสัน เพราะพึ่งสุขสมยิ่งทำให้ส่วนนั้นของเธอไวต่อความรู้สึก“อ๋าส์… ท่านรอง เจ้าขาเสียว อืมมม” เธอพยายามหุบหาหนี แต่ร่างกายก็เหมือนจะไม่ประสานกัน เมื่อสองมือของเธอกดศีรษะเขาไว้แน่น เสียงครางที่เล็ดลอดจากริมฝีปากยิ่งกระตุ้นความปรารถนาในตัวเขา ปรเมศก์กระดกปลายลิ้นรัวเร็วยิ่งขึ้น บางจังหวะเขาห่อลิ้นแทงลึกเข้าไปแล้วกดค้างไว้ เพื่อสร้างสัมผัสที่ทำให้เธอสั่นสะท้านจนแทบจะทนไม่ไหว“ท่านรอง เจ้าขาจะ จะ…อื๊ม อร๊ายยย” ครั้งนี้เธอหรีดร้องออกมาเสียงดังกว่าเดิม เมื่อเขาดูดดึงจุดกระสันของเธออย่างแรง ร่างเล็กกระตุกเกร็ง ความสุขสมแผ่กระจายไปทั่วร่าง เขากลืนกินทุกหยาดหยดที่หลั่งออกมาจากกายเธออย่างไม่ลังเลปรเมศก์เคลื่อนกายขึ้นมาจูบริมฝีปากเล็กหนักๆ หนึ่งครั้ง ก่อนถอยตัวออกไปถอดเสื้อผ้าของตัวเองชุติมณณ์มองตามการเคลื่อนไหวของเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม ดวงตากลมโตของเธอจับจ้องตั้งแต่ใบหน้าหล่อเหลาข

“คืนนี้…อยู่กับเจ้าขาได้ไหมคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานที่เปล่งออกมาทำให้ใจของเขาอ่อนยวบลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทันทีที่เขาสบตากับเธอ ความอดทนต่อร่างในอ้อมแขนที่กักเก็บไว้นานในใจก็พลันทะลายลง“เจ้าขา เป็นของผมได้ไหม” เขากระซิบข้างใบหูของเธอ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชุติมณณ์ เดิมทีก็เป็นคนว่าง่าย ยิ่งกับคนที่ชื่อปรเมศก์ สว่างวงศ์ตระกูลแล้ว เธอยิ่งกว่าว่าง่ายกับเขา แต่เรื่องแบบนี้…ก็ต้องเป็นเขาเท่านั้น“ค่ะ ท่านรอง” เธอตอบเสียงแผ่วเบาปรเมศก์ค่อยๆ ดันร่างเล็กลงบนเตียงกว้าง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาจะโน้มตามลงมา ริมฝีปากหยักได้รูปค่อยๆ ประกบลงบนริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบา จูบที่เริ่มต้นจากความอ่อนโยนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหนักหน่วงและลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อยๆนิ้วเรียวทั้งสิบต่างก็ทำหน้าที่ของมันอย่างคล่องแคล่ว เขาปลดเสื้อสูทของตนออกร่างเล็กตรงหน้า จากนั้นเกี่ยวสายชุดนอนสายเดี่ยวออกจากไหล่มนให้เลื่อนลงมากองอยู่ที่เอว ดวงตาคมจ้องมองผิวขาวๆ ของเธอ ที่ตัดกับชุดชั้นในสีดำ“เจ้าขา ทำไมคุณน่าเอาขนาดนี้” เขากระซิบ น้ำเสียงเจือความหลงไหลชุติมณณ์เขินอายกับคำพูดของเขา เ

สองชั่วโมงถัดมา…กริ๊งงง กริ๊งงงง เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในโทรศัพท์ของชุติมณณ์ร่างเล็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จอยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่ของน้องสาว รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากปรเมศก์ เธอก็กดรับสายโดยไม่ลังเล“ค่ะ บอส” เสียงหวานดังขึ้นเบาๆ ไม่อยากรบกวนให้มารดากับน้องสาวตื่นเสียงทุ้มอบอุ่นอันคุ้นเคยจากปลายสายดังขึ้นทันที“ผมอยู่ตรงจุดที่คุณส่งโลเคชั่นมา ออกมาหาหน่อย”ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรีบแง้มผ้าม่านดู และเห็นรถหรูของเขาจอดอยู่เยื้องๆ บ้านหลังถัดไป เธอรีบก้าวออกจากบ้านทั้งที่ยังอยู่ในชุดนอนของน้องสาวเมื่อปรเมศก์เห็นร่างเล็กเดินออกมาผ่านกระจกมองข้าง เขารีบคว้าเสื้อสูทจากเบาะหลังลงจากรถมาสวมให้ทันที สายตาเหลือบมองกลุ่มวัยรุ่นที่นั่งดื่มกันอยู่หน้าบ้านใกล้ๆ อย่างระวัง ก่อนจะหันมาดุคนตัวเล็กข้างกาย“ทำไมออกมาทั้งที่แต่งตัวแบบนี้”ชุติมณณ์ก้มหน้ามองชุดที่ตัวเองสวมใส่ แล้วตอบอย่างร้อนรน“ขอโทษค่ะ เจ้าขาลืมตัว นี่เป็นชุดนอนของน้องสาว”ปรเมศก์ถอนหายใจ เขายกมือใหญ่ลูบหัวเธอเบาๆ อย่าง

ไม่นานนัก ผู้เป็นย่าที่อยู่บ้านข้างเคียงก็เข้ามาประคองพวกเธอทั้งสามด้วยความห่วงใย แม้ชลดาจะเลิกรากับนพดลไปแล้ว แต่ย่าก็ยังคงรักและเอ็นดูหลานสาวทั้งสองคนอย่างไม่มีเงื่อนไข ตั้งแต่นั้นมา ชลดาต้องออกจากงานประจำ ใช้เงินมรดกที่ย่ามอบให้มาเลี้ยงดูลูกคนเล็ก ส่วนชุติมณณ์ยังคงอยู่ภายใต้การดูแลของย่าต่อไปจนกระทั่งย่าจากไปในวันที่เธออายุเพียงสิบขวบเมื่อย่าจากไป ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น ชลดาต้องดูแลลูกสาวทั้งสองด้วยตัวเอง ความไม่เท่าเทียมในการดูแลค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ชุติมณณ์จำเป็นต้องทำงานพิเศษและหาเงินใช้เองเพื่อให้มีค่าใช้จ่ายไปโรงเรียน ในขณะที่มารดาเลือกเก็บเงินที่เหลือไว้ให้ชิชานันท์มากกว่า‘เจ้าขา…เข้าใจแม่นะลูก น้องยังเล็ก ไม่สามารถหาเงินเองได้ เจ้าขาโตแล้ว รู้เรื่องแล้ว ช่วยแม่หน่อยนะลูก’ คำพูดของมารดาดังก้องในหัวของเธอทุกครั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้า สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง จนเธอไม่กล้าปฏิเสธ วันหนึ่งที่โรงเรียน เมื่อเธอถูกเพื่อนๆ รุมทำร้ายที่เธอไปช่วยงานในโรงอาหารเพื่อหาเงิน หลังจากก

ตั้งแต่ที่มารดาเข้าโรงพยาบาล ชุติมณณ์ใช้เวลาทุกเย็นหลังเลิกงานแวะมาเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาล วันที่คุณหมออนุญาตให้มารดากลับบ้านได้ เธอจึงขอลางานครึ่งวัน เพื่อมาจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายและพามารดากับน้องสาวกลับบ้านชุติมณณ์โล่งอกที่ค่ารักษาทั้งหมดไม่เกินวงเงินของบัตรเครดิตที่เธอมี ยอดทั้งหมดสี่วันอยู่ที่หกหมื่นเจ็ดพันบาท หากเธองดมื้อกลางวัน รวมกับช่วงนี้ที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าหอพัก น่าจะสามารถชำระหนี้ก้อนหนี้ได้หมดภายในสิบเดือน และหากท่านรองใช้บริการ ‘แฟนจำเป็น’ อีก เธอก็อาจจะชำระหนี้ทั้งหมดได้เร็วขึ้นกว่าทั้งหมดจะกลับมาถึงทาวน์เฮาส์หลังเล็กชั้นเดียวก็ค่ำแล้ว เธอเช่าไว้ให้แม่กับน้องสาวอยู่อาศัยใกล้กับมหาลัยที่ชิชานันท์เรียน เพื่อให้เดินทางได้สะดวก และแม่ก็ยังได้อยู่ใกล้กับน้อง ชุติมณณ์ประคองมารดาเข้าบ้าน เธอพามารดาเข้าไปนอนพักในห้อง ขณะกำลังจะผละตัวออกไป จู่ๆ มารดาก็เอื้อมมือมารั้งเธอเอาไว้“เจ้าขา อยู่คุยกับแม่ก่อนลูก” ชลดาพูดเบาๆ ก่อนเอื้อมหยิบกล่องเหล็กที่วางไว้ที่หัวเตียงออกมา เปิดหยิบสมุดบัญชีธนาคารเล่มหนึ่งส่งให้เธอชุติมณณ์คุกเข่าลงที่หน้าเตียงรับสมุดบัญชี