Novels by ToBeAlone

“หนูน้ำขิง ป้าโดนบังคับ ฮือ...”“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ เราลงไปดูคุณป้ากันดีกว่าเนอะ”ป้าใจพยักหน้ารับคำหงึกหงัก เกาะติดหญิงสาวเดินลงบันไดมา มองเด็กสาวตรงหน้าเป็นเหมือนโล่กำบังชีวิตน้อย ๆ ของตนตรัสสาเดินมาหยุดตรงหน้าโถงนั่งเล่น มองร่างของแม่สามีที่ยามปกติแข็งแรงยิ่งกว่าช้างศึก ตอนนี้นอนทอดร่างปวกเปียกประหนึ่งกำลังจะขึ้นสวรรค์ในอีกไม่กี่วินาที หากลูกชายสุดที่รักยังไม่ยอมมาดูใจหุหุ... เป็นลมแบบนี้ต้องเจอยาดีเธอกระซิบข้างหูป้าใจเสียงเบา “@#$%^#%$^*#^#&%”เรื่องที่กระซิบทำป้าใจตาลีตาเหลือก แต่เธอก็พยักหน้ายืนยัน พร้อมรับคำมั่นเหมาะ ว่าหากคุณป้าจะลงโทษ เธอจะรับโทษทั้งหมดคนเดียวเอง ป้าใจถึงได้ถอยไปทำตามที่บอกไม่กี่นาทีต่อมา...ป้าใจเดินกลับมาพร้อมกับกล่องในมือที่ถูกปิดฝามาอย่างแน่นหนา หญิงชราเดินไปเอามาจากห้องครัวของเรือนแม่บ้าน มือที่มีร่องรอยการเหี่ยวตามอายุ สั่นเล็กน้อยยามยืนกล่องมาให้ ทั้งยังส่งสายตาเว้าวอนมาที่ร่างเล็กวันนี้บรรดาเจ้านายเป็นอะไรกัน หาเรื่องให้หญิงชราอย่างเธอหัวใจจะวายไม่หยุดหย่อนจริง ๆตรัสสาส่งสายตาขอบคุณ ก่อนออกแรงดึงกล่องที่ป้าใจจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วเดินตรงเข้า

“น้ำขิง... พี่อยากจะทำตรงนี้”“อื้อ~ ไม่เอา เดี๋ยวใครมาเห็น”“พี่ให้คนมาทำกระจกครอบระเบียงดีไหม แบบที่ข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน”“บ้า!”ท่ามกลางไฟสวาทที่กำลังโหมกระหน่ำบนระเบียงชั้นสองของบ้าน...ที่พุ่มไม้ชั้นล่างของสวนหน้าบ้าน มีคนสามคนที่กำลังทำตัวเป็นยัยป้าข้างบ้าน ปรางทิพย์แนบตากับกล้องส่องทางไกล ภาพที่เห็นทำเอาคิ้วกระตุก น้ำเสียงไม่พอใจพูดผ่านไรฟัน“กลางวันแสก ๆ ยังกล้าทำเรื่องบัดสี! ต้องเป็นเพราะยัยเด็กปากดีล่อลวงตานนท์แน่ ๆ ไม่ได้การ ฉันต้องไปห้าม”ปรางทิพย์ฮึดฮัด สะบัดตัวโยนกล้องราคาแพงในมือให้ผู้ร่วมขบวนการเผือก ป้าใจแม่บ้านของตระกูลพุ่งตัวเข้ามารับเกือบไม่ทัน เบิกตากว้างมองนายหญิงที่ยกชายกระโปรงตัวยาวขึ้นเตรียมพุ่งตัวกลับเข้าบ้าน สองสามีภรรยาคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลพร้อมใจกันรีบกระโจนมาขวางหน้าไว้“คุณนาย เข้าไปตอนนี้... จะดีเหรอคะ”“ใช่ครับ เดี๋ยวคุณหนูจะโกรธเอานะครับ”คำขานเรียก ‘คุณหนู’ ยังหลุดจากปากลุงปองอย่างเคยชิน แม้เขาจะเรียกนายน้อยของบ้านว่าคุณหนู แต่คุณหนูคนนี้ดันเป็นคนที่น่ากลัว และเด็ดขาดมากที่สุด“ถ้าไม่หลบไป ฉันจะไล่ออกทั้งคู่!”ด้านในห้อง ร่างสูงพาคนในอ้อมแขนมาถ

“มาทำไม” เสียงทุ้มเย็นชาตอบกลับ สายตาคมเบือนจากใบหน้าสวยหันไปมองอีกทาง แต่ไม่ได้ผลักร่างเล็กที่นั่งทับอยู่บนหน้าท้องออก“มาง้อพี่นนท์”ณณณเลือกใช้ความเงียบตอบกลับ เห็นเขายังเมิน สองแก้มเนียนก็พองลมออก ริมฝีปากอวบอิ่มเบ้ลง สองแขนเล็กยกขึ้นกอดอก“จะเย็นชาใส่น้ำขิงให้ได้ใช่ไหม”เมื่อยังได้ความเงียบเป็นคำตอบ สองแขนที่กอดอกก็ลดลง เลื่อนมือไปจับใบหน้าหล่อเหลาให้หันกลับมา แล้วโน้มหน้าเขาไปใกล้ หมายจะจุ๊บริมฝีปากหยักออดอ้อน แต่มือหนากลับยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้“ขอจุ๊บหน่อยนะ ๆ” มือเล็กพยายามรั้งมือเขาออก แต่แรงเธอสู้แรงเขาไม่ได้เลยสักนิดณณณมองยัยเด็กดื้อที่พยายามออดอ้อน เหมือนเห็นลูกหมาตัวน้อยที่รู้ตัวว่าทำผิด และกำลังสำนึกผิด หูหางลู่ น้ำตาคลอเบ้า ดวงตาคมหลุบลง ไม่ให้หญิงสาวเห็นประกายยิบยับในแววตา“น้ำขิงขอโทษ ต่

“พาตัวเองเข้ามาค่ะ... มาตามง้อสามี”ตรัสสาฉีกยิ้มกว้าง ส่งสายตาปริ๊ง ๆ ให้แม่สามี ที่ยังยืนหน้าตึงเปรี๊ยะ สงสัยกำลังชั่งใจว่าจะไล่ยัยเด็กปากดีอย่างเธอออกจากบ้านไปยังไงล่ะสิท่าและดูท่าว่า... จะไม่ยอมหลีกทางให้เธอง่ายๆ แน่“คุณแม่ทานมื้อกลางวันหรือยังคะ” เสียงใสพูดต่อแบบไม่ยี่หระต่อบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แม่สามีก่อขึ้นเอาสิ... ต่อให้แม่เสือจะยืนขวางนิ่ง ตีหน้ายักษ์ใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ ครั้งนี้นอกจากตั้งใจมาง้อสามีแล้ว ยังตั้งใจมาละลายน้ำแข็งในใจคุณป้า ให้กลับมารักใคร่เอ็นดูเธอเหมือนเดิมให้ได้ปรางทิพย์ยังไม่ยอมขยับ ริมฝีปากเม้มแน่น นัยน์ตาคมจ้องลูกสะใภ้ที่ตนไม่เต็มใจจะยอมรับนิ่งสนิท ไม่ใช่เพราะหมดคำจะพูด แต่เป็นเพราะคำที่บุตรชายเล่าให้ฟังเมื่อตอนเช้า ยังวนเวียนอยู่ในหัวเรื่องราวทั้งหมด ทำให้ปรางทิพย์ย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบสี่ปีก่อน วันที่ชีวิตครอบครัวเธอเกือบพังลงเพราะความไว้ใจคนผิด เหตุก

“ไงยะ หล่อน หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย” เสียงทักดังขึ้นทันทีที่ร่างเล็กเดินเข้ามาในร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาล ร้านเดิมที่เธอนั่งกับวาสนาเมื่อวานนี้ ตากลมโตหม่นเศร้า ขณะมองสองเพื่อนรักที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว“เมื่อคืนพี่นนท์ไม่กลับคอนโด โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็เงียบ…”ตรัสสาบ่นเบา ๆ เธอเฝ้ารอเขากลับมาทั้งคืน ตั้งใจจะง้อให้รู้เรื่อง แต่เขาดันไม่อยู่ให้ง้อ รู้ตัวว่าเธอผิด แต่เขาจำเป็นต้องโกรธเธอเบอร์นี้ด้วยหรอ“สมควรแล้ว!” เสียงณัฐวัชรฟาดเข้าใส่ยัยเพื่อนตัวดี “แกเสือกเรื่องที่ไม่ใช่หน้าที่ ไหนจะปิดบัง ไหนจะแส่เข้าไปในที่อันตราย ไม่แปลกหรอกที่พี่หมอนนท์จะโกรธ ตั้งแต่แรกที่รู้เรื่องนี้ แกควรอยู่เฉย ๆ แล้วแจ้งให้ฝ่ายบริหารจัดการ ไม่ใช่สวมบทบาทโคนันลุยเองแบบนี้”ศศิธรที่รู้เรื่องเป็นคนสุดท้ายก็ไม่วายใช้สายตาตำหนิ ตอนแรกเธอได้รับการไหว้วานจากยัยเพื่อนรั

“โอ๊ย!!!”พลั่ก! พลั่ก!“โอ๊ย!! พอแล้ว… ยะ—ยอมแล้ว!!” เสียงร้องโอดครวญดังสะท้อนก้องในห้องมืดสลัวรองเท้าหนาหนักกระทืบซ้ำลงที่ชายโครงจนร่างกระตุก เสียงแหลมของคนเจ็บปนมากับแรงปะทะแทบจะพร้อม ๆ กันใบหน้าหล่อเหลาบนปกนิตยสารบันเทิงหลายเล่ม กลับฟกช้ำบวมปูดจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้ เลือดเลอะเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า ตาซ้ายปิดไม่สนิท มุมปากแตก ฟันหน้าหายไปสองซี่ ลมหายใจเข้าออกแต่ละทีเจ็บลามลึกเหมือนซี่โครงจะร้าวรูปร่างสมส่วนที่เคยยืนเด่นท่ามกลางแสงแฟลช ตอนนี้นอนคุดคู้บนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ ภายในห้องนอนเล็กที่ไร้แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ ผ้าม่าน หรือไฟเพดาน ดวงตาเรียวที่เปิดแทบไม่ขึ้นมองไปที่แสงไฟซีดขาวเพียงดวงเดียวที่ถูกเอามาแขวนโดยคนพวกนั้น มันส่งแสงเยียบเย็นลงบนร่างเขาที่แทบจะกระดิกไม่ไหว“มึงบอกยอม แล้วพวกกูต้องหยุดรึไง” เสียงลอดไรฟันของหนึ่งในบอดี้การ์ดดังต่ำ พวกเขาไม่ได้ทำแค่เพราะคำสั่ง แต่ตั้งใจระบายความแค้นแทนนายหญิงของตนด้วย ก่อนหมัดหนักจะซัดเข้าใส่หน้าท้องอีกชุดใหญ่พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!จีราวัฒน์ตัวงอ น้ำลายผสมเลือดทะลักออกจากปาก เขาสำลักไอจนตัวสั่น ร่างทั้งร่างเหมือนจะหายใจไม่ทัน“กะ… กู… จะแจ้

เช้าวันถัดมา…คุณหมอแจ้งว่าอาการของเธอยังต้องดูแลอย่างใกล้ชิด จึงยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน ปรเมศก์ให้ชัชวาลหนึ่งในทีมเลขาของเขาพานายทะเบียนมาที่โรงพยาบาลเพื่อจดทะเบียนสมรสนอกสถานที่ เขาจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธออย่างพร้อมเพรียงเขาเซ็นชื่อตนเองลงบนเอกสารทุกใบอย่างไม่ลังเล เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอที่ยังนอนอยู่บนเตียง ก่อนบอกล่วงหน้าว่าต้องเข้าบริษัทไปเคลียร์งานที่ค้างคาหลังจากที่เขาออกไป…ร่างเล็กจ้องมองทะเบียนสมรสในมือ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเหม่อลอย เธอไม่เคยคิดฝันว่าชีวิตนี้จะได้มีวันนี้จริงๆ หัวใจเล็กๆ เต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเธอได้กลายเป็นภรรยาของคนที่เธอเคยคิดว่าอยู่ไกลเกินเอื้อม ความเหลือเชื่อทำให้เธอเผลอหลุดยิ้มบางๆ ออกมา“ยินดีด้วยนะคะคุณเจ้าขา” เสียงของอนงค์ดังขึ้นเรียกให้เธอหลุดจากภวังค์ดวงตากลมโตหันไปมองแม่บ้านคนเก่งที่ถูกปรเมศก์ตามตัวมาเพื่อดูแลเธอในช่วงบ่าย ชุติมณณ์มองด้วยสายตาขอบคุณ“พี่อนงค์คะ…” เธอเรียกอีกฝ่ายเสียงแผ่ว“ค่ะ คุณเจ้าขามีอะไรหรือเปล่าคะ” อนงค์หันมายิ้มขณะมือยังคงปอกแอปเปิ้ลอยู่ชุติมณณ์เม้มปากเล็กน้

เสียงใครบางคนดังขึ้นในความมืด“สักครู่จะมีพยาบาลเข้ามาแนะนำวิธีการดูแลให้นะครับ หมอขอตัวก่อน”เสียงใครกันนะ ไม่คุ้นเลย… ร่างเล็กบนเตียงในโรงพยาบาลคิดในใจชุติมณณ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตกวาดมองรอบห้องที่ไม่คุ้นเคย แต่บ่งบอกชัดเจนว่าเธออยู่ในโรงพยาบาล ความอ่อนล้าและไร้เรี่ยวแรงยังเล่นงานเธออยู่ เธอพยายามขยับตัวเพื่อลุกขึ้น แต่ก็ยังหนักอึ้ง“เจ้าขา…” เสียงทุ้มคุ้นเคยดึงความสนใจเธอ ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้อง สายตาคมจ้องเธออย่างเป็นห่วง“พี่เมฆ…” เธอพึมพำเบา ๆ พยายามส่งยิ้มให้เขา“เจ้าขาเลยอดกินข้าวเลย”ปรเมศก์เดินมานั่งลงข้างเตียง สีหน้าของเขายังเรียบนิ่ง แต่แฝงความรู้สึกหลากหลาย“พี่บอกให้มาโรงพยาบาลตั้งหลายวันแล้วก็ไม่มา เกือบทำให้เจ้าขากับเจ้าตัวเล็กเป็นอันตรายแล้วเห็นไหม” เสียงของเขาไม่ได้ดุ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม“เจ้าตัวเล็ก?” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ มือเล็กเลื่อนมาสัมผัสหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว“เจ้าขาท้องหรอคะ?” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความสั่นไหว“อืม… ห้าสัปดาห์แล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับทอดอ่อนลง“พี่เมฆโกรธหรือ

ปรเมศก์ชะงัก ร่างสูงก้มลงมองใบหน้าของชุติมณณ์อย่างไม่อยากเชื่อหู เธอเอ่ยคำพูดนั้นออกมาทั้งที่ยังซุกอยู่บนบ่าของเขา ดวงตากลมโตเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ฝ่ามือใหญ่จับสะโพกเล็กไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะหลุดลอยไป“ฮึก พี่เมฆ เจ้าขาเจ็บ” เธอสะอื้นเบา ๆ เขาผ่อนแรงออกจากสะโพกเล็กน้อย“อย่าเอ่ยคำนี้ออกมาง่าย ๆ” ปรเมศก์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนด้วยความโกรธและผิดหวัง เขาพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นร่างเล็กบนตักอาจจะหวาดกลัวได้ร่างเล็กหายใจสะอื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด“เพราะเจ้าขาไม่อยากเป็นภาระของพี่เมฆ… เจ้าขารู้ว่าพี่เมฆรวยมาก แต่นั่นคือเงินที่มาจากการทำงานของพี่เมฆ ไม่ควรต้องมาจ่ายไปกับหนี้สินของครอบครัวเจ้าขาแบบนี้…”ดวง

“อืม… เจ้าขา ถ้าทำแบบนี้เดี๋ยวพี่จะทนไม่ไหวนะ” เขาครางเบา ๆ ในลำคอ ในแววตาเต็มไปด้วยความปารถนา“พอดมพี่เมฆแล้ว เจ้าขารู้สึกมีแรงขึ้นเลยค่ะ” เธอเอ่ยยิ้ม ๆเขาหัวเราะเบาๆ “เห็นพี่เป็นยาดมว่างั้น”เมื่อกลับมาถึงบ้าน ชุติมณณ์หันไปขอบคุณสุทินด้วยความซาบซึ้งใจ“วันนี้ขอบคุณมากนะคะพี่สุทิน”“ไม่เป็นอะไรครับ” สุทินยิ้มตอบอย่างเอ็นดูปรเมศก์ที่รออยู่หน้าประตู มองใบหน้าซีดเซียวและท่าทางอ่อนแรงของร่างเล็กด้วยความห่วงใย แต่ในดวงตาคมยังแฝงความสงสัยบางอย่าง เมื่อคิดถึงท่าทีของเธอในช่วงที่ผ่านมา“เจ้าขาหิวแล้ว เข้าไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเลย” เธอเอ่ยชวนเขาพลางเดินเข้าไปจับมือหนาไว้แน่น“พี่เมฆได้พักบ้างหรือยังคะ”“หลับมาบนเครื่องแล

เวลาผ่านไปจนครบชั่วโมง เสียงโหวกเหวกจากเสี่ยย้งก็ดังลั่นจากหน้าบ้านอีกครั้ง“เห้ย! ครบชั่วโมงแล้ว พวกมึงไปพาตัวนังหนูนั่นออกมา กูเบื่อจะรออยู่ที่นี่แล้ว”ร่างเล็กกุมมือตัวเองแน่นด้วยความกังวล ระยะทางจากที่นี่ถึงบ้านของปรเมศก์ไม่มีทางไปกลับทันในหนึ่งชั่วโมง เธอได้แต่ภาวนาว่าสุทินจะหาทางช่วยเหลือทางอื่นได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ เธอคงต้องยอมไปกับเสี่ยย้งเพื่อจบปัญหาให้มารดาก่อนร่างเล็กเดินออกจากบ้านเงียบ ๆ ด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตหันมองมารดาเพียงแวบเดียวด้วยความเจ็บปวดที่ต้องเก็บซ่อนไว้หากว่าเป็นเจ้านาง แม่คงไม่มีวันปล่อยน้องไปกับเสี่ยย้งแบบนี้ใช่ไหมคะ…เธอสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจยืนหยัดอย่างเข้มแข็ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ไม่ต้องพังรั้วเข้ามาค่ะ ฉันจะออกไปกับเสี่ยย้งเอง แต่ไม่ว่าจะชดใช้เสี่ยด้วยเงิน หรือชดใช้ด้วยตัวฉัน ขอเพียงให้เสี่ยเซ็นส

เช้าวันถัดมา…แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ชุติมณณ์ลุกขึ้นแต่เช้าและเตรียมตัวไปหามารดาด้วยความตั้งใจ เธอแต่งหน้าเบาๆ ให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ก่อนจะเก็บข้าวของแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ตั้งใจจะไม่รบกวนสุทินให้ไปส่ง แต่คนขับรถของปรเมศก์ไม่ยอมให้เธอไปคนเดียว“คุณเมฆสั่งไว้ครับ ว่าถ้าคุณเจ้าขาจะออกไปไหน ให้ผมเป็นคนขับรถไปส่งเท่านั้น”ใบหน้าน่ารักพยักหน้าอย่างจำยอม“ก็ได้ค่ะพี่สุทิน รบกวนพาเจ้าขาไปบ้านแม่หน่อยนะคะ”สุทินไปเตรียมรถตามคำสั่ง ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทาวน์เฮาส์หลังเล็กชั้นเดียว เมื่อเขาจอดรถริมถนนหน้า ซอยและเดินมาเปิดประตูให้เธอ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววกังวล“พี่สุทินรอที่รถก็ได้นะคะ”“ไม่ได้ครับ ถ้ามาที่นี่ คุณเมฆบอกไว้ว่าไม่ให้คุณเจ้าขาเข้าไปคนเดียว”ชุติมณณ์อดถอนหายใจไม่ได้กับความเป็นห่วงจนเกินเบอร์ของปรเมศก์ แต่เธอก็ยอมเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน เมื่อมาถึง สภาพรอบบ้านที่เละเทะจากการถูกรื้อค้นทำให้เธอตกใจและรีบผลักประตูเข้าไปด้านในทันที“สวัสดีค่ะแม่” เธอยกมือไหว้มารดาที่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเครียดจนเห็นได้ชัดชลดาเหลือบมองบุตรสาวเพียงแวบเดียวก่อนจะหันไปทางอื่น ชุติมณณ์เห็นท่าทีแบบนั้นก